Ο Σωκράτης Φάμελλος απαιτεί καταδίκη της επέμβασης στο Ιράν, μηδενική εμπλοκή της Ελλάδας και σύγκληση Συμβουλίου Αρχηγών, επιτιθέμενος στην κυβέρνηση.
Η νέα παρέμβαση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Σωκράτη Φάμελλου, στην Ολομέλεια της Βουλής κινήθηκε στη γνωστή γραμμή υψηλών τόνων και απόλυτων διατυπώσεων. Ζήτησε από την κυβέρνηση να καταδικάσει την επέμβαση στο Ιράν, να δεσμευτεί ότι δεν θα υπάρξει «καμία εμπλοκή» της χώρας και να αποκλείσει οποιαδήποτε χρήση στρατιωτικών βάσεων. Παράλληλα, επανέφερε το αίτημα για σύγκληση Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών, παρουσιάζοντάς το ως μονόδρομο εθνικής ευθύνης.
Η ρητορική περί «ουράς Τραμπ και Νετανιάχου» και περί παραβίασης του διεθνούς δικαίου μπορεί να ικανοποιεί το κομματικό ακροατήριο, αλλά δεν συνιστά στρατηγική. Σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικής ρευστότητας, η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με συνθήματα ούτε με γενικευμένες απαγορεύσεις τύπου «καμία εμπλοκή πουθενά». Ασκείται με αποτροπή, συμμαχίες και προσεκτική στάθμιση κινδύνων. Η απόλυτη αποσύνδεση που εισηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ θα ισοδυναμούσε με αυτοπεριθωριοποίηση.
Το αφήγημα
Εξίσου αποκαλυπτική είναι η επίκληση της «εθνικής γραμμής» ως άλλοθι για να μετατεθεί το βάρος της ευθύνης. Η κυβέρνηση έχει τη θεσμική αρμοδιότητα και την ευθύνη λήψης αποφάσεων σε κρίσιμες στιγμές. Το να απαιτείται συλλογική συνυπογραφή κάθε βήματος περισσότερο θυμίζει προσπάθεια πολιτικής συνενοχής ή προληπτικής αποποίησης ευθυνών, παρά γνήσιο ενδιαφέρον για ενιαία στρατηγική.
Η αξίωση για άμεση καταδίκη, πλήρη απαγόρευση χρήσης βάσεων και μηδενική εμπλοκή διατυπώνεται με ευκολία από τα έδρανα της αντιπολίτευσης. Όμως η διακυβέρνηση δεν είναι άσκηση ρητορικής καθαρότητας. Είναι διαχείριση πραγματικών κινδύνων, με πραγματικές συνέπειες. Και σε αυτό το πεδίο, οι εύκολες καταγγελίες σπάνια αντέχουν στην επαφή με την πραγματικότητα.
