Ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται να επιστρέψει στο πολιτικό προσκήνιο και πολλοί στον χώρο της Αριστεράς έχουν βάλει στο μικροσκόπιο τις κινήσεις του.
Το πολιτικό μανιφέστο που, σύμφωνα με πληροφορίες, βρίσκεται ήδη στο τελικό στάδιο επεξεργασίας και αναμένεται να παρουσιαστεί πιθανότατα μετά το Πάσχα, δεν αποτελεί απλώς μια ιδεολογική παρέμβαση ή θεωρητικό κείμενο. Αντίθετα, όλα δείχνουν ότι πρόκειται για το πρώτο βήμα με στόχο να λεηλατηθεί ο αριστερός χώρος.
Για αρκετούς πρώην «συντρόφους» το εγχείρημα φαίνεται ως μία καλά σχεδιασμένη προσπάθεια να επανεμφανιστεί ως ο φυσικός ηγέτης της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης.
Το κείμενο που ετοιμάζεται, σύμφωνα με όσους έχουν γνώση των διεργασιών, δεν θα αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Αντίθετα, θα επιχειρεί να διαψεύσει όσους το τελευταίο διάστημα θεώρησαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε επιλέξει έναν πιο «μετριοπαθή» ή «ακροκεντρώο» δρόμο.
Η πολιτική γραμμή που φαίνεται να διαμορφώνεται θα είναι σαφής επιστροφή σε έναν λόγο που απευθύνεται στον χώρο της ευρύτερης ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Σε αυτό το πλαίσιο, πολλοί αναλυτές πιστεύουν ότι ο πραγματικός στόχος του μανιφέστου δεν θα είναι απλώς η πολιτική επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού, αλλά η ανασύνταξη και ταυτόχρονα η απορρόφηση των πολιτικών δυνάμεων που έχουν απομείνει.
Με απλά λόγια, ο Α. Τσίπρας επιχειρεί να επανακτήσει την πολιτική ηγεμονία ενός χώρου που σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση διάλυσης, με εσωτερικές συγκρούσεις και πολιτική αδυναμία. Εναν χώρο που μετά τις διαδοχικές διασπάσεις και τις εκλογικές ήττες εμφανίζεται περισσότερο κατακερματισμένος από ποτέ.
Κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση του μανιφέστου έχει ο καθηγητής Γιώργος Σιακαντάρης, που έχει θέσει ως στόχο να παρουσιάσει ένα νέο ιδεολογικό αφήγημα με θεωρητικό βάθος, που θα επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη θέση της λεγόμενης προοδευτικής πολιτικής σε Ελλάδα και Ευρώπη, αλλά και να πείσει ότι η Αριστερά μπορεί να ξαναβρεί τον δρόμο της μέσα από μια νέα σύνθεση.
Μία από τα ίδια
Ωστόσο, η επιστροφή του Τσίπρα δεν γίνεται σε πολιτικό κενό. Γίνεται εντός ενός χώρου με υπαρκτά κόμματα, κινήσεις και πρόσωπα που διεκδικούν τον ίδιο ακριβώς ρόλο. Και εδώ ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα.
Γιατί για να επανέλθει στο κέντρο των εξελίξεων, ο πρώην πρωθυπουργός θα πρέπει πείσει ότι έχει πραγματικά κάτι νέο να πει και όχι να επαναλάβει απλώς διακηρύξεις που ήδη δοκιμάστηκαν στο παρελθόν και αποδοκιμάστηκαν, όχι μόνο από τους πολίτες, αλλά και από τους συντρόφους του.
Η κριτική που ήδη διατυπώνεται από συγκεκριμένους πολιτικούς κύκλους είναι ιδιαίτερα σκληρή. Υποστηρίζεται ότι η νέα αυτή προσπάθεια δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσπάθεια επανασυσπείρωσης γύρω από ένα γνώριμο πρόσωπο και ανακύκλωσης ενός μοντέλου που έχει ήδη κριθεί από τους ψηφοφόρους.
Κατά την άποψη των επικριτών του, ο Α. Τσίπρας, αφού πρώτα συνέβαλε καθοριστικά στη φθορά και τη διάλυση της Αριστεράς, τώρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως «σωτήρας» του χώρου.
Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές του υποστηρίζουν ότι η ελληνική Αριστερά βρίσκεται σε βαθιά κρίση στρατηγικής και ηγεσίας και ότι χωρίς μια ισχυρή προσωπικότητα ως επικεφαλής δεν μπορεί να αποκτήσει ξανά δυναμική.
Παράλληλα, το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα προσπαθεί να δημιουργήσει την εικόνα μιας ενεργής δεξαμενής σκέψης που παράγει πολιτικές προτάσεις. Στο πλαίσιο αυτό παρουσιάστηκε ένα κείμενο παρέμβασης γύρω από την «ενεργειακή δημοκρατία» η οποία, όπως ειπώθηκε, θα αντικαταστήσει την ενεργειακή… ολιγαρχία, με προτάσεις για την ενίσχυση των ενεργειακών κοινοτήτων και την ενεργή συμμετοχή των πολιτών.
Στην πραγματικότητα, ο Αλέξης Τσίπρας βρήκε ευκαιρία να ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση επειδή δεν έβαλε πλαφόν στα διυλιστήρια πετρελαίου, με τα οποία ωστόσο συνεργαζόταν αρμονικά όταν ήταν πρωθυπουργός.
Με λίγα λόγια, το ερώτημα που κυριαρχεί πλέον στους πολιτικούς κύκλους δεν είναι αν θα επιστρέψει, αλλά το πώς θα το κάνει. Για τους πιο σκληρούς επικριτές του, το σχέδιο είναι επανεκκίνηση αφού πρώτα λεηλατήσει ό,τι έχει απομείνει από τη ριζοσπαστική Αριστερά και τις μικρότερες δυνάμεις του χώρου.
Ωστόσο, εκείνο που μένει να απαντηθεί είναι αν η κοινωνία είναι έτοιμη να ακούσει το ίδιο ξεπερασμένο πολιτικό αφήγημα, που έχει αποδοκιμαστεί εκλογικά πολλές φορές.
