Προστάτης των φτωχών και των αδυνάμων ο Αλέξης Τσίπρας ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, προστάτης των φτωχών και των αδυνάμων και ως αρχηγός της ΕΛΑΣ.
Τον καιρό που ήταν αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ είχε στο πλευρό του τόσο τα στελέχη που έχουν παραδώσει τις έδρες τους (ελάχιστοι προς το παρόν) όσο και αυτούς που ανεξαρτητοποιήθηκαν για να προσχωρήσουν στο ΠΑΣΟΚ, καθώς και αυτούς που παραιτήθηκαν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και έχουν «παρκάρει» στους «ανεξάρτητους» εκλιπαρώντας τον πρώην αρχηγό τους να τους προσφέρει μια θέση στον ήλιο.
Ολοι αυτοί –μαζί και με αυτούς που παρέμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ– συνεχίζουν να υπερασπίζονται τον Τσίπρα, διότι μαζί τα έκαναν όλα. Αν έπρατταν το αντίθετο, απλά θα αυτοακυρώνονταν.
Προσθέστε σε όλο αυτό το τυχοδιωκτικό συνονθύλευμα και τους «φρέσκους» (που μόνο φρέσκοι δεν είναι), τους καινούργιους δηλαδή πραιτοριανούς, που απλά παπαγαλίζουν ό,τι τους λέει ο επανακάμψας «σωτήρας».
Με λίγα λόγια, με τόση υποστήριξη, μάλλον είναι μικρό το ποσοστό που λαμβάνει ο κ. Τσίπρας στις δημοσκοπήσεις.
Αλλά το ψέμα δεν αποδίδει όταν η αλήθεια έχει τόσο πολύ πονέσει.
Οσοι και όσες από τους/τις νέους/νέες πραιτοριανούς εμφανίζονται στον δημόσιο διάλογο αυτόν τον καιρό, επιμένουν πως όλα όσα έκανε ο Τσίπρας ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ήταν καλά καμωμένα – απλά ο άνθρωπος ήθελε να αλλάξει τον αέρα του.
Ταχύρρυθμα μαθήματα… ψεύδους!
Ωστόσο, κάποιοι/κάποιες θα έπρεπε να γνωρίζουν τα πραγματικά στοιχεία – λόγω προτέρου επαγγελματικού βίου. Εκπαιδεύτηκαν, όμως, γρήγορα κι αυτοί στο ψέμα και από τον πρότερο βίο τους κράτησαν τις απόψεις τους περί… αισθητικής!
Οπότε, μπορούν με άνεση να μας λένε ψέματα για μεγάλα κοινωνικά ζητήματα, όπως η φτώχεια. Και κυρίως η παιδική φτώχεια, με την οποία θα ασχοληθούμε σήμερα. Οι αριθμοί είναι άχαροι, αλλά αποδεικνύουν πολλά…
Σημειώστε ότι ο δείκτης κινδύνου φτώχειας αναφέρεται στο ποσοστό των παιδιών κάτω των 17 ετών που ζουν σε νοικοκυριά με ισοδύναμο διαθέσιμο εισόδημα χαμηλότερο από το 60% του διάμεσου εθνικού εισοδήματος (μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις, δηλαδή επιδόματα και κάθε είδους ενισχύσεις).
Σημειώστε επίσης ότι οι δείκτες κινδύνου φτώχειας –επομένως και της παιδικής– εξαρτώνται από το κάθε φορά διαθέσιμο εισόδημα. Αυτό σημαίνει πως το κατώφλι της φτώχειας ανεβαίνει μαζί με την άνοδο του διαθέσιμου εισοδήματος, καθώς αποτελεί παρακολούθημά του.
Με βάση πάντα τα εισοδήματα της προηγούμενης χρονιάς, το 2010 η παιδική φτώχεια βρισκόταν στο 22,3%, το 2011 στο 23,3%, το 2012 στο 26,5%, το 2013 στο 28,7%, το 2014 στο 25,3% και το 2015 στο 26,6%.
Προκύπτει ότι η παιδική φτώχεια το έτος 2009 βρισκόταν στο 22,3% (όχι μικρό νούμερο) και με τα μνημόνια άρχισε η άνοδος, φθάνοντας το 2012 στο 28,7% (μεγάλο νούμερο, αλλά όλοι θυμόμαστε τι έγινε μεταξύ του 2011 και του 2012). Μετά, άρχισε μια αποκλιμάκωση (25,3% το 2013 και 26,6% το 2014). Δηλαδή μεταξύ του 2012 και του 2014, η παιδική φτώχεια μειώθηκε πάνω από 2 μονάδες.
Και σίγουρα θα μειωνόταν ακόμη περισσότερο, αν δεν εμφανιζόταν ο Τσίπρας να τάζει λαγούς με πετραχήλια, κούφιες υποσχέσεις που τελικά κατέληξαν στην ασφυκτική κατάσταση που ζήσαμε το καλοκαίρι του 2015 και στο τρίτο μνημόνιο.
Ανέβασαν την παιδική φτώχεια κατά 11 μονάδες!
Προσέξτε τώρα – και ας προσέξουν και όσοι διαλαλούν τις «επιτυχίες» Τσίπρα!
Το 2016 ενημερωθήκαμε πως (με βάση τα εισοδήματα του 2015) το ποσοστό της παιδικής φτώχειας σκαρφάλωσε στο 37,5%!
Δηλαδή ενώ ο Τσίπρας και η παρέα του έκαναν τα ηρωικά τους, η παιδική φτώχεια ανέβαινε ένδεκα ολόκληρες μονάδες!
Το 2017, το ποσοστό παιδικής φτώχειας μειώθηκε στο 24,5% (με βάση τα εισοδήματα του 2016). Αλλά μετά άρχισε η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου και των μεσοπρόθεσμων, οπότε το 2018 (με βάση τα εισοδήματα του 2017) ξανασκαρφάλωσε στο 29,6%.
Το 2019, ο κίνδυνος παιδικής φτώχειας διαμορφώθηκε στο 21,1%, το 2020 κατέβηκε στο 20,9%, το 2021 πήγε στο 24,5%, το 2022 έπεσε στο 21,3%, το 2023 ήταν 21,8%, το 2024 στο 27,9% και το 2025 στο 29,6%.
Με βάση αυτό το τελευταίο νούμερο, έχουν βγει τα παπαγαλάκια και κραυγάζουν ότι ο κίνδυνος παιδικής φτώχειας αυξήθηκε δραματικά.
Οταν μιλάμε για παιδιά που ζουν σε νοικοκυριά με οικονομική στέρηση, σίγουρα οι αριθμοί ενοχλούν όλους μας. Δεν θα άξιζε να θυμίσουμε το 37,5% του 2015 –δηλαδή πριν από μια δεκαετία– αν δεν ήταν βέβαιο ότι η προπαγάνδα των αριθμών παραλείπει πάντα τα πιο σημαντικά στοιχεία.
Το πιο σημαντικό είναι το κατώφλι της φτώχειας.
Για παράδειγμα, το 2019 το κατώφλι της φτώχειας είχε οριστεί στα 9.908 ευρώ ετησίως για μια οικογένεια αποτελούμενη από τους δύο γονείς και δύο παιδιά κάτω των 14 ετών. Το 2024 το αντίστοιχο ποσό ήταν 14.742 ευρώ.
Αλλο παράδειγμα: Το 2015, όταν η παιδική φτώχεια έφτασε στο πρωτοφανές 37,5%, το κατώφλι της φτώχειας για μια οικογένεια αποτελούμενη από τους δύο γονείς και δύο παιδιά κάτω των 14 ετών είχε οριστεί στα 9.450 ευρώ.
Αλλά το 2025, το αντίστοιχο ποσό είχε φτάσει στα 14.742 ευρώ ετησίως.
Αυτό σημαίνει ότι το όριο της φτώχειας το 2015 ήταν 9.450 ευρώ και δέκα χρόνια αργότερα έφτασε τα 14.742 ευρώ, δηλαδή μια διαφορά άνω των 5.000 ευρώ. Και αυτό καθιστά ξεκάθαρο ότι δεν πρέπει να συγκρίνουμε μόνο ποσοστά, αλλά και εισοδήματα.
Τα παιδιά πλήρωσαν τους θεατρινισμούς Τσίπρα
Οταν το 2015 ο κ. Τσίπρας παρίστανε ότι διαπραγματεύεται για να… νικήσει, γνώριζε καλά πως τα μεγαλύτερα θύματα των θεατρινισμών του θα ήταν οι πιο ευάλωτοι από τους ευάλωτους, που είναι τα παιδιά. Και όταν υπέγραφε άρον άρον το τρίτο μνημόνιο, επίσης γνώριζε τις συνέπειες των ενεργειών του.
Η Eurostat επαναλαμβάνει εδώ και χρόνια ότι τα παιδιά που κινδυνεύουν με φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό είναι αυτά που ζουν σε νοικοκυριά με τουλάχιστον μία από τις ακόλουθες τρεις προϋποθέσεις: είτε βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας, παρά τα κοινωνικά επιδόματα, είτε αντιμετωπίζουν σοβαρές υλικές στερήσεις, είτε οι οικογένειές τους έχουν πολύ χαμηλή ένταση εργασίας.
Το ζήτημα της έντασης εργασίας άλλωστε είναι ο τρίτος σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπ’ όψιν για να διαμορφωθεί ο γενικός δείκτης κινδύνου φτώχειας. Πράγμα που σημαίνει ότι όταν η ανεργία βρίσκεται ψηλά, περισσότερες οικογένειες πλήττονται από τον σχετιζόμενο με την ένταση εργασίας παράγοντα.
Με τη διαφορά ότι όταν κλείνεις τις τράπεζες, όταν χρειάζεται να προχωρήσεις σε τρίτη ανακεφαλαιοποίησή τους, τότε πλήττονται και οι επιχειρήσεις, που μένουν από ρευστό και αναγκάζονται να μειώσουν το προσωπικό τους – κάτι που οδηγεί σε άνοδο της ανεργίας και νέο κύκλο φτωχοποίησης.
Οταν η ανεργία μειώνεται –όπως σταθερά συμβαίνει επί Μητσοτάκη– τότε ο τρίτος παράγοντας, αυτός της έντασης εργασίας, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μείωση του κινδύνου φτώχειας.
Ως γνωστόν, τα παιδιά εξαρτώνται από τους γονείς τους. Και όταν οι γονείς τους βλέπουν τα εισοδήματά τους να εξανεμίζονται (ως συνέπεια της «περήφανης διαπραγμάτευσης») και να χάνουν τις δουλειές τους (ως συνέπεια της δήθεν υπεράσπισης των εργασιακών σχέσεων), τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα παιδιά ζουν ακόμη χειρότερες μέρες.
Αυτό ακριβώς συνέβη επί ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρα!
Φυσικά οι ίδιοι, παλιοί και καινούργιοι, αρνούνται ακόμη και τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.
Σχολικά γεύματα με απευθείας αναθέσεις
Να τους θυμίσουμε ωστόσο ότι τον Φεβρουάριο του 2017 ψήφισαν τροπολογία με τη μορφή του κατεπείγοντος για απευθείας αναθέσεις στα σχολικά γεύματα. Η τροπολογία προέβλεπε πως για εκείνη τη χρονιά (το 2017) οι παραγγελίες (ύψους 875.000 ευρώ) θα γίνονταν με απευθείας αναθέσεις.
Η τροπολογία έφερε τις υπογραφές επτά υπουργών (Παπαδημητρίου, Γαβρόγλου, Αχτσιόγλου, Τσακαλώτου, Χαρίτση, Φωτίου, Χουλιαράκη). Και η αιτιολογική έκθεση αναφερόταν στην Ερευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών έτους 2015 (ΕΛΣΤΑΤ).
Σύμφωνα με αυτήν, ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά 0-17 ετών ανερχόταν σε 26,6%, σημειώνοντας αύξηση κατά 1,1 ποσοστιαία μονάδα σε σχέση με το 2014.
Παραδέχονταν δηλαδή πως επί των ημερών τους, επί των ημερών των «προστατών των φτωχών και των αδυνάμων», ο κίνδυνος φτώχειας όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά και αυξήθηκε!
Με λίγα λόγια, προκειμένου να εξασφαλίσουν τις απευθείας αναθέσεις, παραδέχονταν ότι βύθισαν ακόμη περισσότερο τη χώρα (που θα έσωζαν, για να μην ξεχνιόμαστε) στη φτώχεια.
Οπότε, μάλλον δεν μπορούν να αμφισβητούν σήμερα τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ!
