Είχαμε τον Στέφανο Κασσελάκη που, ως αδιαμεσολάβητος, δήλωνε οπαδός της αμεσοδημοκρατίας.
Τώρα έχουμε τη Μαρία Καρυστιανού που κινείται μεταξύ αμβλώσεων και εθνικών θεμάτων –Ελληνοτουρκικά– επικαλούμενη τον… λαό που πρέπει να αποφαίνεται για όλα. Οπότε μπαίνει το ερώτημα: γιατί να ψηφίσει κάποιος κόμματα και το δικό της αφού θα αποφασίζει ο λαός για όλα;
Για παράδειγμα, η Μαρία Καρυστιανού μπήκε στη λογική της κριτικής για τα Ελληνοτουρκικά. Και κινούμενη μεταξύ Ελληνικής Λύσης και άλλων δυνάμεων στην αντίπερα όχθη ζητεί να αποφασίσει ο λαός αν θα γίνει η συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ταγίπ Ερντογάν.
Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αν θα γίνει η συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο. Και γιατί; Διότι η κυρία Καρυστιανού δεν εμπιστεύεται, εκτός και από τη Δικαιοσύνη και τους θεσμούς, προσωπικά και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, κάτι σαν τον Νίκο Ανδρουλάκη που επανήλθε σε θέματα εμπιστοσύνης για Δικαιοσύνη και θεσμούς.
Οπότε, ν’ αποφασίσουν οι πολίτες. Και γιατί μόνο για τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν; Να αποφασίσουν και για το τι μισθό θα παίρνουν οι δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι. Να αποφασίσουν για το ποιος θα είναι ιδιοκτήτης μιας μεγάλη επιχείρησης και ο διευθύνων σύμβουλος.
Μπορούν να αποφασίζουν επίσης αν θα πάρουμε φρεγάτες ή όχι. Ακόμη περισσότερο, αν θα πάρουμε φρεγάτες ή αεροπλάνα. Γιατί, καλύτεροι είναι οι στρατιωτικοί; Να αποφασίσουν για τον κάθετο διάδρομο για τα ενεργειακά και για όλα τα θέματα. Να γίνεται μια συνεχής διαβούλευση, όπως την αποκαλεί. Να αποφασίσουν για τις αμβλώσεις, για τη μοιχεία και την εκ νέου ποινικοποίηση. Τόσα θέμα έχουμε.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια. Στη δημοκρατία οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν αυτούς που τους εκπροσωπούν, που λαμβάνουν αποφάσεις και υλοποιούν πρόγραμμα. Και που κάθε τέσσερα χρόνια κρίνονται και είτε επιβραβεύονται είτε αλλάζουν… κατοικία. Για αυτό και αποκαλούνται οι… κάτοικοι του Μαξίμου ενοικιαστές.
Δεν είναι αμφιθέατρο ούτε σύλλογος με επτά μέλη η Δημοκρατία και οι θεσμοί για τους οποίους υπάρχει διάκριση όσο και αν δεν αρέσει σε κάποιους που θεωρούν ότι χτυπώντας και αποδομώντας τους θα έχουν οφέλη πολιτικά και μικροκομματικά. Οι σταθερές κυβερνήσεις λαμβάνουν αποφάσεις για τα μικρά και για τα μεγάλα. Έχουν επικεφαλής όπως και όλα τα κόμματα, που γίνονται ηγέτες όταν μεγαλώνουν τη χώρα, διαμορφώνουν καλύτερο βιοτικό επίπεδο διατηρώντας την κοινωνική συνοχή.
