Ο Σωκράτης Φάμελλος ζητά Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών και καμία εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο του Ιράν, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση για «ουρά» των ΗΠΑ και Ισραήλ.
Η κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή και η επέμβαση στο Ιράν αποτέλεσαν αφορμή για νέα μετωπική επίθεση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Σωκράτη Φάμελλο, ο οποίος από το βήμα της κοινοβουλευτικής ομάδας έθεσε θέμα άμεσης σύγκλησης Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών, πλήρους μη εμπλοκής της χώρας και απαγόρευσης χρήσης των βάσεων. Με φόντο την ένταση που προκαλεί η σύγκρουση ΗΠΑ–Ισραήλ με την Τεχεράνη, η Κουμουνδούρου επιχειρεί να εμφανιστεί ως θεματοφύλακας «εθνικής γραμμής», ζητώντας συλλογική διαμόρφωση στρατηγικής.
Ο κ. Φάμελλος χαρακτήρισε «ιδιαίτερα ανησυχητική» την εξέλιξη της επέμβασης Τραμπ - Νετανιάχου, επιμένοντας ότι οι διμερείς ενημερώσεις δεν επαρκούν και ότι απαιτείται θεσμική συνδιαμόρφωση. Το αίτημα για Συμβούλιο Αρχηγών επαναλαμβάνεται με έμφαση, σαν να πρόκειται για προϋπόθεση άσκησης εξωτερικής πολιτικής, παραβλέποντας ότι η κυβέρνηση φέρει τη συνταγματική ευθύνη χειρισμού των κρίσεων. Η αντιπολιτευτική πίεση βαφτίζεται «εθνική ανάγκη», με εμφανή στόχο τη μετατόπιση του κέντρου λήψης αποφάσεων.
Το αφήγημα
Στο ίδιο πλαίσιο, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ζητά ρητά να μην υπάρξει καμία εμπλοκή του ελληνικού κράτους, ούτε μέσω στρατιωτικών βάσεων, επικαλούμενος μάλιστα το παράδειγμα της Ισπανίας. Η ρητορική περί «δεδομένου συμμάχου» και «ουράς Τραμπ και Νετανιάχου» επαναφέρει το γνώριμο αφήγημα περί υποχώρησης της εξωτερικής πολιτικής, την ώρα που η γεωπολιτική αστάθεια απαιτεί ισορροπίες, αποτρεπτική αξιοπιστία και συντονισμό με εταίρους. Η εξίσωση της στρατηγικής συνεργασίας με απώλεια κυριαρχίας απλοποιεί επικίνδυνα μια σύνθετη πραγματικότητα.
Η αναφορά στις φρεγάτες που κατευθύνονται προς την Κύπρο και η επικοινωνία με το ΑΚΕΛ συμπληρώνουν την εικόνα ενός κόμματος που επιχειρεί να εμφανιστεί ως ταυτόχρονα πατριωτικό και αντι-εμπλοκής. Όμως η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με ευχολόγια περί διεθνούς δικαίου ούτε με γενικές αναφορές σε «ειρηνική επίλυση». Ασκείται με ευθύνη, θεσμική σαφήνεια και στρατηγική συνέπεια — στοιχεία που δεν υπηρετούνται με δημόσιες αιχμές και ρητορικά ερωτήματα περί «συνδιαμόρφωσης εξελίξεων».
