Η είδηση για την κατάρρευση και τη μάχη που δίνει για τη ζωή του ο Γιώργος Μυλωνάκης δεν θα έπρεπε να αφήνει περιθώρια για τίποτα άλλο πέρα από σιωπή και σεβασμό. Κι όμως, για ακόμη μία φορά, ένα κομμάτι του διαδικτύου επέλεξε τον αντίθετο δρόμο.
Αντί για ανθρώπινη στάση, εμφανίστηκαν ειρωνείες, υπαινιγμοί και χυδαία σχόλια. Αντί για συμπαράσταση, κάποιοι έσπευσαν να «εκμεταλλευτούν» τη στιγμή. Ανάμεσά τους και γνωστός ινφλουενσερ του διαδικτύου που υποστηρίζει ΣΥΡΙΖΑ και δραστηριοποιείται στην Ολλανδία, ο οποίος επέλεξε να σχολιάσει με τρόπο που προκάλεσε οργή και αποστροφή.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η συνέχεια μιας νοοτροπίας που καλλιεργείται εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια. Μιας κουλτούρας που έχει μάθει να λειτουργεί μέσα από την τοξικότητα. Από ευχές για ασθένειες και θανάτους, μέχρι πανηγυρισμούς για ανθρώπινες τραγωδίες, όταν αυτές αφορούν πολιτικούς αντιπάλους.
Αυτή η στάση δεν είναι απλώς πολιτικά ακραία. Είναι βαθιά απάνθρωπη. Δείχνει μια κοινωνική εκτροπή που δεν έχει καμία σχέση με ιδεολογία ή πολιτική κριτική. Είναι μια μορφή ηθικής παρακμής που βαφτίστηκε «άποψη» και «δικαίωμα λόγου».
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι για χρόνια αυτή η συμπεριφορά όχι μόνο γινόταν ανεκτή, αλλά και ενθαρρυνόταν από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους. Οι ίδιοι κύκλοι που σήμερα παριστάνουν τους υπερασπιστές της δημοκρατίας, ήταν εκείνοι που χάιδευαν τα αυτιά αυτής της τοξικότητας όταν τους εξυπηρετούσε.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Η κοινωνία κουράστηκε. Οι πολίτες γύρισαν την πλάτη σε αυτό το δηλητήριο. Και μαζί του κατέρρευσε και ο πολιτικός φορέας που για χρόνια εξέφραζε ή ανεχόταν αυτές τις πρακτικές. Η πτώση του ΣΥΡΙΖΑ στο 3% δεν είναι άσχετη με αυτό το κλίμα. Είναι, σε μεγάλο βαθμό, η φυσική συνέπεια.
Σήμερα, μπροστά σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για έναν άνθρωπο, θα περίμενε κανείς να έχει υπάρξει έστω μια στοιχειώδης αυτοκριτική. Δεν φαίνεται να υπάρχει. Και αυτό είναι ίσως το πιο θλιβερό.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Η ανθρώπινη. Εκείνη που στέκεται με σεβασμό και αγωνία. Εκείνη που περιμένει καλά νέα. Ο Γιώργος Μυλωνάκης έχει ήδη δώσει την πρώτη του μεγάλη μάχη. Και την κέρδισε. Οι επόμενες μέρες είναι κρίσιμες, αλλά υπάρχει ελπίδα.
Και αυτή η ελπίδα είναι που πρέπει να κυριαρχήσει. Με μια ευχή απλή και καθαρή. Να επιστρέψει γρήγορα υγιής κοντά στους ανθρώπους του.
