Μία ακόμη φορά οι δύο κόσμοι της πολιτικής σκηνής της χώρας θα βρεθούν στη Βουλή με την τοξικότητα να επιχειρεί να επιβληθεί της σταθερότητας.
Η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών πραγματοποιείται σήμερα στη Βουλή με το πρώτο μέρος της τοξικότητας και της λάσπης να πηγαίνει στον κουβά, αφού το αφήγημα περί προσπάθειας να αποφύγει ο πρωθυπουργός τη συζήτηση για το Κράτος Δικαίου, έχει πάει ήδη…
Από εκεί και πέρα, το σκηνικό, η ατζέντα που θέλει να επιβάλει η αντιπολίτευση –συνολικά, μαζί και η δήθεν σοβαρή– έχει προεξοφληθεί. Τοξικότητα, λαϊκισμός, θεωρίες συνωμοσίας και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει είναι η γραμμή που θα ακολουθήσουν στο σύνολό τους τα κόμματα με πρώτο και καλύτερο το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη.
Είναι δεδομένο ότι όλοι παίζουν τα ρέστα τους με το βλέμμα στην πολιτική επιβίωσή τους. Και είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού πως επενδύουν στη σκανδαλολογία, τη λάσπη στον ανεμιστήρα και μια συνεχή προσπάθεια ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής.
Στόχος προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το πρόσωπο που θεωρούν ότι αποτελεί εμπόδιο στις πολιτικές καριέρες τους αφού διατηρεί ένα προβάδισμα στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός που δεν μπορεί να ανατραπεί παρά μόνο –όπως πιστεύουν οι εντός και εκτός πολιτικής σκηνής σεναριογράφοι– με τη λάσπη και την τοξικότητα.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Επί της ουσίας λόγω του απτού έργου που έχει να επιδείξει. Του έργου με το οποίο επιθυμεί να κριθεί κόντρα στην αδυναμία του συνόλου των κομμάτων της αντιπολίτευσης –και αυτών που ετοιμάζονται– να ορίσουν έναν προγραμματικό λόγο.
Αν κάποιος κάτσει και δει τι έχει γίνει στη χώρα τα τελευταία επτά χρόνια και τι υλοποιείται ή προωθείται το διάστημα μέχρι τις εκλογές του 2027 μπορεί να καταλάβει τους λόγους για τους οποίους ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό χωρίς να υπάρχει αντίπαλος πόλος παρά μόνο αυτός που απευθύνεται σε δήθεν αντισυστημικούς και εκφραστές των άκρων. Μόνο που αυτό το κομμάτι το διεκδικούν πολλοί και συναγωνίζονται για το ποιος θα είναι πιο τοξικός.
Θα ακουστούν πολλά, τα περισσότερα εκ των οποίων επαναλαμβάνονται ως ένα είδος καραμέλας στη λογική του «πες, πες κάτι θα μείνει». Είναι δεδομένο ότι δεν έχουν γίνει όλα τέλεια. Όμως η καταστροφολογία και η μιζέρια δεν αποκρίνεται στην πραγματικότητα και οι πολίτες, η σιωπηρή πλειοψηφία, το γνωρίζει.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, έχει γίνει έργο. Και μάλιστα με κρίσεις απανωτές, από την υβριδική απειλή στον Έβρο και την πανδημία μέχρι τις ενεργειακές κρίσεις, την εκτίναξη του πληθωρισμού και τις πολεμικές συρράξεις στη Μέση Ανατολή. Τα όσα βιώνουν ευρωπαϊκά ισχυρά κράτη, ειδικά τα τελευταία χρόνια, σε σχέση με τη σταθερότητα στην Ελλάδα είναι μια επιβεβαίωση ως προς την αποτελεσματικότητα.
Από εκεί και πέρα στο εσωτερικό είναι αλήθεια πως υπάρχουν ζητήματα, ειδικά εκεί που πρέπει να αντιμετωπιστεί η λερναία ύδρα του λεγόμενου βαθέος κράτους. Παρότι η ψηφιοποίηση έχει αλλάξει τα δεδομένα με δραστικό τρόπο βάζοντας τέλος σε πελατειακές σχέσεις δεκαετιών που λειτουργούσαν σε βάρος πάντα του πολίτη, υπάρχουν εκκρεμότητες σημαντικές που πρέπει να επιλυθούν.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σήμερα θα μιλήσει θεσμικά. Θα θέσει προ των ευθυνών τους τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και όλους όσοι αποτελούν μέρος του βαθέος κράτους. Παράλληλα όμως θα απαντήσει σε όσα καταμαρτυρά η «συμμαχία του ξυλολίου» που μετατράπηκε σε «συμμαχία της μιζέριας» και τώρα λειτουργεί ως «συμμαχία της απελπισίας» αδιαφορώντας για την πορεία της χώρας και την όποια αποσταθεροποίησή της.
