Ο Νίκος Ανδρουλάκης υπόσχεται τα πάντα σε όλους, αλλά οι προτάσεις θυμίζουν «λεφτόδεντρα» και πολιτική εκτός πραγματικότητας.
Με φόντο το συνέδριο, την πολιτική αλλαγή, τις εκλογές, την ακρίβεια, τους μισθούς, τη στέγαση και το κόστος ζωής, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να παρουσιάσει το ΠΑΣΟΚ ως έτοιμο για διακυβέρνηση. Με εξαγγελίες για αυξήσεις μισθών, κοινωνικές παροχές, ρυθμίσεις χρεών, πλαφόν στα ενοίκια και «τέλος στην κερδοσκοπία», επενδύει σε ένα πακέτο πολιτικών που υπόσχονται τα πάντα σε όλους. Ωστόσο, πίσω από το πυκνό πλέγμα εξαγγελιών και τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί «Αλλαγής», αναδύεται ένα γνώριμο ερώτημα: από πού θα βρεθούν οι πόροι; Διότι όταν οι υποσχέσεις πολλαπλασιάζονται χωρίς κοστολόγηση, τότε η πολιτική μοιάζει περισσότερο με άσκηση φαντασίας - ή, πιο απλά, με αναζήτηση… λεφτόδεντρων.
Ο Ανδρουλάκης προσπάθησε να εμφανιστεί ως ενωτικός ηγέτης, αφήνοντας πίσω τις απειλές διαγραφών και το συγκρουσιακό κλίμα. Μόνο που η «ενότητα» αυτή θυμίζει περισσότερο αναγκαστική συνύπαρξη παρά πραγματική πολιτική σύγκλιση. Και ενώ απευθύνεται σε όλους, από τη μεσαία τάξη μέχρι τους πιο ευάλωτους, η εικόνα που προκύπτει είναι ενός πολιτικού που θέλει να τα πει όλα - χωρίς να ξεκαθαρίζει τίποτα.
Το ανεξάντλητο ταμείο
Στο πεδίο της οικονομίας, το ρεσιτάλ υποσχέσεων αγγίζει τα όρια της πολιτικής υπερβολής. Επαναφορά επιδομάτων, ρυθμίσεις, παρεμβάσεις στις τιμές, κοινωνικές κατοικίες, πλαφόν, φοροελαφρύνσεις - ένα μωσαϊκό μέτρων που δημιουργεί την αίσθηση ότι κάπου υπάρχει ένα ανεξάντλητο ταμείο. Η ειρωνεία είναι ότι όσο περισσότερα υπόσχεται, τόσο πιο έντονα αναδεικνύεται το έλλειμμα αξιοπιστίας.
Η ρητορική περί «νίκης απέναντι στη Νέα Δημοκρατία» και «πολιτικής αλλαγής» θυμίζει περισσότερο πολιτικό αφήγημα άλλων εποχών, παρά σχέδιο διακυβέρνησης στο σήμερα. Ο ίδιος εμφανίζεται ως ένας Δον Κιχώτης της πολιτικής σκηνής, που μάχεται φανταστικούς αντιπάλους και υπόσχεται εύκολες λύσεις σε δύσκολα προβλήματα, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη σκληρή πραγματικότητα της οικονομίας.
Τελικά, η ομιλία Ανδρουλάκη επιβεβαιώνει ότι το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη ρητορική της εξουσίας και την πρακτική της αντιπολίτευσης. Όμως χωρίς ρεαλισμό, χωρίς κοστολόγηση και χωρίς σαφείς προτεραιότητες, οι εξαγγελίες του μοιάζουν περισσότερο με πολιτικό ευχολόγιο. Και όσο τα «λεφτόδεντρα» παραμένουν στη φαντασία, τόσο η εικόνα του αρχηγού που τα επικαλείται θα παραπέμπει λιγότερο σε αυριανό πρωθυπουργό και περισσότερο σε πρωταγωνιστή πολιτικής μυθοπλασίας.
