Ο Ανδρουλάκης κάνει Συνέδριο με το βλέμμα στο… παρελθόν: λεφτόδεντρα, συνθήματα του 1980 και ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής.
Στην εναρκτήρια ομιλία του, στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίστηκε με ένα τρίπτυχο το οποίο αναδεικνύει την ένδεια θέσεων και προτάσεων του ιδίου και του κόμματός του μέσα από την προσπάθεια να ποινικοποιήσει την πολιτική ζωή του τόπου, δείχνοντας πως η εμμονή του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον οδηγεί στη λογική του Παύλου Πολάκη.
Στη λογική να «βάλουμε πολιτικούς αντίπαλους στη φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές», αλλά επειδή αυτό δεν μπορεί να γίνει με θεωρίες συνωμοσίας και fake news έχει επιλέξει την ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής επενδύοντας σε ένα θεματολόγιο ίδιο με αυτό των κομμάτων διαμαρτυρίας.
Από τη συμμετοχή του στη «συμμαχία του ξυλολίου» μέχρι την υπόθεση των παρακολουθήσεων, ακολουθεί ένα «μοτίβο» –όπως το χαρακτήρισε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης– που αλλάζει μόνο το θέμα, αλλά είναι η ίδια τακτική. Ίδια με αυτήν που ζήσαμε επί ΣΥΡΙΖΑ με τις δολοφονίες χαρακτήρων και τον διασυρμό πολιτικών αντίπαλων.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίστηκε με πρόγραμμα α λα Τσίπρα –το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, το γνωστό δηλαδή– όπως παρουσιάστηκε στην περασμένη ΔΕΘ από τον ίδιον. Μοίρασε κάποια δισεκατομμύρια στον κόσμο χωρίς φυσικά να πει πού ακριβώς θα τα βρει δεδομένων και των συνθηκών που διαμορφώνονται από τις συνεχείς κρίσεις.
Έδωσε και πάλι τα πάντα στους πάντες μόνο και μόνο για να κουνήσει τη… βελόνα και να αποφύγει την κριτική μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του Συνεδρίου και την εσωστρέφεια. Χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόγραμμα, αλλά με σύνθημα την… αξιοπρέπεια, το ίδιο με το οποίο ο Γιώργος Παπανδρέου απευθύνθηκε στους πολίτες το 2009 προσθέτοντας και το «λεφτά υπάρχουν» που υιοθετεί σήμερα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αντιγράφοντας και τον Αλέξη Τσίπρα του 2014.
Και όλα τα παραπάνω διανθισμένα με συνθήματα του Ανδρέα Παπανδρέου. Με το «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά» που φώναζαν από κάτω οι σύνεδροι και επιβεβαίωνε ο ίδιος χαμογελώντας την ώρα που δήλωνε ότι θέλει «ενότητα» και ότι απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες.
Τραγελαφικές στιγμές βγαλμένες από τη δεκαετία του 1980 απ’ όπου έλειπε η «Αυριανή» αλλά όχι οι αυριανιστές, στους οποίους επενδύει το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη στην απέλπιδα προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης σε έναν αγώνα που θα δοθεί για τη δεύτερη θέση στις επόμενες εθνικές εκλογές.
