Οι δηλώσεις του Σωκράτη Φάμελλου αποκαλύπτουν ασάφεια, εσωστρέφεια και αντιφάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αμφισβητώντας την ικανότητά του να ηγηθεί αξιόπιστα του κόμματος.
Ο Σωκράτης Φάμελλος εμφανίζεται αυτές τις ημέρες ως ο δήθεν «οδηγός» για την προοδευτική ενότητα, όμως οι δηλώσεις του περισσότερο αποκαλύπτουν σύγχυση και πολιτική αστάθεια παρά σαφή στρατηγική. Από τη μια κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά ότι δεν έχουν σχέδιο για προοδευτική κυβέρνηση, από την άλλη δεν παρουσιάζει ο ίδιος τίποτα παραπάνω από γενικόλογες φράσεις περί «ενότητας» και «ανασύνθεσης». Η αντίφαση είναι εμφανής: μιλά για καθοριστικό ρόλο του Αλέξη Τσίπρα, αλλά συγχρόνως αφήνει ανοιχτά παράθυρα για τη διάσπαση και την αδυναμία συγκρότησης κυβερνητικού εγχειρήματος.
Η κατηγορία προς τη σημερινή κυβέρνηση για τον κατώτατο μισθό και τα σκάνδαλα συνδυάζεται με μια αίσθηση υπερβολής που θυμίζει προπαγανδιστική ρητορική παρά ουσιαστική κριτική. Ο Φάμελλος ξεχνά να ξεκαθαρίσει ποια ακριβώς μέτρα προτείνει και πώς θα αντιστρέψει την «αδυναμία» που καταλογίζει στη Νέα Δημοκρατία, δημιουργώντας την εικόνα ενός πολιτικού που επικεντρώνεται στο να καταγγείλει χωρίς να προτείνει εναλλακτική. Η λογική του «εμείς τα κάναμε καλά, αυτοί τα κάνουν χάλια» φανερώνει εσωστρέφεια και έλλειψη ρεαλιστικού σχεδίου για το μέλλον.
Η αυτοαναίρεση
Σε κάθε δήλωση του Φάμελλου αναδύεται μια υποσυνείδητη αυτοαναίρεση: ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ εμφανίζεται ως κόμμα που παλεύει για ενότητα, αλλά ο ίδιος ο πρόεδρός του αναδεικνύει διαρκώς τις διαφορές και τις αποτυχίες των άλλων. Το αποτέλεσμα είναι αντί για σαφή πολιτική γραμμή, να φαίνεται ότι το κόμμα ζει σε έναν κύκλο εσωστρέφειας και επικοινωνιακής αμηχανίας, όπου η «ανασύνθεση» και η «ενότητα» γίνονται περισσότερο ευχολόγια παρά στρατηγική.
Η εικόνα που μένει στον πολίτη είναι αυτή ενός ηγέτη που καταγγέλλει συνεχώς, αλλά δεν προσφέρει σαφές σχέδιο, αφήνοντας την αντιπολίτευση να μοιάζει περισσότερο με μια παράσταση κατηγοριών παρά με αξιόπιστη εναλλακτική. Ο Σωκράτης Φάμελλος, με τις αντιφατικές δηλώσεις του, επιβεβαιώνει ότι η πολιτική του παρουσία είναι περισσότερο αστάθεια παρά καθοδήγηση – και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σήμερα.
