Τελικά, η πρόταση τετραήμερης εργασίας που έκανε χθες ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Νίκος Ανδρουλάκης, θυμίζει και σε άλλους τα λεγόμενα λεφτόδεντρα του παρελθόντος ή μόνο σε εμένα;
Και αυτό γιατί, πίσω από τους ελκυστικούς τίτλους και τις εύπεπτες εξαγγελίες, απουσιάζει το βασικό: μια σοβαρή, πολιτικά και οικονομικά, τεκμηριωμένη πρόταση. Στα χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, δεν έχει καταγραφεί από την αντιπολίτευση ούτε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το εργασιακό καθεστώς, που να συνδέεται ουσιαστικά με την παραγωγικότητα, την ανταγωνιστικότητα και –τελικά– με την ανάπτυξη της οικονομίας.
Αντιθέτως, βλέπουμε γνώριμες «μπαλωθιές» πολιτικής ρητορικής και προτάσεις που περισσότερο θυμίζουν επικοινωνιακές ασκήσεις παρά εφαρμόσιμες πολιτικές. Με το δημόσιο χρέος να αποπληρώνεται νωρίτερα του προγραμματισμένου, και με τα οικονομικά άλματα που έχουν καταγραφεί επί Κυριάκου Μητσοτάκη, η σύγκριση γίνεται αναπόφευκτη.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το κρίσιμο σημείο για τον ψηφοφόρο που σε έναν περίπου χρόνο θα φτάσει μπροστά στην κάλπη, λαμβάνοντας –ελπίζω– υπόψη μετρήσιμα αποτελέσματα και συγκεκριμένες πολιτικές.
Στην κάλπη, το δίλημμα παύει να είναι θεωρητικό και γίνεται σχεδόν σχηματικό: επιλογή μεταξύ τεκμηριωμένης στρατηγικής και πρόχειρων ιδεών – με όρους απλούς, σαν να καλείσαι να διαλέξεις αν θα εμπιστευτείς ανθρώπους με απολυτήριο νηπιαγωγείου ή κατόχους PhD.
Νομίζω ότι είμαστε όλοι μας ακόμα κουρασμένοι από τον τρελό χορό που ρίξαμε, όταν βαρούσαν τα νταούλια και χόρευαν οι αγορές μαζί μας στο Σύνταγμα, ας ξαποστάσουμε μια ακόμα τετραετία σε ασφαλή χέρια.
