Όταν οι δημοσκοπήσεις κατεβάζουν ταχύτητα και η πολιτική πραγματικότητα γίνεται λιγότερο φιλόξενη, κάποιοι επιστρέφουν στα γνώριμα.
Στην περίπτωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η συνταγή φαίνεται πως περιλαμβάνει ξανά το γνωστό μείγμα: υψηλούς τόνους, προσωπικές επιθέσεις, θεατρικές κινήσεις και –φυσικά– τις περιβόητες… καρδούλες από το βήμα της Βουλής. Ως απέλπιδα προσπάθεια να κρατηθεί στην επικαιρότητα.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, δείχνει να είναι πολύ λιγότερο ρομαντική για την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας.
Το κόμμα που πριν από λίγους μήνες επιχειρούσε να εμφανιστεί ως «ανερχόμενη δύναμη», σήμερα δείχνει να βαλτώνει, με τη δημοσκοπική του δυναμική να εξαντλείται και τη φθορά να γίνεται ολοένα και πιο εμφανής.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η επικείμενη ίδρυση νέων πολιτικών σχημάτων από τη Μαρία Καρυστιανού και τον Αλέξη Τσίπρα δημιουργούν ένα ασφυκτικό πολιτικό περιβάλλον, που απειλεί να συμπιέσει ακόμη περισσότερο τον ήδη περιορισμένο χώρο της Πλεύσης.
Σαν να μην έφταναν οι εξωτερικές πιέσεις, στο εσωτερικό του κόμματος έχουν αρχίσει να συσσωρεύονται καταγγελίες που μόνο κολακευτικές δεν είναι.
Πρώην εργαζόμενοι και συνεργάτες κάνουν λόγο για ένα περιβάλλον αυταρχισμού, με συμπεριφορές που παραπέμπουν περισσότερο σε προσωπικό μηχανισμό παρά σε σύγχρονο πολιτικό φορέα.
Καταγγελίες για εργασιακή κακοδιαχείριση, πιέσεις, ακόμη και απλήρωτες υποχρεώσεις, σκιαγραφούν μια εικόνα που απέχει παρασάγγας από το αφήγημα περί «δημοκρατίας» που διακηρύσσει δημόσια η ηγεσία της.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η επιστροφή στα γνωστά κοινοβουλευτικά σόου μοιάζει με κίνηση πανικού. Όταν η πολιτική απήχηση μειώνεται, η ένταση ανεβαίνει. Όταν η επιρροή περιορίζεται, η θεατρικότητα περισσεύει. Και όταν η πραγματικότητα γίνεται δύσκολη, οι… καρδούλες επιστρέφουν.
