Ο Σωκράτης Φάμελλος καλεί σε προοδευτική συνεργασία, αλλά ΠΑΣΟΚ και Νέα Αριστερά απομακρύνονται, αφήνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ με θεωρίες χωρίς αντίκρισμα.
Σε μια περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ δυσκολεύεται να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του, ο Σωκράτης Φάμελλος επενδύει ξανά στο αφήγημα της «προοδευτικής ενότητας». Μόνο που αυτή τη φορά η πρόσκληση μοιάζει να απευθύνεται σε ένα ακροατήριο που είτε δεν ακούει είτε δεν ενδιαφέρεται. Και κάπως έτσι, η πολιτική πρωτοβουλία καταλήγει να θυμίζει περισσότερο δημόσια έκκληση παρά σχέδιο εξουσίας.
Ο Σωκράτης Φάμελλος επιχειρεί να επαναφέρει στο προσκήνιο το γνώριμο σύνθημα της «ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου», παρουσιάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ ως καταλύτη εξελίξεων. Στην πράξη, όμως, η εικόνα είναι πολύ λιγότερο φιλόδοξη και σαφώς πιο αντιφατική.
Κοιτώντας στο παρελθόν
Η επίκληση στον ρόλο του Αλέξης Τσίπρας ως «καθοριστικού παράγοντα» δείχνει ότι, ακόμη και σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ δυσκολεύεται να σταθεί πολιτικά χωρίς να επιστρέφει διαρκώς στο παρελθόν του. Όταν η στρατηγική για το μέλλον εξαρτάται από πρόσωπα του χθες, το μήνυμα που εκπέμπεται μόνο ανανεωτικό δεν είναι.
Την ίδια ώρα, η κριτική προς το ΠΑΣΟΚ περί «ιστορικού λάθους» επειδή επιλέγει αυτόνομη πορεία, μοιάζει περισσότερο με ενόχληση παρά με σοβαρή πολιτική ανάλυση. Γιατί στην πραγματικότητα, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άλλοι δεν συνεργάζονται – είναι ότι δεν πείθονται να συνεργαστούν.
Αντίστοιχα, η αιχμή προς τη Νέα Αριστερά ότι «δεν ενδιαφέρεται για κυβερνητική προοπτική» καταγράφει μια βολική ερμηνεία: όποιος δεν συντάσσεται με τον ΣΥΡΙΖΑ, απλώς «δεν θέλει να κυβερνήσει». Μια λογική που περισσότερο περιορίζει τον διάλογο παρά τον διευρύνει.
Περιφερειακά των εξελίξεων
Στο πεδίο της οικονομίας, οι προτάσεις για μειώσεις φόρων, πλαφόν και ελέγχους εμφανίζονται ως εύκολες απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα. Το δημοσιονομικό κόστος παρουσιάζεται ως «διαχειρίσιμο», χωρίς όμως να εξηγείται με σαφήνεια πώς θα καλυφθεί χωρίς νέες ανισορροπίες. Μια γνώριμη συνταγή υποσχέσεων με αστερίσκους.
Παράλληλα, η σκληρή ρητορική για τις υποκλοπές και τη Δικαιοσύνη ανεβάζει τους τόνους, αλλά δεν αλλάζει την ουσία: ο ΣΥΡΙΖΑ επενδύει ξανά στην καταγγελία, χωρίς να καταφέρνει να μετατρέψει την ένταση σε πειστική εναλλακτική.
Συνολικά, η παρέμβαση Φάμελλου αποτυπώνει ένα κόμμα που θέλει να εμφανιστεί ως κεντρικός παίκτης, αλλά εξακολουθεί να κινείται περιφερειακά των εξελίξεων. Γιατί όταν η «ενότητα» μένει στα λόγια και οι συμμαχίες δεν προκύπτουν στην πράξη, τότε το αφήγημα δεν είναι στρατηγική – είναι ευχή.
