Το ΠΑΣΟΚ σχολιάζει. Και όταν δεν σχολιάζει, μιμείται: πότε τον ΣΥΡΙΖΑ, πότε την Κωνσταντοπούλου, πότε τον Βελόπουλο, ποτέ όμως… το ΠΑΣΟΚ.
Κι αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί έχει κολλήσει η βελόνα στις δημοσκοπήσεις. Αλλά εκτός από τη βελόνα, το ΠΑΣΟΚ έχει και «κολλημένα» μυαλά. Γενικά είναι –και φαίνεται– ένα κόμμα κολλημένο στο παρελθόν. Και αυτό φροντίζει να το επιβεβαιώνει κάθε φορά που του δίνεται η ευκαιρία να φύγει μπροστά.
Στο ΠΑΣΟΚ δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να αποφύγει τις απομιμήσεις, αλλά η τελευταία ευκαιρία να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων για τη συνταγματική αναθεώρηση, κατέδειξε το «κόλλημα» που έχει ο Νίκος Ανδρουλάκης με τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση. Γιατί όλοι πλέον αντιλαμβάνονται ότι όταν είναι «κολλημένος» ο αρχηγός, είναι «κολλημένο» και το κόμμα.
Δεν ξέρω πόσο ανάγκη έχει ο Νίκος Ανδρουλάκης να μιμείται σε λαϊκισμό τα κόμματα με τα οποία συμπράττει για να ρίξουν τον Μητσοτάκη, αλλά, όπως είχε πει ο Πάμπλο Πικάσο, είναι προτιμότερο από το να αντιγράφει τον εαυτό του.
Γιατί όταν αντιγράφεις τον εαυτό σου, είναι αξιοθρήνητο. Αυτό δεν το είπε για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, οπότε οι όποιοι συνειρμοί επαφίονται στην κρίση των ψηφοφόρων του.
