Σε… σταυραδερφό τοξικότητας του Αλέξη Τσίπρα παραπέμπει συχνά πυκνά ο Νίκος Ανδρουλάκης στις δημόσιες παρεμβάσεις του.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι πλέον απολύτως σαφές ότι δίνει μια πολιτική υπαρξιακή μάχη κι αυτή η παρατεταμένη κατάσταση βαλτώματος –στην οποία, όπως λέει και ο Γερουλάνος, η βελόνα είναι κολλημένη– φαίνεται ότι τον έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή έξαρση τοξικού λόγου και σε μία επίμονη προσπάθεια ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής του τόπου.
Τον μόνιμα θυμωμένο Ανδρουλάκη δείχνει να τον απασχολεί περισσότερο το επικοινωνιακό σόου στη Βουλή και να διεκδικεί μερίδιο δόξας από τη μαινόμενη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
«Ανταγωνίζεστε με τον Τσίπρα για το ποιος θα γίνει πιο τοξικός…», είπε ο Κυριάκος Πιερρακάκης απευθυνόμενος στον Νίκος Ανδρουλάκη, από το βήμα της Βουλής, με αφορμή την αντιπαράθεση για τη ΔΕΗ και την τροπολογία του υπουργείου Οικονομικών που επιτρέπει στο Δημόσιο να συμμετέχει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου σε εισηγμένες εταιρείες, με άμεση ή έμμεση συμμετοχή.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε την κυβέρνηση για πώληση μετοχών σε χαμηλή τιμή και άφησε προσωπικές αιχμές κατά του υπουργού Οικονομικών. «Δίπλα σας είναι όσοι χόρευαν τον χορό της χρεοκοπίας», είπε στον Κυριάκο Πιερρακάκη, δίνοντας διαπιστευτήρια στην τοξικότητα και στον λαϊκισμό.
Κάνοντας επίκληση στην… ακεραιότητα και την αξιοπιστία του Πασόκου ο Νίκος Ανδρουλάκης χαρακτηρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του δήθεν «βουτηγμένους στη διαφθορά». Με αιχμή τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, προσφωνεί τον πρωθυπουργό ως «αρχιτέκτονα και ενορχηστρωτή της συγκάλυψης», προάγοντας θεωρίες συνωμοσίας και υπηρετώντας την τοξικότητα και τον διχασμό.
Κουνάει το δάχτυλο στο όνομα της εντιμότητας, αντιγράφοντας με μοναδική επιμέλεια τις κινήσεις Τσίπρα και πολύ συχνά, ίσως γοητευμένος από την κυριαρχία του ηγέτη της κυβερνώσας Αριστεράς, θέλει να εμφανίζεται ως ο «κραταιός Νικόλας», όπως είχε πει και η Ευαγγελία Λιακούλη στη σύγκρουσή της με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.
Γκάφες ολκής
Δηλώνει αδιάφθορος και αυτοχαρακτηρίζεται «καθαρός χωρίς δεσμεύσεις» πολιτικός, ενώ στην προσπάθειά του να κάνει τη διαφορά παρασύρεται σε παρερμηνείες της πραγματικότητας και γκάφες ολικής. Οπως συνέβη με τις ενεργειακές συμφωνίες όταν φωνασκούσε από τη Βουλή πως «η χώρα δεν έχει τη δική της στρατηγική. Την πάνε τα γεγονότα. Πριν την επανεκλογή Τραμπ μάς έλεγε ότι θα επενδύουμε μόνο στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και “πάγωσε” όλους τους ενεργειακούς σχεδιασμούς για φυσικούς πόρους. Τώρα που άλλαξε η κυβέρνηση στις ΗΠΑ, αλλάζει τραγούδι και ο κ. Μητσοτάκης».
Τι κι αν υπήρχαν στελέχη στη Χαριλάου Τρικούπη που έκαναν λόγο για θετικές εξελίξεις… Ο «κραταιός Νικόλας» ξέρει περισσότερα! Η χώρα μεταμορφωνόταν σε ενεργειακό κόμβο και σε πυλώνα σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή και ο Ανδρουλάκης… τον χαβά του. Πιπίλιζε εμμονικά την καραμέλα του λαϊκισμού, αυτή που… έπνιξε τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα.
Ο Ανδρουλάκης, ωστόσο, δεν αναγνωρίζει καμία επικοινωνιακή συγγένεια με τον πάλαι ποτέ πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και ιδρυτή της ΕΛΑΣ. Και κυρίως δεν αναγνωρίζει ούτε ίχνος τοξικότητας και λαϊκισμού στον λόγο και την πολιτική στάση του. Μετατρέπει το ΠΑΣΟΚ σε πράσινο ΣΥΡΙΖΑ –της εποχής Τσίπρα– λένε κάποιοι. Ακατάσχετη υποσχεσιολογία, ψέμα και δολοφονία χαρακτήρων… Ο Νικόλας, όμως, δεν ακούει. Μόνο διακηρύττει και υποστηρίζει –μιλώντας στα Κάτω Καλέσα του Ηρακλείου Κρήτης– πως το κόμμα του δεν οργάνωσε ποτέ την πολιτική εξόντωση κανενός αντιπάλου, αλλά τον αντιμετώπισε πολιτικά. «Δεν χτυπήσαμε ποτέ κανέναν κάτω από τη μέση. Δεν οργανώσαμε ένα παρακράτος που δεν θέλει να πληρώσει, ένα παρακράτος που αποφεύγει να λογοδοτήσει στη Δικαιοσύνη. Αυτό το παρακράτος εκδικείται σήμερα το ΠΑΣΟΚ»!
Οργή και θυμός
Ο Ανδρουλάκης μοιάζει να φόρεσε την τσιπρική πανοπλία και να προσποιείται τον… έντιμο αντισυστημικό πολιτικό πολεμιστή. Λες και το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που κυβέρνησε 20-21 χρόνια, δεν υπήρξε ποτέ εκφραστής του συστήματος. Λες και ο Τσίπρας δεν αποκαλύφθηκε ότι μόνο ως πολέμιος των οικονομικών και επιχειρηματικών συμφερόντων της… ελίτ δεν λειτούργησε. Ο Ανδρουλάκης δεν πτοείται. Περιφέρει την οργή και τον θυμό του και δηλώνει μπροστάρης της πολιτικής αλλαγής, φιλοδοξώντας να πνίξει στις λάσπες τους πολιτικούς του αντιπάλους.
Σε παράλληλους κύκλους πολιτικής περιδίνησης με τον Αλέξη Τσίπρα, που χωρίς καμία αναστολή για τα παραϋπουργεία της διακυβέρνησής του και τις σκευωρίες, με προεξάρχουσα τη Novartis, επιχειρεί να αναβιώσει τώρα την αίγλη των «τοξικών εποχών». Μιλώντας σε ΕΛΑΣίτες στο Περιστέρι, στολίζει την κυβέρνηση Μητσοτάκη με… αξεσουάρ της περιόδου της δικτατορίας και της Κατοχής, κάνοντας λόγο για «πολιτικό κατάντημα».
Αραγε πόσο περίσσευμα πολιτικού θράσους και αμετροέπειας απαιτείται για να στηρίζεις το πολιτικό σου rebranding σε μία… σκοτεινή μυθοπλασία, όπου επιχειρείς να εμφανίσεις μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, σε δύο μάλιστα συνεχείς αναμετρήσεις, ως δήθεν εκφραστές της ναζιστικής Κατοχής και της Χούντας; Και όταν, μάλιστα, αυτές οι κάλπες σε αποδοκίμασαν δις και εκκωφαντικά; Μήπως αυτά δεν ερεθίζουν τον θυμό του ηγέτη της Χαριλάου Τρικούπη, αλλά αποτελούν ενδιαφέροντα λήμματα στο εγχειρίδιο της πολιτικής στρατηγικής πώς γίνεσαι δεύτερος και βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη;
