Είναι η ανωνυμία του πληκτρολογίου που τελικά δείχνει τι επικρατεί στον ψυχισμό ορισμένων ανθρώπων που αποδεικνύεται ότι απλά μισούν τους άλλους.
Αυτό το «εμείς ή αυτοί» και το «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», που έφερε στις ζωές μας η πρώτη φορά Αριστερά, έχει ποτίσει σαν δηλητήριο τις ψυχές ορισμένων που κινούνται ως οπαδοί με ακραία χαρακτηριστικά και ως μέλη σέχτας που είναι έτοιμα να ξεπαστρέψουν όποιον θεωρούν εχθρό.
Την ώρα που η ζωή ενός ανθρώπου βρίσκεται σε κίνδυνο ξεχύθηκαν στα σόσιαλ μίντια διάφοροι και έβγαλαν τη χολή τους. Και πολλοί εξ αυτών είναι πάντα με τον… άνθρωπο, αρκεί να μην είναι ο άνθρωπος αυτός με τους άλλους.
Τα σχόλια για τον Γιώργο Μυλωνάκη ήταν εμετικά και χυδαία. Και αυτό διότι από τη στιγμή που βρέθηκε να περνά την πόρτα του νοσοκομείου, να διασωληνώνεται και να χειρουργείται παύει να είναι πολιτικός αντίπαλος ή οτιδήποτε άλλο.
Είναι ένας άνθρωπος που κινδυνεύει η ζωή του. Που έχει δύο παιδιά, μια σύζυγο, συγγενείς και φίλους που αγωνιούν για το αν θα είναι αύριο μαζί τους. Όπως συμβαίνει με όλους όσοι αντιμετωπίζουν τέτοια σοβαρά προβλήματα με την υγεία τους.
Κι όμως κάποιοι έδειξαν το μίσος που έχουν μέσα τους. Και το έκαναν και επώνυμα άσχετα αν μετά την κατακραυγή κατέβασαν κάποιες αναρτήσεις. Όμως το να εύχεσαι το χειρότερο για κάποιον άλλον είναι αυτό που σε καθορίζει και σε χαρακτηρίζει. Είναι αυτό που δείχνει ποιος τελικά είσαι.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Έχει γίνει και σε άλλες περιπτώσεις για στελέχη της κυβέρνησης, του κυβερνώντος κόμματος και άλλους που –σύμφωνα με τους θιασώτες των θεωριών συνωμοσίας– υποστηρίζουν την κυβερνώσα παράταξη.
Το κακό είναι πως κάθε φορά επιβεβαιώνουν το πρόβλημά τους. Την αδυναμία τους και έναν ψυχισμό που καθίσταται, από ένα σημείο και μετά, επικίνδυνος.
Το χειρότερο είναι ότι όλοι αυτοί βρέθηκαν πολλές φορές να διαθέτουν ομπρέλα πολιτικής κάλυψης. Μιας ομπρέλας που έχει ανοίξει από τη στιγμή που πολιτικά κόμματα και του λεγόμενου συνταγματικού τόξου έριξαν και ρίχνουν το δηλητήριο της τοξικότητας με μοναδικό στόχο να επιβιώσουν πολιτικά, στοχοποιώντας και διασύροντας τους αντιπάλους τους, ξεχνώντας κάποιοι ότι πριν από λίγα χρόνια είχαν βρεθεί στη θέση τους.
Όταν πολιτικοί αρχηγοί μιλούν για δολοφόνους απευθυνόμενοι σε κυβερνητικά στελέχη, όταν φτάνουν στα άκρα τη ρητορική τους τότε όλα όσα έχουν γίνει και γίνονται δεν αφορούν μόνο κάποιους ψεκασμένους...
