Ο Τσίπρας ξαναπουλάει παλιά σλόγκαν, με τη νέα βιτρίνα της ΕΛ.Α.Σ., ξαναζεσταίνοντας τις σούπες της «νέας μεταπολίτευσης» και της «συμμετοχικής δημοκρατίας».

Μάιος του 2014 λίγο πριν από τις τριπλές εκλογές –ευρωεκλογές και περιφερειακή, τοπική αυτοδιοίκηση– και ο Αλέξης Τσίπρας πωλούσε και πάλι το σλόγκαν για «νέα μεταπολίτευση» που θα φέρει ο ίδιος και οι πρώην πλέον σύντροφοί του μιλώντας και τότε για αλλαγή στην περιφέρεια που ενισχύει τη δυναμική για αλλαγή στη χώρα.

Δεν είχε κυβερνήσει ακόμη και ετοιμαζόταν για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης όπου η συμμετοχική δημοκρατία κυριαρχούσε ως σύνθημα μεταξύ των «φιδιών» που πούλησε στους Έλληνες για να τον ψηφίσουν και να τους οδηγήσει, εν τέλει, στο χείλος του γκρεμού και σε ένα τρίτο, αχρείαστο, μνημόνιο με κόστος άνω των 100 δισ. ευρώ και υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, διανθισμένα με δεκάδες φόρους που έπνιξαν τη μεσαία τάξη.

Ήταν τότε που μιλούσε για ένα «κοινωνικό συμβόλαιο», νέο και αυτό μετά από εκείνο του Ανδρέα Παπανδρέου, όπως και το 2013 που έκανε λόγο για ένα «νέο κοινωνικό, πολιτικό και εθνικό συμβόλαιο».

Ακούγοντάς τον κάποιος να μιλά –στο πλαίσιο της παρουσίασης του… σχεδίου του για την αυτοδιοίκηση– για νέα μεταπολίτευση 16 χρόνια μετά είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ότι συνεχίζει να πουλάει και πάλι τα ίδια προϊόντα με το ίδιο περιτύλιγμα αλλά με μια νέα βιτρίνα στο μαγαζί που άνοιξε δίπλα στο προηγούμενο του ΣΥΡΙΖΑ, φορτώνοντας στους παλιούς του… μικρομετόχους τις ευθύνες για όσα έκανε ως κυβέρνηση και ως αξιωματική αντιπολίτευση.

Το ίδιο και όταν θέτει θέμα «συμμετοχικής δημοκρατίας» που την τελευταία φορά το πούλησε για να πείσει για την αναγκαιότητα του δημοψηφίσματος πριν από 11 χρόνια αλλά και όταν αναπτύσσει το σχέδιο για την αυτοδιοίκηση που παραλίγο να τινάξει στον αέρα με τον νόμο της απλής αναλογικής που οδήγησε δεκάδες δήμους να αδυνατούν να λειτουργήσουν.

Δεν γνωρίζουμε πόσες… νέες μεταπολιτεύσεις χωρούν στην πολιτική καριέρα του Αλέξη Τσίπρα ούτε και πώς εννοεί τη συμμετοχική δημοκρατία. Το βέβαιο είναι πως τα «κοινωνικά συμβόλαια» που κάθε τόσο υπογράφει δεν έχουν καμία αξία.