Η Ζωή Κωνσταντοπούλου απαιτεί σύγκληση Ολομέλειας και Συμβουλίου Αρχηγών για την Εξωτερική Πολιτική, εξαπολύοντας βαριές καταγγελίες κατά του πρωθυπουργού.
Η νέα παρέμβαση της προέδρου της Πλεύση Ελευθερίας, Ζωής Κωνσταντοπούλου, για τα ζητήματα Εξωτερικής Πολιτικής συνοδεύεται από αίτημα άμεσης σύγκλησης της Ολομέλειας της Βουλής με αποκλειστικό αντικείμενο την εθνική στρατηγική, καθώς και από απαίτηση για Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών. Με αναφορές σε «θεσμική διαφάνεια» και «υπευθυνότητα», η κ. Κωνσταντοπούλου επιχειρεί να εμφανίσει την κυβέρνηση ως δήθεν απρόθυμη να ενημερώσει τα κόμματα, ανεβάζοντας εκ νέου τους τόνους της αντιπαράθεσης.
Στην ανάρτησή της, επικαλείται επιστολές, διαβήματα και δημόσιες παρεμβάσεις των τελευταίων μηνών, καταγγέλλοντας ότι η εξωτερική πολιτική «διαμορφώνεται τυχάρπαστα» και «εν παρόδω». Η επιλογή των διμερών ενημερώσεων από τον πρωθυπουργό παρουσιάζεται ως έλλειμμα διαφάνειας, λες και η θεσμική λειτουργία της εκτελεστικής εξουσίας τελεί υπό αίρεση εφόσον δεν υιοθετείται το μοντέλο που προτείνει η ίδια. Η πολιτική διαφωνία μετατρέπεται σε καταγγελία περί θεσμικής εκτροπής.
Απαιτήσεις και αιχμές
Το αποκορύφωμα, ωστόσο, βρίσκεται στις αιχμές περί παρακολουθήσεων και στις αναφορές σε «ερευνητέα» αδικήματα κατασκοπείας υπέρ ξένου κράτους, με σαφή υπαινιγμό για το Ισραήλ. Η δραματοποίηση της δημόσιας συζήτησης, με όρους σχεδόν ποινικοποίησης της εξωτερικής πολιτικής, δημιουργεί εντυπώσεις αλλά δεν προσθέτει ουσιαστική στρατηγική ανάλυση. Σε μια περίοδο διεθνούς αστάθειας, η χώρα χρειάζεται ψυχραιμία και θεσμική σοβαρότητα, όχι ρητορικές εκρήξεις.
Η απαίτηση για «ειδική ημερήσια διάταξη» και η επίκληση της Ιστορίας της Αντίστασης εντάσσονται σε μια γνώριμη προσπάθεια ηθικής υπεροχής. Όμως η εξωτερική πολιτική δεν χαράσσεται με ιστορικούς συμβολισμούς ούτε με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Χαράσσεται με ευθύνη, συμμαχίες και ρεαλισμό — στοιχεία που δεν υπηρετούνται από γενικευμένες καταγγελίες και θεσμικούς λεονταρισμούς.
