Με φωνές, καταγγελίες, αγανάκτηση, ανέφικτες υποσχέσεις, υπερβατικά ιδεολογήματα και τσιτάτα, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιδιώκει να κερδίσει τη μάχη για τον έλεγχο της… προοδευτικής παράταξης
Στον στίχο «ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ» παραπέμπει η μονομαχία μεταξύ Νίκου Ανδρουλάκη και Αλέξη Τσίπρα για τα ηνία του δήθεν προοδευτικού πόλου και της δεύτερης θέσης στις επικείμενες εκλογές. Με εμφανείς μάλιστα τις ομοιότητες στην τακτική τους, πότε γίνεται φανερή η απόχρωση του πράσινου στον πρώην πρωθυπουργό, πότε απορροφά λίγο... ροζάκι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Ο Τσίπρας, εξάλλου, δεν φλερτάρει πρώτη φορά, ως δήθεν νέος, ελεύθερος κι ωραίος στην πολιτική, με τον πράσινο ήλιο. Πριν ακόμη αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, έδειξε την οικειότητά του με τη ρητορική, την κινησιολογία και το ύφος του ιδρυτή του Ανδρέα Παπανδρέου.
Τότε οι κατοικοεδρεύοντες στη Χαριλάου Τρικούπη χλεύαζαν. Τώρα, όμως, που ο Τσίπρας επιχειρεί να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή με άλλη πολιτική αμφίεση, ο Ανδρουλάκης μάλλον θέλει να του μοιάσει. Για την ακρίβεια, θέλει να τον «παίξει» με τα δικά του χαρτιά και να καταγραφεί ο ίδιος ως ένας πράσινος Τσίπρας και το ΠΑΣΟΚ ως μία πράσινη πλειοψηφική τάση του νεο-ΣΥΡΙΖΑ κόμματος του Αλέξη Τσίπρα.
Μόνο που ο πρώην πρωθυπουργός είναι ο αυθεντικός εκφραστής των εύκολων αλλά ανέφικτων λύσεων, του λαϊκίστικου και τοξικού λόγου. Παίζοντας στο ίδιο γήπεδο, ο Νίκος Ανδρουλάκης κινδυνεύει από πρωταγωνιστής-μονομάχος να γίνει η μασκότ-καρικατούρα του rebranding Τσίπρα.
Ο πιο καλός ο μαθητής…
Ενδεικτικές περιπτώσεις της «συριζοποίησης» του ΠΑΣΟΚ είναι η πρόταση του Νίκου Ανδρουλάκη για 35ωρο εργασίας και η επιθετική στάση έναντι της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της.
Φωνές, καταγγελίες, αγανάκτηση, ανέφικτες υποσχέσεις, υπερβατικά ιδεολογήματα και τσιτάτα. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες που διαμορφώνει πλέον με τις δημόσιες παρεμβάσεις του ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανέσυρε από το πολιτικό σεντούκι του τη δική του… εργασιακή υποσχετική.
Το δικό του… πράσινο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης: Την τετραήμερη εργασία. Μια πρόταση που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε συμπεριλάβει τον Δεκέμβριο του 2020 στην προγραμματική του πρόταση με τίτλο «Ελλάδα 2021» και η οποία σε άλλες χώρες εφαρμόζεται πειραματικά, όπως στην Ισπανία ένας αριθμός εταιρειών δοκιμάζουν το 32ωρο, αλλά υπό την προϋπόθεση της κρατικής επιδότησης. Πουθενά δεν είναι υποχρεωτικό μέτρο, αλλά ερευνάται ως προς την αποτελεσματικότητά του.
Γέννημα θρέμμα του ΠΑΣΟΚ ο Νίκος Ανδρουλάκης, εξοικειωμένος με τους πράσινους μηχανισμούς νομής της εξουσίας, με πιο πρόσφατη περίπτωση τη μοιρασιά σε στελέχη των κρατικών οφίτσιων (κατά το σχήμα 4-2-1) στη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Αν και ευρωβουλευτής τότε, δεν απορροφήθηκε από τον αέρα των Βρυξελλών και μάλλον έμεινε προσηλωμένος στην παλαιοπασοκική πολιτική συμπεριφορά και ρητορική.
Όταν διαδέχτηκε τη Φώφη Γεννηματά στην ηγεσία του κόμματος, ενδιαφέρθηκε κυρίως να αποκαταστήσει τα σύμβολα της… δοξασμένης εποχής του ΠΑΣΟΚ, τότε που αλώνιζαν οι κλαδικές και οι πρασινοφρουροί, με απώτερο σκοπό του να επαναφέρει έναν σκληρό διπολισμό με τη ΝΔ και να προβάλει ως μια διάδοχη κατάσταση στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Συνέβη η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και από τον πάγκο βρέθηκε να παίζει βασικός στην αξιωματική αντιπολίτευση, με τακτική μιας φράξιας διαμαρτυρίας. Μονίμως οργισμένος και αγριεμένος, κουνάει το δάχτυλο, όχι επί της πολιτικής, αλλά επί της ηθικής, στοχεύοντας στη διέγερση του θυμικού της κοινωνίας.
Από τις παρακολουθήσεις (όπου βρέθηκε και ο ίδιος στο στόχαστρο), τα Τέμπη (όπου υιοθέτησε τις τοξικές καταγγελίες του Βελόπουλου και της Κωνσταντοπούλου) και τον ΟΠΕΚΕΠΕ (όπου επιχειρεί να πείσει πόσο έχει σοκαριστεί από την εξάπλωση του ρουσφετιού), μέχρι την απαξίωση της Δικαιοσύνης, έπειτα από την απόρριψη του Αρείου Πάγου πρότασης πρωτοβάθμιου δικαστηρίου να ελεγχθούν καταγγελίες για κατασκοπεία.
Τοξικές κραυγές
Και κάπως έτσι διέβη τον Ρουβίκωνα της γόνιμης πολιτικής αντιπαράθεσης και άρχισε να κραυγάζει, αποκαλώντας συμμορία τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας, και να υιοθετεί έναν διχαστικό και τοξικό λόγο, αποδεικνύοντας ότι τελικά συμβαίνει ο μαθητής να ξεπεράσει τον δάσκαλο.
Γιατί ο Νίκος Ανδρουλάκης, αν πολιτικό του ίνδαλμα ήταν ο Τσίπρας, τα κατάφερε και με το παραπάνω. Θύμισε τους μπροστάρηδες των ακραίων δυνάμεων που είχαν στοιχηθεί πίσω από τους «Αγανακτισμένους» – στις «πάνω» και «κάτω» πλατείες, μετά την οικονομική και θεσμική χρεοκοπία της χώρας. Επένδυσε στο κοινωνικό μίσος και ούτε για μια στιγμή δεν θυμήθηκε πώς στήθηκε, για παράδειγμα, η σκευωρία Novartis.
Και όπως το απαιτούν οι καιροί της αντιπολίτευσης, μέρα με την ημέρα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θέλει να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον Τσίπρα, όταν εκείνος καβαλίκεψε το κύμα των «Αγανακτισμένων» και έφθασε μέχρι το Μαξίμου. Μάλιστα, καθώς φαίνεται, θα τον ακούμε να… απαγγέλλει ποίηση και ευαισθησία για την ανάγκη των εργαζομένων «να γίνουν κύριοι του μέλλοντός τους».
