Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να χρησιμοποιήσει τον όρο «Αριστερά του Κέντρου» αντί για τον όρο «Κεντροαριστερά» δεν είναι τυχαία.
Αποτελεί συνειδητή ιδεολογική και τακτική επιλογή που υποδηλώνει την πρόθεση για μια «νέα προοδευτική συμμαχία» η οποία δεν θα ταυτίζεται με το Κέντρο, αλλά θα έχει αριστερό προσανατολισμό αποκλείοντας τον όρο Κεντροαριστερά που ιστορικά ταυτίζεται με τη σοσιαλδημοκρατία.
Η λεκτική διαφοροποίηση θεωρεί ότι του επιτρέπει να απευθύνεται στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ χωρίς να προκαλεί «αλλεργικές» αντιδράσεις στη βάση του ΣΥΡΙΖΑ και γενικά της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Επί της ουσίας η «Αριστερά του Κέντρου» εννοιολογικά είναι κενή περιεχομένου –αποτελεί επικοινωνιακό ελιγμό παρά ιδεολογική μετατόπιση– ώστε πολιτικά να παραπέμπει στον «κυβερνητικό» ΣΥΡΙΖΑ.
Η στρατηγική του Ινστιτούτου Τσίπρα, όπως αυτή τουλάχιστον αποτυπώνεται στο Μανιφέστο, εστιάζει στη σύγκλιση Αριστεράς, οικολογίας και στην «κορμπινική» εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας όπως εφαρμόζεται από τον Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία.
Εξ ου και η «νευρικότητα» στη Χαριλάου Τρικούπη, καθώς ο Νίκος Ανδρουλάκης πιέζεται να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει κυρίαρχος πόλος, την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί από «Αριστερά του Κέντρου» να «καταπιεί» τον κεντροαριστερό χώρο.
Οι μήνες που ακολουθούν έως τις εκλογές θα δείξουν αν η «Αριστερά του Κέντρου» θα αφομοιώσει την Κεντροαριστερά.
