Αυτό που συμβαίνει πλέον στην (κεντρο)αριστερά είναι τραγελαφικό αφού η στήριξη Τσίπρα περνά μέσα από το άδειασμα Ανδρουλάκη.
Μπορεί τα θέματα των παρακολουθήσεων και του ΟΠΕΚΕΠΕ να σηκώνονται από τον Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά επί της ουσίας λειτουργεί ως ένα είδος… αυτοφωράκια ελέω Αλέξη Τσίπρα. Αυτό δεν οφείλεται στον ίδιο, αλλά σε όλους όσοι, στην προσπάθεια να βρουν πολιτικό αντίπαλο απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, δείχνουν να ποντάρουν στον πρώην πρωθυπουργό, πρώην πρόεδρο και πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.
Η αλήθεια είναι ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης αδυνατεί να καταγράψει στοιχεία πρωθυπουργισιμότητας ενώ παράλληλα, μονίμως θυμωμένος, δείχνει να μην μπορεί να καταστεί ελκυστικός πολιτικά ακόμη και στους ψηφοφόρους του κόμματός του. Η κολλημένη βελόνα θα μπορούσε να αποδοθεί και σε αυτό, αλλά φυσικά και στην αδυναμία να καταθέσει προτάσεις και σχέδιο για τη χώρα.
Έτσι ενώ προβάλλονται οι καταγγελίες του, αφού συμβάλλουν στη δημιουργία τοξικού κλίματος και σε μια αντικυβερνητική ατζέντα ταυτόχρονα, εμφανίζεται μια στήριξη στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα ακόμη και από τα ίδια μέσα που έχουν εμπλακεί σε αυτήν την τακτική.
Αρκεί να σημειωθεί ότι στην προσπάθεια να αμφισβητηθεί η καταλληλότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη η αρθρογραφία εμφανίζει ως αντίπαλο δέος τον Αλέξη Τσίπρα και μια συμμαχία με αναφορές σε βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ που έχουν αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια και δύναται να καταγράψουν και σοβαρή κυβερνητική θητεία.
Προσοχή. Δεν γίνεται αναφορά στον Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά σε στελέχη του κόμματος της –έστω και από σπόντα– αξιωματικής αντιπολίτευσης, την ώρα που αναγορεύεται σε… μεσσία της (κέντρο)αριστεράς ο… δοκιμασμένος Αλέξης Τσίπρας που πλέον δείχνει να ετοιμάζεται να βρει πλήρωμα –έστω και από τα παλιά– για να σαλπάρει με το καράβι του.
Η αλήθεια είναι πως ο Νίκος Ανδρουλάκης ή έστω κάποιοι από την ομάδα που τον περιβάλλει βλέπουν τι συμβαίνει, μόνο που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να ασκήσει άλλη πολιτική έχοντας επιλέξει την τοξικότητα, την καταστροφολογία και τον λαϊκισμό ως διέξοδο στην ένδεια προτάσεων.
Είναι ουσιαστικά εγκλωβισμένος στην τακτική του και κυρίως στην εμμονική προσπάθεια αντιπαράθεσης με τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε ένα επίπεδο που εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο το γεγονός ότι δεν διαθέτει εναλλακτικές λύσεις και προτάσεις. Έτσι διαμορφώνει μεν ένα πεδίο αντιπαράθεσης μέσα από την τοξικότητα, αλλά στο τέλος της ημέρας καταλήγει να λειτουργεί υπέρ τρίτου και όχι υπέρ του εαυτού του.
