Τελικά για τον Αλέξη Τσίπρα ισχύει και αυτή η παροιμία, καθώς ο λύκος κι αν εγέρασε κι άλλαξε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε μήτε τη λογική του.
Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκαν οι σαββατιάτικες δηλώσεις του στη Θεσσαλονίκη, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ μας είπε ότι η Κύπρος αυτήν τη στιγμή δεν θα έπρεπε καν να σκέφτεται την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, γιατί –κατά την άποψή του– κάτι τέτοιο δεν θα την ωφελούσε.
Άρα, ξέρουμε επακριβώς τι θα έκανε σήμερα αν ήταν ο ίδιος πρωθυπουργός σε ένα τέτοιο υποθετικό σενάριο. Δύσκολα θα παρέκκλινε από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα που υπέγραψε στις Πρέσπες την κατάπτυστη Συμφωνία για τη Μακεδονία, και σίγουρα οποιοδήποτε rebranding –μετά από μία τέτοια δήλωση– αυτοαναφλέγεται.
Στη Θεσσαλονίκη τον ακούσαμε να αναφέρεται στο περίφημο «ραντεβού με την ιστορία», λέγοντας ότι αυτό θα γίνει όταν οι συνθήκες θα είναι ώριμες για να νικήσει και να κυβερνήσει. Αλλά εδώ γεννιέται το ερώτημα: πώς κατεβαίνεις για να νικήσεις μόνο όταν ξέρεις ότι θα νικήσεις;
Η αποκωδικοποίηση ίσως είναι απλή. Ο Τσίπρας ζυγίζει το σημερινό πολιτικό σκηνικό, βλέπει την κυριαρχία του Μητσοτάκη και σκέφτεται: γιατί να κατέβω τώρα και να χάσω; Καλύτερα να περιμένω τη φθορά της εξουσίας της τρίτης τετραετίας, καλύτερα να μείνω στη γωνία κρατώντας ζεστό το ακροατήριο, και να εμφανιστώ όταν το έδαφος θα είναι πιο πρόσφορο. Μέχρι τότε, το «ραντεβού με την ιστορία» θα παραμένει μια υπόσχεση για το μέλλον.
Ξέρει ότι οποιαδήποτε επαναφορά του στην ενεργό πολιτική σκηνή τη δεδομένη χρονική στιγμή θα καταμετρηθεί ως μια ακόμα ήττα του από τον «παίχτη» Μητσοτάκη και, εδώ που τα λέμε, ο Τσίπρας μόνο χαζός δεν είναι, ας μην πέσουμε στην παγίδα να τον υποτιμήσουμε. Βλέπει τις εξελίξεις, βλέπει τι γίνεται ανά τον κόσμο και στη γειτονιά μας και καταλαβαίνει ότι ο κόσμος εκτιμά τη σταθερότητα που του παρέχει η παρούσα κυβέρνηση.
Ένα όμως του το καταλογίζω: αυτό το ραντεβού με την Ιστορία. Που έγινε ήδη. Που γράφτηκε με μαύρες σελίδες εκεί κοντά στα σύνορα. Που δεν ξεχνιέται και που δεν σβήνεται και που όποτε και αν αποφασίσει να επιστρέψει, θα τον περιμένει η Ιστορία που πρόδωσε στη γωνία.
