Απέναντι σε όσα έχουν γίνει από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και το πρόγραμμά του ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς πρεσβεύει η αντιπολίτευση.
Στην κορυφαία ελληνική ταινία «Η Ωραία των Αθηνών», ο Βασίλης Αυλωνίτης, που υποδύεται τον Ζάχο Μαρκά, γράφει ιστορία με την ατάκα «Πνεύμα και Ηθική», που είναι και το όνομα του συλλόγου που είχε ιδρύσει. Για κάποιο περίεργο λόγο, η φράση αυτή έρχεται να κουμπώσει στη σημερινή πολιτική σκηνή ή καλύτερα, στην ατζέντα που επιχειρεί να διαμορφώσει η αντιπολίτευση.
«Πνεύμα και ηθική, πνεύμα και ηθική», έλεγε διαρκώς με υψωμένο το δάχτυλο ο «Ζάχος»-Βασίλης Αυλωνίτης, ως ένα είδος πρωτοπόρου των ηθικών πλεονεκτημάτων που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να κυριαρχούν στην πολιτική ζωή, ενώ τα τεντωμένα δάχτυλα είναι περισσότερα από αυτά που μπορεί να αντέξει κανείς και που, τελικά, δείχνουν το δέντρο παραβλέποντας το δάσος που εκτείνεται πίσω από αυτό.
Στην πολιτική σκηνή της χώρας βιώνουμε καταστάσεις που παραπέμπουν σε δύο εικόνες. Η πρώτη είναι αυτή της ανθρωποφαγίας. Η δεύτερη του ηθικού πλεονεκτήματος. Από τη μια πλευρά οι πολιτικοί αντίπαλοι ορίζονται ως «εχθροί» και βρίσκονται στοχοποιημένοι για κάθε λόγο και με κάθε αφορμή, ενώ από την άλλη γίνεται διαγωνισμός… εντιμότητας μεταξύ αυτών που ζητούν πολιτική αλλαγή, χωρίς όμως ένα διά ταύτα.
Πολιτικοί «εχθροί» κρεμιούνται στα μανταλάκια. Το τεκμήριο της αθωότητας, η βάση του δικαιικού συστήματος αλλά και μία εκ των παραμέτρων που καθορίζουν μια ευνομούμενη χώρα, έχει πάει περίπατο, αφού χάθηκε μεταξύ ενός διαρκούς αγώνα για πολιτική επιβίωση χωρίς πολιτικό λόγο.
Βουλευτές της ΝΔ αντιμετωπίζουν μια επιχείρηση «καθαρά χέρια» και αντιμετωπίζονται από την αντιπολίτευση ως ένοχοι για το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ και των επικοινωνιών που είχαν με βάση μια δικογραφία που όποιος νομικός δεν τη διαβάζει με κομματικά γυαλιά, δηλώνει πως –για τους περισσότερους αν όχι για όλους– δεν προκύπτουν στοιχεία ικανά να τους καταστήσουν ενόχους για τις κατηγορίες που καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν.
Κι όμως τα συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα διασύρονται, πριν καταθέσουν τη δική τους θέση. Πριν η Δικαιοσύνη αποφανθεί για τη βασιμότητα ή όχι των όποιων κατηγοριών. Το χειρότερο είναι πως οι περισσότεροι έχουν διασυρθεί πριν καν εμφανιστεί η δικογραφία, τα στοιχεία της οποίας απέχουν από αυτά που διέρρευσαν το προηγούμενο –μεγάλο– διάστημα.
Στο σκηνικό μπήκε και ο νέος υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Μακάριος Λαζαρίδης. Μια υπόθεση για την οποία ο Ανδρέας Λοβέρδος –έγκριτος νομικός πέραν της πολιτικής ιδιότητάς του– ήταν σαφής δηλώνοντας χθες ότι δεν προκύπτει κάτι μεμπτό απ’ όσα έχει ο ίδιος δει.
Η υποκρισία αποτελεί συστατικό του «πνεύμα και ηθική». Βασικό παράγοντα ανάλογων συνθημάτων που εμφανίζονται στην πολιτική ζωή κυρίως για να πιάσουν τους αντισυστημικούς που κινούνται πέραν ιδεολογιών αναζητώντας κάποιο αφήγημα για να ταχθούν κατά όσων θεωρούν ότι αποτελούν την αιτία των προβλημάτων (τους).
Όλα συνθέτουν ένα τοξικό κλίμα. Ποιον/ποιους εξυπηρετεί; Το περιέγραψε –αρέσει δεν αρέσει– ο Νίκος Καρανίκας με ανάρτησή του καταγράφοντας όσα έχουν γίνει από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και το πρόγραμμά του σε αντιδιαστολή με την ανυπαρξία της αντιπολίτευσης και τη σημείωση ότι κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς πρεσβεύουν απέναντι σε αποτελέσματα και δεσμεύσεις.
Το «θα σας σώσω, το έχω βάλει πρόγραμμα να σας σώσω» του Βασίλη Αυλωνίτη προς τους Νίκο Σταυρίδη και Μίμη Φωτόπουλο μάλλον δεν αποτελεί εναλλακτική λύση...
