Το ΠΑΣΟΚ φαντάζεται ότι αποτελεί κυρίαρχη δύναμη ακόμα κι αν η όποια αντιπαράθεση με την κυβέρνηση γίνεται με λεκτικά πυροτεχνήματα, αιχμές και βολές κατά του πρωθυπουργού.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Στο ΠΑΣΟΚ μάλλον δεν έχουν κατανοήσει ποιος είναι ο ρόλος τους ως αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά κυρίως μέχρι πού φτάνουν τα πόδια τους και να μη βγαίνουν έξω από το πάπλωμα, σύμφωνα με τη γνωστή ρήση.
Διότι δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το παράδοξο ο Νίκος Ανδρουλάκης να δηλώνει –και τα στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη ν’ ακολουθούν– ότι στόχος τους είναι να κερδίσουν έστω και με μία ψήφο τη ΝΔ και να είναι πρώτο κόμμα. Σύμφωνοι, σε μια προεκλογική περίοδο μπορεί να λες και να πιστεύεις τα πάντα, αλλά απ’ αυτά ακριβώς κρίνεται η αξιοπιστία σου…
Το ίδιο και όσα ισχυρίζονται στο πάλαι ποτέ κραταιό Κίνημα ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μετράει… μέρες και πως αυτή είναι που τροφοδοτεί την τοξικότητα. Κλείνουν, ωστόσο, τα μάτια στις δημοσκοπήσεις και μάλιστα και στα ποσοτικά αλλά και στα ποιοτικά στοιχεία.
Διότι στα μεν πρώτα η ΝΔ έχει διψήφια διαφορά και σχεδόν το διπλάσιο ποσοστό από το ΠΑΣΟΚ, στα μεν δεύτερα ο κ. Ανδρουλάκης καταγράφει εξαιρετικά χαμηλές επιδόσεις στη δημοφιλία των πολιτικών αρχηγών και την καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, όπου η επίδοσή του είναι… μονοψήφια.
Ακόμα και στην παράσταση νίκης, η οποία είναι ένας δείκτης υπεράνω πολιτικών προτιμήσεων και γενικώς των προτιμήσεων των ψηφοφόρων, πάνω από το 50% του συνόλου του εκλογικού σώματος εκτιμά ότι η ΝΔ θα κερδίσει τις εκλογές και μόνο ένα 5% πως νικητής των εκλογών μπορεί να είναι το ΠΑΣΟΚ.
Με άλλα λόγια, το ποσοστό αυτό είναι σχεδόν κατά τα 2/3 μικρότερο και από το ποσοστό που συγκεντρώνει το ΠΑΣΟΚ στην πρόθεση ή την εκτίμηση ψήφου, όπερ σημαίνει πως πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους του δεν έχουν πραγματικές ελπίδες ότι θα κερδίσει τις εκλογές.
Μηδενιστική αντιπολίτευση
Ο μοναδικός, ωστόσο, που δεν συνειδητοποιεί κάτι τέτοιο φαίνεται να είναι ο κ. Ανδρουλάκης και μαζί του ορισμένα από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που βρίσκονται στον ηγετικό πυρήνα – απηχούν δηλαδή τις απόψεις του ίδιου του κ. Ανδρουλάκη.
Αυτός είναι προφανώς και ο λόγος για τον οποίο στη Χαριλάου Τρικούπη καταφεύγουν στην τοξικότητα και τη μηδενιστική αντιπολίτευση, διότι κατανοούν πως δεν μπορούν να πείσουν με αυτά που λένε ακόμα και τον δικό τους κόσμο – είτε πρόκειται για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ είτε για τους ψηφοφόρους τους.
Η τακτική αυτή όμως είναι προφανές πως όχι μόνο δεν διαφοροποιεί το ΠΑΣΟΚ από τον σωρό της αντιπολίτευσης και δεν το καθιστά αξιόπιστο εναλλακτικό πόλο απέναντι στη ΝΔ, αλλ’ αντιθέτως το ομογενοποιεί με αυτόν τον σωρό που έχει αποδειχθεί πολλάκις ότι προσπαθεί ν’ αντιπολιτευθεί την κυβέρνηση κάνοντας φθηνή σπέκουλα ή καταφεύγοντας στην τοξικότητα και στον διχαστικό λόγο.
Με άλλα λόγια, απουσιάζουν πλήρως οι προγραμματικές προτάσεις και είναι αδύνατο να γίνει ένας διάλογος με την κυβέρνηση σε καθαρά πολιτική βάση.
Λεκτικά πυροτεχνήματα, αιχμές και βολές κατά του πρωθυπουργού και υπουργών ή κυβερνητικών στελεχών, καταγγελίες για την κυβερνητική δράση και γενικά όλος αυτός ο πολιτικός λόγος με αρνητικό πρόσημο βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Η οποία ωστόσο –τουλάχιστον η ηγεσία και κάποια στελέχη της– φαντασιώνεται την ίδια ως κυρίαρχη πολιτική δύναμη που μπορεί ν’ αντιπαρατεθεί με ίσους όρους την κυβέρνηση και τη ΝΔ. Αλλά το πρόβλημά της είναι ακριβώς αυτό: ότι φαντασιώνεται, δεν το φαντάζεται καν…
