Ο Σωκράτης Φάμελλος μίλησε για «καθεστώς Μητσοτάκη» και διάβρωση της Δημοκρατίας, επενδύοντας σε σκληρή ρητορική αντί σε τεκμηριωμένη αντιπρόταση.
Από το βήμα της Βουλής ο Σωκράτης Φάμελλος επέλεξε τη βαριά λέξη: «καθεστώς». Κατηγόρησε την κυβέρνηση για οργανωμένο σχέδιο διαπλοκής, για αποσάθρωση του κράτους δικαίου και για ευθεία προσβολή της Δημοκρατίας. Σε μια συζήτηση για νομοσχέδιο κατά της διαφθοράς, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν περιορίστηκε σε κριτική άρθρων· επέλεξε συνολική απονομιμοποίηση. Ρητορικά εντυπωσιακό. Πολιτικά, όμως, η εύκολη χρήση όρων όπως «καθεστώς» υποβαθμίζει τον δημόσιο διάλογο.
Στο στόχαστρο βρέθηκε και ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, με κατηγορίες για «φωτογραφικές ρυθμίσεις» και διαρκείς αλλαγές. Ωστόσο, η νομοθετική διαδικασία – ιδίως σε περιόδους εκσυγχρονισμού και επιτάχυνσης της Δικαιοσύνης – συνεπάγεται προσαρμογές. Αν υπάρχουν συγκεκριμένες προβληματικές διατάξεις, η αντιπολίτευση οφείλει να τις τεκμηριώσει αναλυτικά. Διαφορετικά, η γενίκευση περί «ευτελισμού των θεσμών» μοιάζει περισσότερο με πολιτικό σύνθημα παρά με θεσμική παρέμβαση.
Η στρατηγική του λαϊκισμού
Η επίκληση των υποκλοπών, των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ ως ενιαίας «κηλίδας» επιχειρεί να δημιουργήσει ενιαίο αφήγημα συστημικής εκτροπής. Όμως κάθε υπόθεση έχει τη δική της δικαστική και κοινοβουλευτική διαδρομή. Η συλλήβδην ενοχοποίηση της «ηγεσίας της Δικαιοσύνης» και οι αιχμές περί συγκάλυψης δεν ενισχύουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς — την οποία, κατά τα άλλα, ο κ. Φάμελλος δηλώνει ότι υπερασπίζεται.
Το κορύφωμα ήρθε με το «να φύγετε για να ανασάνει η πατρίδα». Είναι η κλασική αντιπολιτευτική κορύφωση: παραίτηση εδώ και τώρα. Μόνο που η μάχη κατά της διαφθοράς δεν κερδίζεται με δραματικές ατάκες, αλλά με συγκεκριμένες προτάσεις για ελέγχους, διαφάνεια, λογοδοσία και θεσμικές εγγυήσεις. Αντί για ολοκληρωμένο εναλλακτικό σχέδιο, ακούστηκε κυρίως μια συνολική καταγγελία. Και η χώρα χρειάζεται περισσότερα από οργή· χρειάζεται πειστικές λύσεις.
