Με μεγάλες διακηρύξεις, υψηλούς τόνους και το γνώριμο σύνθημα περί «τροχιάς εξουσίας» άνοιξε τις εργασίες του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Μια ομιλία που φιλοδοξούσε να δώσει προοπτική και πολιτική αυτοπεποίθηση στο ακροατήριο, αλλά για πολλούς μέσα και έξω από την αίθουσα κατέληξε να μοιάζει περισσότερο με άσκηση πολιτικής αυθυποβολής.
Ο κ. Ανδρουλάκης επιχείρησε να πείσει τους συνέδρους ότι το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε πορεία προς την εξουσία, παρουσιάζοντας το κόμμα ως τον βασικό εκφραστή μιας επερχόμενης πολιτικής αλλαγής. Ένα αφήγημα που επαναλαμβάνεται μονότονα από την ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη, παρά το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να δείχνουν μαρμαρωμένη τη βελόνα.
Στο κέντρο της ρητορικής του προέδρου βρέθηκε η γνωστή θέση ότι εκλογική επικράτηση ακόμη «με μία ψήφο» θα συνιστούσε μεγάλη πολιτική νίκη για το ΠΑΣΟΚ.Μια φράση που ειπώθηκε με στόχο να εμπνεύσει μαχητικότητα και συσπείρωση, αλλά που από πολλούς εκλαμβάνεται περισσότερο ως πολιτικό ευφυολόγημα και ουδόλως ως ρεαλιστικό σχέδιο εξουσίας.
Η πραγματικότητα που αποτυπώνουν οι μετρήσεις είναι διαφορετική: το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να κινείται σε ποσοστά που απέχουν σημαντικά από τη διεκδίκηση της πρώτης θέσης. Και όσο αυτή η απόσταση παραμένει τόσο η συζήτηση περί άμεσης πορείας προς την κυβερνητική εξουσία προσλαμβάνει χαρακτηριστικά πολιτικής επιθυμίας παρά πολιτικής δυνατότητας.
Το πρόβλημα της ομιλίας δεν ήταν μόνο η αισιοδοξία της. Ήταν κυρίως η έλλειψη συγκεκριμένου πολιτικού περιεχομένου. Πέρα από γενικές αναφορές στην ανάγκη πολιτικής αλλαγής, κοινωνικής δικαιοσύνης και θεσμικής ανασυγκρότησης, η τοποθέτηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ δεν έδωσε σαφή απάντηση στο βασικό ερώτημα που απασχολεί το κόμμα: ποια είναι ακριβώς η στρατηγική που θα το φέρει πιο κοντά στην εξουσία.
Αντί ενός πειστικού πολιτικού σχεδίου, η ομιλία αναλώθηκε σε μια προσπάθεια να διατηρηθεί το ηθικό των στελεχών και των συνέδρων και να καλλιεργηθούν εντυπώσεις χωρίς συγκεκριμένες πολιτικές δεσμεύσεις.
Στο τέλος της ημέρας, η πολιτική αξιοπιστία δεν κρίνεται από το πόσο μεγάλες είναι οι φιλοδοξίες που διατυπώνονται από το βήμα ενός συνεδρίου, αλλά από το πόσο πειστικός είναι ο δρόμος που οδηγεί στην υλοποίησή τους.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα της σημερινής ηγεσίας: όσο κι αν ο Νίκος Ανδρουλάκης επιμένει να παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα έτοιμο να κυβερνήσει, ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι του ακροατηρίου του δυσφορεί και απομακρύνεται.
