Ο Νίκος Ανδρουλάκης αναζητεί τρόπους να δημιουργήσει εικόνα πρωθυπουργισιμότητας μέσω καταστροφολογίας, τοξικότητας και υψηλών τόνων.
Δεν είναι μόνο η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να πείσει πως αποτελεί εναλλακτικό πόλο λόγω έλλειψης θέσεων και προτάσεων. Είναι και το πρόβλημα του Νίκου Ανδρουλάκη να καταγράψει έστω και διψήφια ποσοστά στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, να δείξει δηλαδή ότι διαθέτει πρωθυπουργισιμότητα και να στηρίξει με τον τρόπο αυτόν το αφήγημα της πολιτικής αλλαγής.
Μάλιστα πληροφορίες αναφέρουν ότι στις δημοσκοπήσεις στη σύγκριση με τον Αλέξη Τσίπρα εμφανίζεται να έρχεται πίσω από τον πρώην πρωθυπουργό και πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που προκαλεί προβληματισμό και στο εσωτερικό του κόμματος με τα στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη –που ανήκουν στην ηγετική ομάδα– να αναζητούν τρόπους για να αλλάξει αυτή η εικόνα.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν πείθει. Δεν πείθει ούτε αυτούς που δηλώνουν πως θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ. Και δεν πείθει διότι στο εσωτερικό του κόμματος έκανε στο Συνέδριο πίσω σε σειρά θεμάτων προκειμένου να μην υπάρξουν αντιδράσεις από τους δελφίνους –που πλέον περιμένουν τις εκλογές για να δουν τι θα πράξουν την επόμενη ημέρα– ενώ προς τα έξω εμφανίζεται μονίμως θυμωμένος.
Δεν είναι μόνο αυτό. Όταν ο επικεφαλής ενός κόμματος ανάγει εαυτόν μονίμως ως… θύμα που ζητεί δικαίωση, για κάτι μάλιστα που δεν έχει υποστεί, δύσκολα μπορεί να πείσει ότι διαθέτει ηγετικά χαρακτηριστικά. Μην ξεχνάμε πως από το ΠΑΣΟΚ επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί η εικόνα πως ήταν θύμα παρακολούθησης από το παράνομο λογισμικό, παρά το γεγονός ότι υπήρξε απόπειρα που όμως δεν ολοκληρώθηκε.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιδιώκει με κάθε τρόπο να αναδειχθεί πολιτικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ως το πρόσωπο που εκπροσωπεί τον έτερο πόλο του πολιτικού συστήματος, εν τούτοις μέχρι στιγμής δεν το καταφέρνει κυρίως διότι δεν υπάρχει αυτός ο πόλος που καταγράφεται πολυδιασπασμένος και με μόνο κοινό γνώρισμα την αγωνία να φύγει ο πρωθυπουργός προκειμένου να διασωθούν όσοι τον εκπροσωπούν πολιτικά.
Η πρωθυπουργισιμότητα δεν μπορεί να προκύψει από μια τακτική καταστροφολογίας και τοξικότητας. Η μιζέρια δεν αποτελεί διέξοδο ή εναλλακτική λύση και αυτό οι πολίτες το βλέπουν. Ούτε και η ρομφαία μιας δήθεν… κάθαρσης μπορεί να μετατραπεί σε λάβαρο κάτω από το οποίο θα σπεύσουν να συνταχθούν ψηφοφόροι.
Το πρόβλημα είναι πως επί της ουσίας το ΠΑΣΟΚ σήμερα εμφανίζεται να αντιγράφει πρακτικές ΣΥΡΙΖΑ επί Αλέξη Τσίπρα και κυρίως να διεκδικεί μια αρνητική ψήφο, προτάσσοντας ένα δικό του ηθικό πλεονέκτημα και υποσχόμενο δικαστήρια για πολιτικούς αντιπάλους, την ώρα που οι πολίτες αναζητούν σταθερότητα και ασφάλεια σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικό και οικονομικό που χαρακτηρίζεται από αστάθεια και διαρκή ανασφάλεια.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως το ΠΑΣΟΚ ζητεί εκλογές και ο Νίκος Ανδρουλάκης δηλώνει έτοιμος να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας την ώρα που επισήμως δηλώνουν εκπρόσωποί του ότι απαιτείται πολύς δρόμος για μια ενδεχόμενη πρωτιά, η οποία πάντως δεν προκύπτει από πουθενά ως εξέλιξη.
Οι ψίθυροι στο ΠΑΣΟΚ έρχονται σε αντίθεση με τις κραυγές του προσκηνίου. Δείχνουν αγωνία και παράλληλα δείχνουν προς την πλευρά του νέου κόμματος που δηλώνει πως ετοιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας αφού θεωρούν δεδομένο ότι με την εμφάνισή του θα ψαλιδίσει, τουλάχιστον, το αναιμικό κούνημα της βελόνας.
