Κολλημένος στο χθες και στον λαϊκισμό ο «πράσινος ΣΥΡΙΖΑ» του Νίκου Ανδρουλάκη.
Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ήθελε να δείξει επανεκκίνηση. Στην πράξη, έμοιαζε περισσότερο με επιστροφή. Όχι στις ρίζες, αλλά σε παλιές συνταγές που η ελληνική κοινωνία έχει δοκιμάσει και πληρώσει.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης ανέβηκε στο βήμα με βασικό μήνυμα την «τροχιά εξουσίας». Το πρόβλημα δεν είναι η φιλοδοξία. Είναι ότι δεν συνοδεύεται από σχέδιο. Γιατί όταν η πολιτική περιορίζεται σε συνθήματα, η πραγματικότητα απαντά με αριθμούς. Και οι αριθμοί δεν λένε το ίδιο αφήγημα.
Η εικόνα της αίθουσας, με συνθήματα τύπου «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», δεν θύμιζε κόμμα που διεκδικεί διακυβέρνηση το 2026. Θύμιζε κόμμα που προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι ο χρόνος δεν πέρασε.
Στην ομιλία του, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μοίρασε τα πάντα. Αυξήσεις, παροχές, επαναφορές. Το γνωστό πακέτο. Εκεί που το πράγμα άρχισε να μπάζει νερά ήταν στο βασικό ερώτημα: Από πού θα βρεθούν τα χρήματα;
Καμία σαφής απάντηση. Καμία κοστολόγηση. Μόνο γενικές διακηρύξεις.
Και κάπου εκεί επανήλθε μοιραία η σύγκριση με το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης». Όχι ως πολιτική ανάλυση, αλλά ως υπενθύμιση μιας εποχής όπου οι υποσχέσεις ήταν πιο εύκολες από την πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε όλοι.
«Εκτός τόπου και χρόνου»
Η απάντηση της κυβέρνησης ήρθε άμεσα και σε υψηλούς τόνους. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, δεν μάσησε τα λόγια του. «Είναι εκτός τόπου και χρόνου. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει κατανοήσει τι συμβαίνει στον κόσμο και ποιες ήταν οι αιτίες που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Και το πήγε ένα βήμα παραπέρα: «Η χώρα δεν αντέχει άλλο την αναπαραγωγή συνθημάτων του προηγούμενου αιώνα, ούτε χρειάζεται ένα νέο “πρόγραμμα Θεσσαλονίκης” σε πράσινη απόχρωση».
Το μήνυμα ήταν σαφές. Ότι η πολιτική δεν μπορεί να ξαναγίνει άσκηση παροχών χωρίς αντίκρισμα. Ότι η σταθερότητα δεν είναι σύνθημα, είναι προϋπόθεση.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του Συνεδρίου δεν ήταν τι ειπώθηκε. Ήταν τι θύμιζε. Και θύμιζε έντονα ΣΥΡΙΖΑ. Ρητορική έντασης, προσωπικές επιθέσεις, ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, υποσχέσεις χωρίς αριθμούς. Το μοτίβο γνώριμο. Σχεδόν αντιγραφή.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο κ. Μαρινάκης στάθηκε σε αυτό: «Ό,τι μπορούσε να τάξει το έταξε. Χωρίς να πει πού θα βρει τα χρήματα. Αυτή είναι η λογική που έφτασε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού». Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Το ΠΑΣΟΚ θέλει να εμφανιστεί ως νέα δύναμη εξουσίας, αλλά χρησιμοποιεί εργαλεία που έχουν ήδη αποτύχει.
«Τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ότι έχει κολλήσει η βελόνα, αλλά ότι ο χρόνος για τον πρόεδρό του έχει σταματήσει πολλές δεκαετίες πίσω», τόνισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Όπως υπογράμμισε, σε μια περίοδο αυξημένης αβεβαιότητας, η κυβέρνηση προτάσσει την οικονομική σταθερότητα και την επίτευξη πλεονασμάτων χωρίς αύξηση φόρων, ενώ κατηγόρησε την αντιπολίτευση για ακοστολόγητες υποσχέσεις και μετατόπιση σε λογικές λαϊκισμού.
Η πραγματικότητα των αριθμών
Στην πολιτική, όσο κι αν φωνάζεις, στο τέλος μετράς. Και οι μετρήσεις δείχνουν μια καθαρή εικόνα: το ΠΑΣΟΚ παραμένει μακριά από την κορυφή. Η «τροχιά εξουσίας» μοιάζει περισσότερο με ευσεβή πόθο. Και όσο η απόσταση δεν μειώνεται, τόσο η ρητορική μεγαλώνει. Κλασικός κανόνας.
Απέναντι σε αυτό, η κυβέρνηση επιμένει στη γραμμή της σταθερότητας και της αυτοδυναμίας. «Όταν υπάρχει αβεβαιότητα, ο κόσμος συσπειρώνεται στη δύναμη που έχει συγκεκριμένες λύσεις», τόνισε ο κ. Μαρινάκης. Η πολιτική δεν είναι πεδίο πειραματισμών. Και η Ελλάδα έχει μάθει με δύσκολο τρόπο τι σημαίνει να πιστεύεις εύκολες λύσεις.
Στο τέλος, η εικόνα είναι απλή και καθαρή. Από τη μία, μια κυβέρνηση που μιλά με αριθμούς και αποτελέσματα. Από την άλλη, ένα κόμμα που μιλά με συνθήματα και αναμνήσεις.
Και κάπου εκεί, χωρίς πολλές αναλύσεις, καταλαβαίνεις γιατί κάποιοι παίζουν για τίτλο και κάποιοι παλεύουν να μη μείνουν… στη Β' Εθνική.
