Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μιλά για 80% πτώση τζίρου και μαζικά λουκέτα, προτείνοντας 120 δόσεις και κατάργηση τεκμαρτού.
Ο Σωκράτης Φάμελλος επέλεξε ξανά τη δραματική αφήγηση: «η κυβέρνηση εκδικείται τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα», «έρχονται μαζικά λουκέτα», «η αγορά καταρρέει». Με βαριά λόγια και γενικευμένα ποσοστά επιχείρησε να περιγράψει μια οικονομία στο χείλος του γκρεμού. Μόνο που η εύκολη κινδυνολογία δεν συνιστά οικονομική πολιτική· συνιστά αντιπολιτευτικό ένστικτο.
Η επίκληση του 80% με μείωση τζίρου και του 40% με πτώση άνω του 20% ακούγεται εντυπωσιακή, αλλά η αγορά δεν αποτυπώνεται με μονοσήμαντες φωτογραφίες. Υπάρχουν κλάδοι που πιέζονται – και χρειάζονται στοχευμένες παρεμβάσεις. Όμως η ισοπεδωτική περιγραφή μιας γενικευμένης καταστροφής λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικό εργαλείο παρά ως τεκμηριωμένη ανάλυση.
Αναπόφευκτο deja vu
Και όταν φτάνουμε στις «λύσεις», το deja vu είναι αναπόφευκτο: κατάργηση τεκμαρτού, 120 δόσεις, περισσότερη ρύθμιση, περισσότερος έλεγχος. Συνταγές που δοκιμάστηκαν σε άλλες περιόδους με αμφίβολα αποτελέσματα και συχνά με δημοσιονομικό κόστος. Η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα χρειάζεται ρευστότητα, σταθερό φορολογικό περιβάλλον και πρόσβαση σε χρηματοδότηση – όχι επαναφορά πολιτικών που ανακυκλώνουν το πρόβλημα.
Τελικά, η πραγματική σύγκριση δεν είναι ανάμεσα σε «αγορά που πεθαίνει» και «αγορά που ανθίζει». Είναι ανάμεσα σε μια κυβέρνηση που επιχειρεί να ισορροπήσει δημοσιονομική πειθαρχία και στήριξη, και σε μια αντιπολίτευση που επενδύει στη δραματοποίηση. Οι μικρομεσαίοι δεν χρειάζονται πολιτικά συνθήματα· χρειάζονται σταθερότητα, συνέπεια και μέτρα που αντέχουν στον χρόνο – όχι μικρόφωνα που αντέχουν μόνο μέχρι το επόμενο δελτίο.
