Το δίλημμα πλέον είναι σαφές και θα γίνεται σαφέστερο μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές: σταθερότητα και προοπτική ή «λεφτόδεντρα» και αβεβαιότητα.
Η ανακοίνωση των μέτρων μετά το κλείδωμα του πλεονάσματος και οι αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης δείχνουν ότι στον δρόμο προς τις εκλογές, που ο πρωθυπουργός έχει προσδιορίσει προς την άνοιξη του 2027, το δίλημμα για την επιλογή των πολιτών καθίσταται όλο και πιο επιτακτικό.
Οι δύο κόσμοι είναι εδώ. Από τη μία ένας πρωθυπουργός και μια κυβέρνηση που μετρούν κάθε βήμα που κάνουν σε μια προσπάθεια να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή εν μέσω διεθνών κρίσεων και να στηριχθούν ευάλωτες ομάδες, οικογένειες και μεσαία τάξη και από την άλλη μια ομάδα κομμάτων που φυτεύει λεφτόδεντρα για να μοιράσει χρήμα με ουρά σε όλους.
Από τη μια πλευρά μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που καταφέρνουν να αυξάνουν τα έσοδα μειώνοντας φόρους μέσα από τη δραστική μείωση της ανεργίας, την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και την προσέλκυση επενδύσεων και από την άλλη μια αντιπολίτευση που στο σύνολό της –μαζί και η δήθεν σοβαρή του ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη– που επενδύει στην καταστροφολογία ενώ την ίδια ώρα ζητεί και υπόσχεται πολύ περισσότερα χωρίς φυσικά να αποκαλύπτει πού θα βρει τους πόρους που απαιτούνται.
Από τη μια πλευρά ένας πρωθυπουργός και μια κυβέρνηση που σέβονται τους κόπους των πολιτών, χωρίς τους οποίους τίποτα δεν θα ήταν εφικτό και το αναγνωρίζει επιστρέφοντας το μέρισμα της ανάπτυξης που επιτυγχάνεται, δείχνοντας παράλληλα επίγνωση ως προς το ότι δεν λύνονται αυτομάτως όλα τα προβλήματα και από την άλλη μια αντιπολίτευση που έχει το μαγικό ραβδί που θα κουνήσει και θα λύσει όλα τα προβλήματα μπορεί και με «έναν νόμο και ένα άρθρο».
Το πιο εύκολο θα ήταν ένα «δώσ’ τα όλα», ανάλογο με αυτό που ζητεί η αντιπολίτευση. Μόνο που κάτι τέτοιο θα οδηγούσε τη χώρα στις ημέρες των μνημονίων και η Ελλάδα δεν θα ήταν μια από τις 5 χώρες της ΕΕ που καταγράφουν δημοσιονομικό πλεόνασμα.
Θα ήταν ίσως μια από τις 9 χώρες που παρουσιάζουν ελλείμματα και έχουν μπει σε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος. Θυμίζει κάτι αυτό; Παραπέμπει σε άλλες εποχές; Μήπως αυτή η διαδικασία είναι αυτή που οδηγεί στην περικοπή δαπανών ή στην αύξηση των φόρων; Μάλλον ναι. Και το δυστύχημα είναι πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης, έστω κάποια από αυτά, το γνωρίζουν, αλλά μπροστά στη μανία «να φύγει ο Μητσοτάκης και βλέπουμε...» είναι έτοιμα να παίξουν τη χώρα στα ζάρια.
Όσα ακούστηκαν για το πλεόνασμα, για το πόσα παραπάνω θα μπορούσαν να δοθούν και όλα τα σχετικά δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μεγάλο ψέμα. Εκτός και αν στόχος είναι νέα μνημόνια, ή μια έξοδος από το ευρώ ή το κλείσιμο των τραπεζών. Δεν είναι προσπάθεια εκφοβισμού. Είναι η πραγματικότητα ως προς το τι μπορεί να συμβεί. Και ίσως δείχνει την υποκρισία όλων όσοι ζητούν τώρα να μοιραστεί χρήμα από το ελικόπτερο.
Όσα είπαν οι Ανδρουλάκης, Φάμελλος και λοιποί συγγενείς χθες είναι ενδεικτικά μιας νοοτροπίας που επενδύει στην καταστροφολογία και στα fake news – ή, χειρότερα ακόμη, στις μισές αλήθειες. Και που στο τέλος της ημέρας επιλέγεται η μπαχαλοποίηση ως μέσο πολιτικής επιβίωσης ή διάσωσης.
