Η συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών εξελίχθηκε μια ακόμη φορά σε διαγωνισμό τοξικότητας για την αντιπολίτευση, ενώ ο μονίμως θυμωμένος Νίκος Ανδρουλάκης έχασε μια ακόμη ευκαιρία.
Για κάποιον περίεργο λόγο στο ΠΑΣΟΚ δεν κατανοούν ότι η όλο και μεγαλύτερη στροφή προς τα αριστερά, την αντισυστημικότητα και τη διαμαρτυρία μετατρέπει το κόμμα σε κίνημα διαμαρτυρίας εντάσσοντάς το στη «συμμαχία της απελπισίας» μετά τη συμμετοχή στη συμμαχία του ξυλολίου και αυτήν της μιζέριας.
Δεν κατανοούν επίσης ότι το κόμμα εμφάνισε μια –έστω και ελάχιστη άνοδο– όταν κινήθηκε θεσμικά στηρίζοντας την απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να καλύψει την Κύπρο και να δημιουργήσει μια ομπρέλα αμυντικής θωράκισης κινητοποιώντας και τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έτσι, ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίσθηκε και πάλι θυμωμένος –έως εξοργισμένος– επαναλαμβάνοντας από το βήμα της Βουλής όσα καθημερινά λέει, αναζητώντας ατάκες που θα μπορούσαν να παίξουν, δημιουργώντας ένα κλίμα τοξικότητας με προσωπικές επιθέσεις κατά του πρωθυπουργού.
Μπροστά στην αγωνία του να εμφανιστεί ως πολιτικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη και με το βλέμμα στραμμένο στις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα, επέλεξε ένα «σκληρό ροκ», μια διχαστική ρητορική με κυρίαρχο συστατικό τον λαϊκισμό. Ουσιαστικά εμφανίσθηκε να περνά και πάλι κάτω από τον πήχη αφού αυτό που έμεινε εν τέλει από τη συζήτηση στη Βουλή είναι οι πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού –ως προέδρου της κυβερνώσας παράταξης– για έναρξη της συζήτησης για τη συνταγματική αναθεώρηση που θα αφορά πάνω από 20 άρθρα.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παρέμεινε εγκλωβισμένος σε μια ρητορική που παραπέμπει σε δεκαετίες του περασμένου αιώνα αλλά και στην τακτική του ΣΥΡΙΖΑ επί Αλέξη Τσίπρα που απεγνωσμένα επιδιώκει να αντιγράψει και ο Σωκράτης Φάμελλος.
Θυμωμένος επέλεξε να εμφανιστεί ως εκπρόσωπος μιας «συμμαχίας της απελπισίας» που απαρτίζεται από τα κόμματα τα οποία αναζητούν ρόλο ύπαρξης στο πολιτικό σκηνικό καθώς και ένα σωσίβιο για την πολιτική επιβίωσή τους.
Ψαρεύοντας στα θολά νερά της αριστερής αντισυστημικής ψήφου χάνει την ευκαιρία που του δόθηκε με τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και οδηγεί το ΠΑΣΟΚ σε πολιτικές γκάφες, κυρίως όμως στην ταύτισή του με έναν χώρο που δύσκολα θα του προσφέρει αυτό που επιζητεί.
Η σύγκριση μία ακόμη φορά ήταν καταλυτική.
