Με επιθέσεις παντού και ακραίους χαρακτηρισμούς, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επενδύει στην ένταση, αποκαλύπτοντας την έλλειψη ουσιαστικής πρότασης.
Σε μια ακόμη παρέμβαση υψηλών τόνων στη Βουλή, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιβεβαίωσε ότι η αντιπολιτευτική του γραμμή βασίζεται κυρίως στην ένταση και τους ακραίους χαρακτηρισμούς απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Με φόντο τη συζήτηση για το κράτος δικαίου, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επέλεξε να ανεβάσει το πολιτικό θερμόμετρο, υιοθετώντας μια ρητορική που περισσότερο παραπέμπει σε πολιτικό κατηγορητήριο χωρίς όρια, παρά σε τεκμηριωμένη θεσμική τοποθέτηση.
Η δευτερολογία του εξελίχθηκε σε μια αδιάκοπη επίθεση, με χαρακτηρισμούς που ξεκινούν από «θαμώνας καφενείου» και φτάνουν μέχρι «Έλληνας Νίξον» και «Όρμπαν των Βαλκανίων». Όταν η πολιτική αντιπαράθεση καταφεύγει σε τέτοιες υπερβολές, χάνει το μέτρο και μαζί την αξιοπιστία της, μετατρέποντας τον δημόσιο λόγο σε πεδίο εντυπώσεων.
Η λογική της σύγκρουσης
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η τακτική της γενίκευσης: όλα συνδέονται μεταξύ τους – υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, δικαιοσύνη, διεθνείς σχέσεις – σε μια ενιαία αφήγηση «καθεστώτος». Πρόκειται για μια προσέγγιση που δεν διακρίνει, δεν ιεραρχεί και τελικά δεν πείθει, καθώς περισσότερο συγχέει παρά φωτίζει τα ζητήματα.
Η προσωπική στοχοποίηση του πρωθυπουργού, με απόδοση ευθυνών για τα πάντα και για όλους, ενισχύει την εικόνα μιας αντιπολίτευσης που επενδύει στην πόλωση. Αντί για συγκεκριμένες λύσεις ή προτάσεις διακυβέρνησης, κυριαρχεί η λογική της σύγκρουσης για τη σύγκρουση.
Τελικά, πίσω από την ένταση και τα βαριά λόγια, αναδεικνύεται ένα κενό πολιτικής ουσίας. Η συνεχής επίκληση εκλογών ως μοναδική απάντηση επιβεβαιώνει ότι για τον κ. Ανδρουλάκη η πολιτική στρατηγική περιορίζεται στην αποδόμηση, χωρίς να συνοδεύεται από ένα πειστικό εναλλακτικό σχέδιο για τη χώρα.
