Όταν όλοι τους εκεί μέσα συζητούσαν για τη θέση τους δίπλα στον Τσίπρα και κανείς για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Μπορεί η πολιτική ήττα να διατηρεί ένα στοιχείο αξιοπρέπειας. Όμως η πολιτική παρακμή αποκτά χαρακτηριστικά γελοιοποίησης. Η τελευταία Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ανήκε ακόμα μια φορά αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Αυτό που παρακολούθησε κανείς δεν ήταν μια συζήτηση για το πώς θα λειτουργεί στοιχειωδώς ένα κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα και αποτέλεσε την αξιωματική αντιπολίτευση στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Ήταν μια συζήτηση για το πώς θα τοποθετηθούν τα στελέχη του απέναντι στη νέα πολιτική πραγματικότητα που δημιούργησε η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. από τον Αλέξη Τσίπρα.
Ο Σωκράτης Φάμελλος εμφανίστηκε περισσότερο ως εκκαθαριστής μιας διεκπεραιωτικής διαδικασίας καθώς η βασική του αγωνία έμοιαζε να είναι η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με το νέο εγχείρημα και όχι η πολιτική του ύπαρξη. Από την άλλη πλευρά, ο Παύλος Πολάκης, ο Νίκος Παππάς και η Ρένα Δούρου εμφανίστηκαν ως υπερασπιστές της αυτονομίας του κόμματος.
Η ειρωνεία της τύχης είναι προφανής. Όλοι τους πρόκειται για στελέχη που υπήρξαν επί χρόνια μέλη του στενού πυρήνα εξουσίας του Αλέξη Τσίπρα και συνδιαμόρφωσαν τις επιλογές που οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ στη σημερινή του κατάσταση. Δύσκολα μπορούν να εμφανιστούν ως εξωτερικοί παρατηρητές που μόλις τώρα ανακάλυψαν το πρόβλημα της πολιτικής τους αυθυπαρξίας.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της συνεδρίασης ήταν ότι ο πραγματικός πρωταγωνιστής δεν βρισκόταν καν στην αίθουσα. Ο Αλέξης Τσίπρας κυριάρχησε πλήρως στη συζήτηση έχοντας ήδη ένα άλλο κόμμα. Όλοι μιλούσαν για την ΕΛ.Α.Σ., όλοι προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τις προθέσεις του και όλοι αναζητούσαν τη θέση τους στη νέα κατάσταση. Πρόκειται για ένα σπάνιο πολιτικό παράδοξο: ο πρώην πρόεδρος να επηρεάζει περισσότερο τη στρατηγική ενός κόμματος από το οποίο θέλησε να αποχωρήσει, από τον εν ενεργεία πρόεδρό του που τον κρατά πολιτικά αιχμάλωτο.
Κάπου εδώ εμφανίζεται και η μεγάλη αντίφαση. Η ελληνική Αριστερά των διαδικασιών και των ιδεολογικών ζυμώσεων ανακαλύπτει ξανά τη μεταπολιτική ιλαρότητα του face control. Μόνο που το έχει ήδη εφαρμόσει στον εαυτό της. Ήταν στο περίφημο συνέδριο του μπουζουξίδικου, όπου έτσι ο Στέφανος Κασσελάκης αποκλείστηκε από την εκ νέου διεκδίκηση της ηγεσίας μετά την καθαίρεσή του, με τον ΣΥΡΙΖΑ να προσφέρει μία από τις πιο θλιβερές εικόνες της ιστορίας του και τους περισσότερους από τους σημερινούς πρωταγωνιστές να συμφωνούν στη γελοιοποίηση και τον ευτελισμό του κόμματος.
Γι’ αυτό και η σημερινή συζήτηση έχει έντονα στοιχεία πολιτικής φάρσας. Εκείνοι που χθες αποδέχονταν το face control για συνέδρους και στελέχη, να καταγγέλλουν σήμερα το ενδεχόμενο face control του κόμματος Τσίπρα.
Το πιο τραγικό όμως είναι άλλο. Στην Κεντρική Επιτροπή σχεδόν κανείς δεν έδειξε να συζητά σοβαρά πώς θα σωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Η πλειοψηφία συζητά τη σχέση με την ΕΛ.Α.Σ. Η μειοψηφία συζητά πώς δεν θα εξαφανιστεί οργανωτικά το κόμμα. Σχέδιο πολιτικής υπόστασης δεν φαίνεται να υπήρξε.
Και ίσως αυτό είναι το πιο σκληρό συμπέρασμα. Όχι ότι διαφώνησαν ο Φάμελλος και οι άλλοι. Αλλά το γεγονός ότι όλοι μοιάζουν να συζητούν για την επόμενη ημέρα, θεωρώντας δεδομένο πως ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει ήδη στο χθες...
