Λογικά, οι βουλευτές της αντιπολίτευσης θα κλείσουν τα πολιτικά γραφεία τους και εν όψει εκλογών δεν θα νοικιάσουν χώρους όπου θα υποδέχονται τους εν δυνάμει ψηφοφόρους τους.
Λογικά, θα συναντούν τους πολίτες για τσάι και συμπάθεια και όχι για κάποια… εξυπηρέτηση. Γιατί, όπως λένε στα τηλεοπτικά πάνελ και στη Βουλή, δεν έχουν στείλει κάποιο μέιλ ή κάποιο μήνυμα με τα στοιχεία του ενδιαφερόμενου προς εξυπηρέτηση. Ούτε έχουν κατατεθεί ερωτήσεις που να φωτογραφίζουν συγκεκριμένες περιπτώσεις.
Δεν πρόκειται για ειρωνεία ούτε για σάτιρα –που την επικαλείσαι και καθαρίζεις– αλλά για μια πραγματικότητα που ξαφνικά όλοι αρνούνται να δεχθούν.
Νομιμοποιούμε τα… ρουσφέτια; Όχι. Απλώς ξεκαθαρίζουμε –για να μην τρελαθούμε– ότι δεν είναι κάτι που εμφανίστηκε ξαφνικά. Όμως, το σκηνικό που επιχειρείται να διαμορφωθεί αποδομεί και την καταγραφή και την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Όπως και η… ειρωνεία με την οποία αντιμετωπίστηκε η πρόταση, η σκέψη αν θέλετε, του πρωθυπουργού αναφορικά με το ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή. Και λέμε σκέψη γιατί είναι κάτι προς συζήτηση. Προς διαμόρφωση παραμέτρων που θα καταστήσουν εφικτή μια διαδικασία που ουδείς υποστήριξε ότι θα αντιμετωπίσει και το ζήτημα της ικανοποίησης αιτημάτων από βουλευτές.
Είναι μια βάση συζήτησης στην οποία μπορούν να προστεθούν και άλλα ζητήματα, αλλά όπως και ο πρωθυπουργός τόνισε, η λύση είναι η υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων και των παρεμβάσεων σε όλους τους τομείς όπου διαμορφώνεται σχέση εξάρτησης μεταξύ πολίτη και κρατικού μηχανισμού και η οποία πολλές φορές για να παρακαμφθεί χρησιμοποιείται ο βουλευτής.
Αν δεν σταματήσουμε πάντως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, δύσκολα θα αντιμετωπιστούν διάφορα φαινόμενα.
Και πάλι όμως. Αν ένας βουλευτής βρεθεί απέναντι σε έναν πολίτη –ψηφοφόρο του ή μη– που του εκφράσει ένα αίτημα νόμιμο, μια καταγγελία για σε βάρος του άνιση συμπεριφορά από τον κρατικό μηχανισμό, τι ακριβώς πρέπει να κάνει; Να τον παραπέμψει σε γραφείο παραπόνων ή να του πει μη με ανακατεύεις; Ο βουλευτής δεν οφείλει, για παράδειγμα, να ρωτήσει έστω τι έχει γίνει με την περίπτωση συγκεκριμένου πολίτη;
Δεν είναι το θέμα να αθωώσουμε όσους εμφανίζονται στις δικογραφίες. Πρέπει όμως να δούμε και τι ακριβώς είναι αυτές. Να δούμε αν κάτι είναι παράνομο ή όχι. Και επίσης, προτού κρεμάσουμε ανθρώπους στα μανταλάκια, να δούμε ποιοι και αν ωφελήθηκαν, κυρίως οικονομικά.
Το τεκμήριο της αθωότητας πάντως ισχύει για να μη διασύρονται αθώοι. Και αυτό έχει δυστυχώς καταπατηθεί πολύ πριν οι δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ φτάσουν στη Βουλή. Άραγε, όσοι αθωωθούν θα έχουν ανάλογη αντιμετώπιση από τους διάφορους Ιαβέρηδες;
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
