Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που μια εικόνα αξίζει περισσότερο από εκατό ανακοινώσεις.
Η χθεσινή ημέρα πρόσφερε δύο τέτοιες εικόνες και, ειρωνικά, αφορούσαν το ίδιο κόμμα. Από τη μία, ο Νίκος Ανδρουλάκης υποδεχόταν τον Μιχάλη Χουρδάκη ως δείγμα της πολυσυζητημένης «διεύρυνσης» του ΠΑΣΟΚ. Από την άλλη, ο Χάρης Δούκας, δήμαρχος Αθηναίων και εσωκομματικός αντίπαλος του Ανδρουλάκη, καθόταν στην πρώτη σειρά δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα, στη δημόσια εκδήλωση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης για την αυτοδιοίκηση. Αν κάποιος αναζητούσε ποιος διαμορφώνει σήμερα τις εξελίξεις στον χώρο της κεντροαριστεράς, δύσκολα θα κοίταζε προς τη Χαριλάου Τρικούπη.
Η αντίθεση είναι αποκαλυπτική. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχείρησε να εμφανίσει ως πολιτική επιτυχία την ένταξη ενός βουλευτή, του οποίου η διαδρομή μοιάζει περισσότερο με συνεχείς μετακινήσεις παρά με σταθερή πολιτική πορεία. Ο Μιχάλης Χουρδάκης εξελέγη με την Πλεύση Ελευθερίας, ανεξαρτητοποιήθηκε, πέρασε στο κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη και τώρα καταλήγει στο ΠΑΣΟΚ. Μια διαδρομή που δύσκολα μπορεί να παρουσιαστεί ως παράδειγμα πολιτικής συνέπειας. Περισσότερο θυμίζει γυρολόγο της πολιτικής παρά πρόσωπο που εκφράζει μια σταθερή ιδεολογική διαδρομή.
Την ίδια ώρα, ο άνθρωπος που διεκδίκησε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και εξακολουθεί να αποτελεί ισχυρό εσωκομματικό πόλο, εμφανιζόταν δημοσίως δίπλα στον μεγαλύτερο πολιτικό αντίπαλο του Νίκου Ανδρουλάκη στον χώρο της κεντροαριστεράς. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν επιδίωξε απλώς να συζητήσει για την αυτοδιοίκηση. Έστειλε μήνυμα διεύρυνσης προς πρόσωπα που βρίσκονται έξω από τα στενά όρια της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Και ο Χάρης Δούκας, μιλώντας μάλιστα για προοδευτικές συνεργασίες, φρόντισε να ενισχύσει αυτόν τον συμβολισμό.
Όσο το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να αυξήσει τον αριθμό των βουλευτών του με μεταγραφές, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να αποκτήσει πολιτικά ερείσματα σε πρόσωπα με θεσμικό και αυτοδιοικητικό κύρος. Η διαφορά δεν είναι μόνο επικοινωνιακή. Είναι βαθιά πολιτική και δείχνει ποιος καθορίζει την ατζέντα και ποιος τρέχει πίσω από τις εξελίξεις.
Υπήρξε όμως και μια ακόμη ειρωνεία. Ο Αλέξης Τσίπρας στη χθεσινή εκδήλωση επικαλέστηκε τον Μανώλη Γλέζο, θυμίζοντας τη γνωστή φράση του ότι «δεν έχουμε αυτοδιοίκηση, έχουμε ετεροδιοίκηση». Ξέχασε όμως ότι ο ίδιος ο Γλέζος άφησε πίσω του πολύ βαρύτερες παρακαταθήκες για τον ίδιο τον Τσίπρα. Ήταν ο άνθρωπος που ζήτησε δημόσια συγγνώμη από τον ελληνικό λαό επειδή, όπως είπε, συνέβαλε σε μια ψευδαίσθηση. Ήταν εκείνος που δήλωσε ότι λυπάται που τον εμπιστεύθηκε και τον κατηγόρησε πως τον ενδιέφερε μόνο η εξουσία. Και ήταν ο ίδιος που, κοιτώντας τον κατάματα, προειδοποίησε ότι ακόμη και μετά τον θάνατό του η ύπαρξή του θα τον κυνηγά για να κάνει το σωστό. Οι δηλώσεις των ιστορικών προσωπικοτήτων δεν πρέπει να αναφέρονται επιλεκτικά. Γιατί η μνήμη έχει την κακή συνήθεια να επιστρέφει ολόκληρη.
