Σε πολλούς τομείς ο… γόρδιος δεσμός των «πελατειακών σχέσεων» έχει κοπεί χάρις στις ενέργειες της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Αν ακούσει κάποιος τους εκπροσώπους των κομμάτων της αντιπολίτευσης, θα πιστέψει ότι οι λεγόμενες «πελατειακές σχέσεις» παρουσιάστηκαν στην πολιτική ζωή της χώρας μετά το 2019. Ότι ξαφνικά οι πολίτες άρχισαν να εμφανίζονται στα βουλευτικά γραφεία και να ζητούν εξυπηρετήσεις από τους εκπροσώπους τους και ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια αυτό δεν συνέβαινε.
«Τι σημαίνει αυτό;» θα ρωτήσει κάποιος. Ότι πρέπει να διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση; Σε αυτή την ερώτηση υπάρχουν δύο… σχολές σκέψης. Η μία λέει ότι, όχι, δεν πρέπει να γίνεται αυτό και είναι κάθετη και η άλλη ότι οι βουλευτές πρέπει να ασχολούνται με προβλήματα των ψηφοφόρων και να ζητούν από την κεντρική διοίκηση την επίλυσή τους.
Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, υπάρχει μια κοινή συνισταμένη που ακούει στο όνομα «βαθύ κράτος». Δεν πρόκειται για κάποιον ευφημισμό. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που ταλανίζει το ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του. Και αφέθηκε απ’ όλους. Και από τους πολιτικούς και από τους εκπροσώπους του κρατικού μηχανισμού και από τους πολίτες.
Δεν αποτελεί δικαιολογία για όσα γίνονται και για υποθέσεις όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ, που σημειωτέον, μετά τις πρώτες ημέρες της… χαράς της αντιπολίτευσης, τα πράγματα δείχνουν να μην είναι ακριβώς όπως κάποιοι διέρρεαν. Και σε κάθε περίπτωση, και για τους βουλευτές, όπως και για όλους, ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας.
Ας επανέλθουμε, όμως, στο «βαθύ κράτος». Είναι υπαρκτό, είναι δαιδαλώδες και σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά αντιμετωπίζεται. Και αν κάτι οφείλουμε να πιστώσουμε στον Κυριάκο Μητσοτάκη –και στην κυβέρνηση της ΝΔ– είναι ότι έχει κλείσει πολλές τρύπες. Έχει κόψει κεφάλια από αυτή τη Λερναία Ύδρα καταφέρνοντας να μη φυτρώνουν άλλα στη θέση τους.
Εντάξει, σίγουρα κάποιοι θα αρχίσουν να λένε πως εξυμνούμε τον πρωθυπουργό και όλα τα σχετικά. Όμως υπάρχει και η πραγματικότητα, αυτή που έρχεται να συγκρουστεί με την τοξικότητα και τα αφηγήματα. Πώς προκύπτει, για παράδειγμα, η λεγόμενη πελατειακή σχέση, κοινώς το ρουσφέτι;
Κάποιος φέρ’ ειπείν περιμένει να βγει η σύνταξή του. Περνά ο καιρός, η σύνταξη αργεί, σπεύδει στον τοπικό βουλευτή και ζητά την παρέμβασή του. Ο βουλευτής από την πλευρά του κινείται προς τον αρμόδιο μηχανισμό ή το υπουργικό γραφείο και ίσως καταφέρει να δώσει λύση. Είναι παράνομο το αίτημα του πολίτη; Όχι. Είναι παράτυπη η κίνηση του βουλευτή; Εμείς θα λέγαμε όχι. Εν τούτοις δημιουργεί αυτό που λέμε πελατειακή σχέση.
Σήμερα, όμως, δεν χρειάζεται αυτό το… αλισβερίσι. Οι συντάξεις βγαίνουν ταχύτατα. Οι πολίτες εξυπηρετούνται και όσοι αντιμετωπίζουν προβλήματα έχουν τη δυνατότητα της απευθείας επικοινωνίας.
Και στον τομέα της υγείας και σε άλλους πολλούς τομείς έχει καταστεί εφικτό να κοπεί ο… γόρδιος δεσμός που αποτελεί τη βάση της δημιουργίας αυτών των σχέσεων. Ακόμη και το παλιό καλό ρουσφέτι με το σβήσιμο των κλήσεων έχει σταματήσει, αφού πλέον καταχωρίζονται ηλεκτρονικά κατευθείαν αφού κοπούν.
Τα παραδείγματα είναι πολλά. Σε αυτά βασίστηκε και η παρέμβαση του πρωθυπουργού με τη μεταφορά των αρμοδιοτήτων του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ όπου επίσης έχει σταματήσει αυτό το φαινόμενο της… εξυπηρέτησης των πολιτών με το αζημίωτο.
Και, αρέσει δεν αρέσει, αυτή η κυβέρνηση αντιμετώπισε και εξάρθρωσε μέσω των αρμοδίων αρχών περιπτώσεις εγκληματικών οργανώσεων που λυμαίνονταν το κράτος.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
