Με επίκληση στο διεθνές δίκαιο και επιθέσεις στην κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί αντεπίθεση, αλλά σκοντάφτει στη δική του στασιμότητα.
Με υψηλούς τόνους και βαριές εκφράσεις, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να εμφανίσει το ΠΑΣΟΚ ως δύναμη ευθύνης, την ώρα που το κόμμα παραμένει δημοσκοπικά καθηλωμένο, λόγω της ανεπάρκειας προτάσεων και με την ενεργειακή κρίση σε εξέλιξη, την ώρα που η κυβέρνηση επενδύει στην σταθερότητα με μέτρα στήριξης προς την κοινωνία.
Αν κάτι δεν λείπει από τον Νίκος Ανδρουλάκης, αυτό είναι οι μεγάλες λέξεις. «Διεθνές δίκαιο», «πατριωτική στάση», «πολιτική αλλαγή» -το λεξιλόγιο πλήρες, σχεδόν εντυπωσιακό. Το πρόβλημα είναι ότι η πραγματικότητα δεν δείχνει να ακολουθεί.
Το... αφήγημα
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχείρησε να παρουσιάσει το κόμμα του ως τον σοβαρό και υπεύθυνο παίκτη στο γεωπολιτικό σκηνικό, ευθυγραμμισμένο με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές. Μόνο που αυτή η «θεσμική υπεροχή» μοιάζει περισσότερο με αφήγημα αυτοεπιβεβαίωσης, παρά με πολιτική δυναμική που καταγράφεται στην κοινωνία.
Την ίδια ώρα που μιλά για «κόσμο χωρίς κανόνες» και «παγκόσμια ζούγκλα», στο εσωτερικό του κόμματός του επικρατεί μια μικροπολιτική ζούγκλα, με στρατόπεδα, αιχμές και εσωστρέφεια να κυριαρχούν ενόψει συνεδρίου. Η αντίφαση είναι προφανής: ενότητα προς τα έξω, τριβές προς τα μέσα.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το αφήγημα περί «πολιτικής αλλαγής». Ο Νίκος Ανδρουλάκης ζητά «στρατηγική ήττα» της κυβέρνησης, χωρίς όμως να εξηγεί πώς ένα κόμμα που παλεύει με τη δική του «βελόνα» θα καταφέρει να πείσει ότι αποτελεί ρεαλιστική εναλλακτική εξουσίας. Η φράση «κάθε ψήφος στο ΠΑΣΟΚ είναι ήττα της ΝΔ» ακούγεται περισσότερο ως ευχή, παρά ως πολιτικό σχέδιο.
Το τελικό συμπέρασμα είναι απλό: ο Νίκος Ανδρουλάκης επενδύει σε υψηλή ρητορική και βαριά πολιτικά σχήματα, αλλά χωρίς αντίστοιχη πολιτική βαρύτητα στην πράξη. Και όσο αυτή η απόσταση παραμένει, τόσο το ΠΑΣΟΚ θα μοιάζει περισσότερο με κόμμα που μιλά για αλλαγή — παρά με κόμμα που μπορεί να την επιβάλει.
