Η προσέλευση των πολιτών στις εκλογές συνέδρων του ΠΑΣΟΚ την Κυριακή προκάλεσε ανακούφιση στην ηγεσία, καθώς καταγράφηκε ως ένδειξη κινητοποίησης.
Ωστόσο, πίσω από αυτήν την εικόνα, παραμένει ένα κρίσιμο ερώτημα: σε ποιον πολιτικό συσχετισμό αντιστοιχεί αυτή η συμμετοχή; Εσωτερικές εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ένα εν δυνάμει ισχυρό «αντιπολιτευτικό μπλοκ» εντός του συνεδρίου, χωρίς όμως αυτό να έχει ακόμη επιβεβαιωθεί.
Την ίδια στιγμή, στην Κουμουνδούρου παρατηρείται έντονη κινητικότητα. Στελέχη του φαίνεται να εξετάζουν εναλλακτικές διαδρομές, σε ένα περιβάλλον που έχει ήδη επιβαρυνθεί από διασπάσεις και εσωστρέφεια, ενώ η καθυστέρηση του κόμματος Τσίπρα από το προσκήνιο, εντείνει την αβεβαιότητα όλων όσων ψάχνουν πολιτική στέγη και τρόπο να μπουν ή να ξαναμπούν στη Βουλή.
Ιστορικά, άλλωστε τα δύο κόμματα μοιράζονται μια κοινή δεξαμενή ψηφοφόρων και στελεχών, ιδιαίτερα μετά την εκλογική κάμψη του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα, ωστόσο, η προσπάθεια διεύρυνσης μέσω μετακινήσεων ενδέχεται να αποδειχθεί πολιτικά αντιφατική.
Διότι όσο κι αν ανακατεύονται η τράπουλα, τα «χαρτιά» δηλαδή στον ίδιο πολιτικό χώρο, το άθροισμα δύσκολα αλλάζει, και πάντα 54 θα είναι τα φύλλα, ακόμα και με τα μπαλαντέρ. Αντί για ενίσχυση, πάντως, μια τέτοια σύγκλιση φαίνεται να οδηγεί σε ιδεολογική αραίωση, που απομακρύνει το αναποφάσιστο Κέντρο, εκθέτοντας και τις δύο πλευρές.
Σε ένα περιβάλλον όπου έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται η τρίτη τετραετία του Κυριάκου Μητσοτάκη, τέτοιες κινήσεις θυμίζουν τον πνιγμένο που πιάνεται από τα μαλλιά του.
