Ιστορίες σαν της… μικρής Μαρίας του Εβρου που στήθηκαν και στήνονται για να εμφανιστεί η Ελλάδα ως μια χώρα που εγκληματεί, βρίσκουν συμπαραστάτες και στο εσωτερικό.
Σε πέντε ημέρες από σήμερα κανονικά θα είχαμε το… μνημόσυνο για τη «μικρή Μαρία» του Εβρου, αλλά τελικά θα έχουμε μια ακόμη επέτειο, την 4η στη σειρά, που θα γιορτάσουμε τα fake news, τις θεωρίες συνωμοσίας και άλλη μια πινελιά στον ασύμμετρο πόλεμο του Μεταναστευτικού όπου εγκληματίες δουλέμποροι-διακινητές σε συνεργασία πολλές φορές με τις Αρχές τρίτων χωρών αλλά και κάποιες μη κυβερνητικές οργανώσεις –όχι όλες φυσικά– εργαλειοποιούν καταστάσεις εκμεταλλευόμενοι και ανήμπορους ανθρώπους.
Η περίπτωση της Θέουτα θύμισε την υβριδική απειλή του 2020 στον Εβρο όταν χιλιάδες παράνομοι μετανάστες συνέρρευσαν στα σύνορα –με τη βοήθεια των τουρκικών αρχών– και επιχείρησαν να εισβάλλουν στη χώρα καταπατώντας τα κυριαρχικά δικαιώματα. Απλά στην περίπτωση του Εβρου δεν τα κατάφεραν αφού η κυβέρνηση έδειξε και ετοιμότητα και αποφασιστικότητα στέλνοντας σαφή μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις.
Το πάγωμα του ασύλου –όπως έγινε με αφορμή και την προσπάθεια που καταβλήθηκε να δημιουργηθούν νέες μεταναστευτικές ροές από τη Λιβύη–, τα αυστηρά μέτρα και η φύλαξη των συνόρων λειτούργησαν και λειτουργούν αποτρεπτικά, χωρίς αυτό να συνδέεται με όλα όσα επιχειρούν να προσάψουν οι διάφοροι α λα καρτ αλληλέγγυοι αφού η αντιμετώπιση των προσφύγων που δικαιούνται άσυλο δεν είναι ίδια.
Ο πρωθυπουργός σε άρθρο του στο «Politico» αναφέρθηκε στην ανάγκη δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού αναστολής ασύλου και άμεσων επιστροφών σε περιπτώσεις ακραίες όπως αυτή στη Θέουτα της Ισπανίας ή σε αυτή που η χώρα μας αντιμετώπισε το 2020 στον Εβρο, στα σύνορα, που, να προσθέσουμε, τελικά υπάρχουν και στην ξηρά και στη θάλασσα. Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνος Πλεύρης ενημέρωσε πως υπέβαλε στο Συμβούλιο Υπουργών Εσωτερικών της ΕΕ την πρόταση αυτή.
Αυτό είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη έχει να κάνει με τη… μικρή Μαρία του Εβρου και όλες τις μικρές Μαρίες που στήθηκαν και στήνονται κατά καιρούς ως αφηγήματα σε μια προσπάθεια να εμφανιστεί η Ελλάδα ως μια χώρα που όχι απλά αποτρέπει τις παράνομες μεταναστευτικές ροές αλλά εγκληματεί κιόλας με τα στελέχη, τους άνδρες και τις γυναίκες του Λιμενικού Σώματος να βρίσκονται μονίμως στο στόχαστρο. Λες και κάποιοι θέλησαν να δώσουν εξετάσεις για να περάσουν σε ένα σώμα και ν’ αρχίσουν να… κυνηγούν μετανάστες.
Η δήθεν μικρή Μαρία που δήθεν τη δάγκωσε σκορπιός και δήθεν πέθανε και δήθεν θάφτηκε σε μια νησίδα του Εβρου είναι το παράδειγμα στο οποίο αντανακλάται όλη αυτή η επιχείρηση που έχει στηθεί εδώ και χρόνια με κάποιους να αποκομίζουν και σημαντικά οφέλη έχοντας οργάνωση και ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με διακινητές, δηλαδή με σύγχρονους δουλεμπόρους, δηλαδή με εγκληματίες και μάλιστα στυγνούς.
Ήταν 10 Αυγούστου όταν η χώρα μας και κυρίως η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έμπαιναν στο στόχαστρο αυτού του κυκλώματος με ελληνικά και ξένα –μεγάλα και δήθεν έγκυρα– μέσα ενημέρωσης να στήνουν έναν χορό fake news που τα περιλάμβανε όλα: ένα 5χρονο κορίτσι, ένα όνομα που σε λίγες ημέρες θα… γιόρταζε (Μαρία), γονείς που έκλαιγαν το παιδί τους αλλά δεν θυμούνταν πού το έθαψαν όταν πέθανε, φωτογραφίες με make up που θα ζήλευαν και ειδικοί και κάτι περίεργες περιπτώσεις ανθρώπων δήθεν μεταναστών, δήθεν αλληλέγγυων και άλλων πολλών ο ρόλος των οποίων στη συνέχεια αποκαλύφθηκε.
Μην ξεχνάμε ότι απολύθηκαν αρχισυντάκτες ξένων μεγάλων μέσων που βρέθηκαν απολογούμενοι και άλλοι που βρέθηκαν εν μέρει εμπλεκόμενοι. Και το χειρότερο –αν και ουδείς πέφτει από τα σύννεφα– κόμματα της αντιπολίτευσης πίστεψαν ότι βρήκαν την ευκαιρία –όπως το έχουν πιστέψει και άλλες φορές– για να χτυπήσουν την κυβέρνηση αδιαφορώντας για το ότι χτυπούν και διασύρουν την ίδια τη χώρα, έβγαλαν τα… μαχαίρια από τα θηκάρια, έφτασαν μέχρι και την ΕΕ ζητώντας την παραδειγματική τιμωρία της.
Και μετά… σιωπή, αν και κάποιοι ακόμη και σήμερα, παρά τις αποκαλύψεις, παρά τη διάψευση απ’ όλες τις πλευρές, επιμένουν να ζουν τον μύθο τους στον… Έβρο. Μόνο που η ζημιά γίνεται και αφορά μια ολόκληρη χώρα και συνεχίζει να γίνεται με άλλες περιπτώσεις αφού πέραν των ποσών που παίζονται κάποιοι χτίζουν και πολιτικές ή άλλες καριέρες πάνω σε ένα θέμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα και σχέδιο.
Είτε μιλάμε για υβριδικό πόλεμο είτε για ασύμμετρες απειλές, η ουσία είναι ότι με κραυγές και συνθήματα δεν υπάρχουν λύσεις.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
