Όταν λείπει το σχέδιο εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ επενδύει σε διχαστικά διλήμματα, προσωπικές στοχοποιήσεις και ρητορική υπερβολή.
Ο Κώστας Τσουκαλάς επέστρεψε στο γνώριμο ρεπερτόριο της πολιτικής καρικατούρας, παρουσιάζοντας ένα δίλημμα τόσο απλουστευτικό όσο και βολικό. Αντί για πρόγραμμα, έστησε σκιάχτρα. Αντί για πολιτική σύγκρουση επί της ουσίας, επέλεξε τη μαζική ταμπελοποίηση αντιπάλων, πιστεύοντας ότι έτσι καλύπτεται το κενό στρατηγικής.
Η προσπάθεια να εμφανιστεί η Νέα Δημοκρατία ως συνονθύλευμα ακροδεξιών συνιστωσών δεν είναι ανάλυση, είναι επικοινωνιακό τέχνασμα. Όταν ένα κόμμα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει δεν μπορεί να εξηγήσει πώς θα το κάνει, καταφεύγει σε εύκολους διαχωρισμούς και ηθικά διλήμματα που απευθύνονται στο θυμικό, όχι στη λογική.
Πατά σε δύο βάρκες
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στα ζητήματα θεσμών και τραγωδιών. Δηλώσεις «σοβαρότητας» από τη μία και υπαινιγμοί από την άλλη, με το ΠΑΣΟΚ να πατά σε δύο βάρκες: να μην αναλαμβάνει ευθύνη, αλλά να διατηρεί μόνιμα ανοιχτή τη σκιά της κατηγορίας. Η τοξικότητα καταγγέλλεται θεωρητικά, αλλά καλλιεργείται πρακτικά.
Τελικά, ο λόγος Τσουκαλά δεν αποκαλύπτει τη Νέα Δημοκρατία, αποκαλύπτει το ΠΑΣΟΚ. Ένα κόμμα που μιλά για «προοδευτική διακυβέρνηση», αλλά αδυνατεί να περιγράψει τον δρόμο προς αυτήν. Και όταν λείπει η πειστική πρόταση εξουσίας, το μόνο που απομένει είναι τα μεγάλα λόγια και τα μικρά διλήμματα.
