Ο Σωκράτης Φάμελλος μιλά για «προοδευτική συνεργασία» και ανατροπή της κυβέρνησης, όμως η ρητορική του θυμίζει περισσότερο πολιτική εμμονή παρά ρεαλιστική πρόταση.
Η φράση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτη Φάμελλου ότι «θα κάνει τα πάντα για προοδευτική συνεργασία για να διώξουμε την κυβέρνηση της διαφθοράς» αποκαλύπτει περισσότερο μια πολιτική ψυχολογία παρά μια πραγματική στρατηγική. Γιατί πίσω από τη ρητορική περί συνεργασιών και «προοδευτικού μετώπου» κρύβεται μια βαθύτερη αδυναμία: η αδυναμία ενός κόμματος που δεν πείθει την κοινωνία να αναζητά σωτηρία σε πολιτικά σχήματα ανάγκης.
Η πραγματικότητα είναι απλή και αμείλικτη. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκεται σήμερα σε τροχιά εξουσίας ούτε λόγω πολιτικής δυναμικής ούτε λόγω κοινωνικής εμπιστοσύνης. Αντί να αναμετρηθεί με αυτή την πραγματικότητα, ο Σωκράτης Φάμελλος επιλέγει να κατασκευάσει μια φαντασιακή πολιτική εξίσωση: ότι αν συγκεντρωθούν όλες οι δυνάμεις της λεγόμενης «προοδευτικής παράταξης», τότε η εξουσία θα επιστρέψει αυτόματα. Είναι μια πολιτική αριθμητική που μοιάζει περισσότερο με ευσεβή πόθο παρά με ρεαλιστική ανάγνωση του πολιτικού συσχετισμού.
Η πολιτική ηττοπάθεια
Η εμμονή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στις συνεργασίες δεν αποπνέει αυτοπεποίθηση, αλλά πολιτική ηττοπάθεια. Ένα κόμμα που πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να κυβερνήσει δεν ξεκινά από τη θέση ότι χρειάζεται όλους τους άλλους για να σταθεί. Αντίθετα, παρουσιάζει μια ισχυρή πρόταση εξουσίας και ζητά καθαρή εντολή από τους πολίτες. Η συνεχής επίκληση συνεργασιών πριν ακόμη τεθεί το ερώτημα της λαϊκής εντολής μοιάζει περισσότερο με παραδοχή αδυναμίας παρά με στρατηγική ωριμότητα.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η επιμονή στη ρητορική περί «κυβέρνησης διαφθοράς». Πρόκειται για μια εύκολη πολιτική καταγγελία που επιχειρεί να υποκαταστήσει την έλλειψη πειστικού πολιτικού σχεδίου. Όταν η αντιπολίτευση δεν μπορεί να παρουσιάσει μια πειστική εναλλακτική διακυβέρνησης, συχνά καταφεύγει στη γενικευμένη ηθικολογία. Όμως η κοινωνία δεν αλλάζει κυβέρνηση επειδή ακούει συνθήματα – αλλά επειδή βλέπει μια αξιόπιστη εναλλακτική.
Στην πραγματικότητα, η στρατηγική Φάμελλου θυμίζει περισσότερο πολιτική εμμονή παρά σχέδιο εξουσίας. Επαναλαμβάνει την ίδια αφήγηση περί «προοδευτικής ενότητας», ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή οι αριθμοί θα δικαιώσουν τη ρητορική. Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική δεν λειτουργεί με ευχές. Και όσο ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητά τη λύση σε τεχνητές συμμαχίες αντί να απαντήσει στο βασικό ερώτημα της αξιοπιστίας του, η συζήτηση για «προοδευτικές συνεργασίες» θα μοιάζει λιγότερο με πολιτική πρόταση και περισσότερο με άσκηση πολιτικής φαντασίας.
