Δεν μιλάμε για μια πλατεία ή έναν τυχαίο δημόσιο χώρο. Μιλάμε για τα σκαλιά μιας εκκλησίας.
Για έναν χώρο που, για εκατομμύρια ανθρώπους, δεν είναι απλώς ένα κτήριο, αλλά ένας τόπος πίστης, προσευχής, σιωπής και σεβασμού. Το να μετατρέπεται αυτός ο χώρος σε σκηνικό πάρτι, ειδικά μάλιστα σε περίοδο θρησκευτικών ημερών, δεν είναι «πρόοδος» ούτε «πολιτισμός». Είναι έλλειψη μέτρου.
Κανείς δεν είπε ότι οι πόλεις δεν πρέπει να ζουν, να έχουν μουσική, εκδηλώσεις και νεανική έκφραση. Όμως άλλο η ζωντάνια κι άλλο η πρόκληση. Άλλο η δημιουργικότητα κι άλλο η αδιαφορία για το τι συμβολίζει ένας χώρος. Όταν στήνεις κονσόλα DJ εκεί όπου λίγες ώρες πριν άνθρωποι άναβαν κερί και προσεύχονταν, κάτι έχεις παρεξηγήσει.
Ακούστηκε το επιχείρημα ότι «ο χώρος ανήκει στον δήμο». Ακόμα κι αν ισχύει διοικητικά, δεν απαντά στο ουσιαστικό ζήτημα. Γιατί δεν είναι όλα θέμα αρμοδιοτήτων και αδειών. Είναι θέμα σεβασμού. Το αν μπορείς να κάνεις κάτι, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνεις.
Οι αντιδράσεις που ακολούθησαν δεν ήταν υπερβολικές, ούτε αποτέλεσμα δήθεν συντηρητισμού. Ήταν η αυτονόητη αντίδραση ανθρώπων που βλέπουν τα όρια να ξεθωριάζουν επικίνδυνα. Ο σεβασμός στη θρησκεία μας δεν είναι διακοσμητικός, ούτε μπαίνει σε παύση για χάρη ενός event ή μιας «μοντέρνας» ιδέας. Είναι βασικό στοιχείο συνύπαρξης σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη.
Και ας είμαστε ειλικρινείς, εάν το ίδιο γινόταν μπροστά σε χώρο άλλης θρησκείας ή πολιτιστικής σημασίας, οι αντιδράσεις θα ήταν άμεσες και δικαιολογημένες. Γιατί λοιπόν να θεωρείται αποδεκτό όταν αφορά την Ορθόδοξη Εκκλησία;
Πρέπει να καταλάβουμε ότι όταν ο σεβασμός γίνεται σχετικός και τα όρια θολώνουν, τότε ανοίγει ο δρόμος για πράξεις που προσβάλλουν την πίστη και το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Κι αυτό δεν ωφελεί κανέναν.
Η πόλη μπορεί και πρέπει να έχει ζωή. Αλλά όχι εις βάρος της πίστης, της ιστορίας και των αξιών που κρατούν την κοινωνία όρθια. Γιατί χωρίς σεβασμό, καμία εκδήλωση, όσο «σύγχρονη» κι αν είναι, δεν λέγεται... πολιτισμός!
