Οι τολμηρές εξαγγελίες του Κυριάκου Μητσοτάκη για το «χτύπημα» στο πελατειακό κράτος μετά την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η μία όψη του νομίσματος.
Η άλλη έχει να κάνει με τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, αλλά και με τον τρόπο με τον οποίο έρχεται στο προσκήνιο και εργαλειοποιείται από την αντιπολίτευση. Σε μια περίοδο, μάλιστα, η οποία είναι δεδομένα προεκλογική –ανεξαρτήτως του αν πράγματι οι κάλπες θα στηθούν στο τέλος της τετραετίας, δηλαδή σε λιγότερο πια από 12 μήνες– με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την πολιτική ζωή του τόπου.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Αν και οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση παραιτήθηκαν και ζήτησαν την άρση της ασυλίας τους και αμέσως ο πρωθυπουργός, όπως επισήμανε και στο χθεσινό τηλεοπτικό του μήνυμα, αιτήθηκε της άμεσης διερεύνησης της υπόθεσης, υπάρχουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα γύρω από αυτό το θέμα.
Πολλές συμπτώσεις
Πρώτα απ’ όλα, για τη σκοπιμότητά του που εξυπηρετεί η σταδιακή μάλιστα διαβίβαση των δικογραφιών από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Είναι άραγε σύμπτωση ή όχι ότι η αντιπολίτευση είχε για καιρό επενδύσει πολιτικά στη διαβίβαση αντίστοιχων δικογραφιών από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για την τραγωδία των Τεμπών και την περιβόητη Σύμβαση 717, σχεδόν ταυτόχρονα με τις θεωρίες συνωμοσίας για το ξυλόλιο και το δήθεν παράνομο φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας;
Είναι άραγε σύμπτωση ή όχι ότι η αντιπολίτευση, με αφορμή τις δικογραφίες που διαβιβάστηκαν για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, προειδοποιεί με νέες αποκαλύψεις την κυβέρνηση και ταυτόχρονα κυκλοφορούν διαρροές για «νέες δικογραφίες που έρχονται» και υποτίθεται ότι θα εμπλέκουν ακόμη περισσότερα και σημαντικότερα στελέχη της κυβέρνησης;
Εάν ισχύουν όλα αυτά, τότε ποιοι είναι εκείνοι που έχουν εσωτερική πληροφόρηση από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Και αν πράγματι συμβαίνει, τότε κατά πόσο είναι συμβατό με τον θεσμό και την ανεξαρτησία του; Κατά πόσο μπορεί να παρεμβαίνει κατ’ αυτόν τον τρόπο στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις;
Υπάρχει δε μία ακόμη διάσταση: ότι η υπόθεση έχει αρχίσει μ’ αυτά τα δεδομένα να θυμίζει ακόμη και εκείνη τη σκοτεινή σκευωρία της Novartis, η οποία αποδεδειγμένα πλέον στήθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για να πλήξει τη ΝΔ και να ανακόψει την ορμή της προς την εξουσία.
Να σπιλώσει συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα και να τα «απενεργοποιήσει» ή ακόμη και να τα κλείσει φυλακή μόνο και μόνο για να μπορέσει έτσι η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου να σταθεί στα πόδια της και να κερδίσει τις εκλογές – το παραδέχθηκε, άλλωστε, αυτολεξεί αυτό ο Παύλος Πολάκης και μάλιστα όχι εκ των υστέρων, ενώ τα περί σκευωρίας αποδείχθηκαν πλέον και με τη βούλα της Δικαιοσύνης ύστερα από την κατάρριψη του μύθου με τους κουκουλοφόρους μάρτυρες.
Μωρές παρθένες...
Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, όμως, έχει ακόμη μία διάσταση: αυτή του τοξικού πολιτικού λόγου από την αντιπολίτευση. Κορυφαία στελέχη της ή ακόμη και πολιτικοί αρχηγοί αίφνης θυμίζουν μωρές παρθένες όταν μιλούν για τα ρουσφέτια και τις λοιπές εξυπηρετήσεις και προσποιούνται σαν ο πολιτικός χρόνος να ξεκίνησε στην Ελλάδα από το 2019.
Μιλούν για στελέχη της κυβέρνησης ή τον ίδιο τον πρωθυπουργό και τους χαρακτηρίζουν ως «δολοφόνους» ή «μέλη εγκληματικής οργάνωσης» και «κλέφτες», «απατεώνες», «λωποδύτες» και τα συναφή. Για ποιο λόγο; Για μία δικογραφία που περιέχει συνομιλίες κάποιων υπουργών ή συνεργατών τους για υποτιθέμενες εξυπηρετήσεις.
Προσοχή: δεν μιλά για τεκμηριωμένα αδικήματα, και μάλιστα «χοντρά», που σχετίζονται με προσωπικό όφελος αυτών των στελεχών. Ακόμη δηλαδή και η ίδια η δικογραφία ζητάει να διερευνηθούν τυχόν ευθύνες των συγκεκριμένων προσώπων, ωστόσο η αντιπολίτευση έχει ήδη βγάλει την ετυμηγορία της. Και όχι μόνο αυτό, αλλά υιοθετώντας εμφυλιοπολεμικές πρακτικές θα τους έστελνε ακόμη και στο εκτελεστικό απόσπασμα, εάν μπορούσε…
