Τόσο «καινούργιος», τόσο παλιός και αναχρονιστικός, ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει με την όπισθεν.
Το σύνθημα «Θέλουμε, ξέρουμε, μπορούμε», που λανσάρει ο Αλέξης Τσίπρας στις παρουσιάσεις του βιβλίου του –επόμενος σταθμός θα είναι η Αλεξανδρούπολη–, επιχειρεί να δώσει το στίγμα μιας καινούργιας πολιτικής φάσης.
Όμως πυροδοτεί κριτική και ειρωνικά σχόλια από πολιτικούς αναλυτές αλλά και πρόσωπα του δημόσιου χώρου, που υποστηρίζουν ότι η φράση θυμίζει έντονα παλαιότερες προεκλογικές καμπάνιες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ αρκετοί στάθηκαν στο γεγονός ότι η επικοινωνιακή αυτή επιλογή μοιάζει περισσότερο με ανακύκλωση γνωστών πολιτικών μοτίβων παρά με μια πραγματικά νέα πρόταση προς την κοινωνία.
Σε αυτό το κλίμα εντάσσεται και η παρέμβαση του γνωστού στιχουργού Νίκου Μωραΐτη, ο οποίος, με εμφανή ειρωνική διάθεση, συνέκρινε τη φράση «Θέλουμε, ξέρουμε, μπορούμε» με το προεκλογικό σύνθημα του 2023 «Ξέρουμε, μπορούμε», επισημαίνοντας ότι η μόνη ουσιαστική διαφορά είναι η προσθήκη μιας λέξης.
«Αν μιλάει κάποιος μαζί τους, ας τους πει ότι δεν είναι αστείο. 2023: Ξέρουμε, μπορούμε. 2026: Θέλουμε, ξέρουμε, μπορούμε», έγραψε χαρακτηριστικά, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η επικοινωνιακή αυτή επιλογή δεν πείθει για την ύπαρξη μιας νέας πολιτικής πρότασης.
Η κριτική αυτή αγγίζει ένα ευρύτερο ζήτημα που συζητείται έντονα το τελευταίο διάστημα, δηλαδή το κατά πόσον η επανεμφάνιση Τσίπρα συνοδεύεται από πραγματικά ανανεωμένη πολιτική αφήγηση ή αν πρόκειται για επανάληψη παλαιότερων συνταγών που έχουν ήδη δοκιμαστεί. Για πολλούς αναλυτές, η επιστροφή σε γνώριμες λέξεις όπως «ξέρουμε» και «μπορούμε», ίσως θυμίζει στους ψηφοφόρους μία περίοδο που έχουν ήδη αποδοκιμάσει.
Ορισμένοι, μάλιστα, προχωρούν σε ακόμη πιο αιχμηρά σχόλια, διατυπώνοντας την ειρωνική άποψη ότι το «Θέλουμε, ξέρουμε, μπορούμε» μεταφράζεται σαρκαστικά ως «θέλουμε να διαλύσουμε τη χώρα, ξέρουμε πώς να το κάνουμε, μπορούμε όπως έχουμε δείξει στο παρελθόν».
Ζόρικα τα πράγματα
Μάλιστα τέτοιες διατυπώσεις προέρχονται τόσο από πολιτικούς αντιπάλους του Αλέξη Τσίπρα όσο και από άσπονδους «συντρόφους», με αποτέλεσμα να δημιουργούν στα social media ένα κλίμα που δείχνει ότι ο δρόμος για το νέο εγχείρημα δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.
Από την πλευρά των συνεργατών του πρώην πρωθυπουργού, πάντως, υποστηρίζεται ότι το σύνθημα αποτυπώνει τη βούληση για μια νέα προοδευτική πρόταση που θα στηρίζεται στην εμπειρία διακυβέρνησης αλλά και σε ένα πιο ώριμο σχέδιο για την επόμενη ημέρα.
Ωστόσο, παρά τις εξηγήσεις αυτές, η συζήτηση για την πρωτοτυπία της πολιτικής πρότασης παραμένει, ενώ η δημόσια παρέμβαση του Νίκου Μωραΐτη ενισχύει μία ήδη υπαρκτή αίσθηση ότι το νέο πολιτικό αφήγημα του πρώην πρωθυπουργού κινείται σε γνώριμα μονοπάτια.
Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι αν οι πρωτοβουλίες που παρουσιάζονται μέσω του Ινστιτούτου μπορούν να μετατραπούν σε ουσιαστική πολιτική πλατφόρμα στον αριστερό χώρο με νέα χαρακτηριστικά ή αν θα εκληφθούν από την κοινή γνώμη ως επιστροφή σε ένα μοντέλο πολιτικής που έχει ήδη κριθεί.
Τρέξε, Αλέξη, τρέξε!
Πολλοί από τους πολιτικούς αναλυτές διαβάζοντας το άρθρο του Θανάση Καρτερό στην «Εφημερίδα των Συντακτών», με το οποίο έστειλε το σαφές και ηχηρό μήνυμα ότι η πολιτική συγκυρία δεν περιμένει, αναρωτήθηκαν τι είναι αυτό που βλέπει ο στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα και του ζητάει να τρέξει;
Το άρθρο αναδεικνύει, ίσως για πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρα, ότι η σύγκλιση ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ είναι όχι μόνο πιθανή αλλά και αναπόφευκτη. Γι’ αυτό και η ερώτηση που αιωρείται πάνω από το πολιτικό σκηνικό είναι απλή αλλά κρίσιμη: μήπως πρέπει ο Τσίπρας να βιαστεί;
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι όσοι δεν κρύβονται πίσω από ευχολόγια, όπως ο Νίκος Ανδρουλάκης, αντιλαμβάνονται ότι η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ δεν αρκεί για να ανατρέψει την κυριαρχία της κυβέρνησης. Οι εσωτερικές συγκρούσεις, η έλλειψη συνοχής και οι σπασμωδικές κινήσεις αποδυναμώνουν την αξιωματική αντιπολίτευση και καθιστούν αδύνατη την παρουσία ενός εναλλακτικού πολιτικού κέντρου που θα μπορούσε να σταθεί απέναντι στον Μητσοτάκη.
«Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, μεγάλος ασθενής των δημοσκοπήσεων, φυτοζωεί σε ένα καθεστώς ύπνωσης, εξαέρωσης και κυρίως αναμονής. Περιμένοντας τον Γκοντό, για να θυμηθούμε τον Μπέκετ. Ενώ η Νέα Αριστερά και ο Βαρουφάκης δεν μπορούν να εξασφαλίσουν προοπτική ούτε για την επιβίωσή τους», γράφει ο Θανάσης Καρτερός και υπογραμμίζει ότι η μοναδική ρεαλιστική προοπτική βρίσκεται στην ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης γύρω από τον Τσίπρα.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να υπάρξει συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πόσο γρήγορα θα κινηθεί ο Τσίπρας για να αλλάξει τα δεδομένα, προτού η πολιτική αδράνεια της αντιπολίτευσης επιτρέψει στη Νέα Δημοκρατία να κλείσει άλλη μια «τετραετία αλαζονείας», όπως υποστηρίζει ο ίδιος.
