Δεν είναι η πρώτη φορά που τα «φρούτα» εποχής πλασάρονται στην πολιτική αγορά για να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη.
Κυρίως, όμως, χρησιμεύουν για να «χαλάσουν» –με καθαρά ποδοσφαιρικούς όρους– τον ρυθμό της παράταξης που προηγείται, κερδίζει, πολιτεύεται συγκροτημένα και παράγει έργο.
Το τελευταίο «προϊόν» αυτής της ιδιότυπης εισαγωγής ακούει στο όνομα Ηλίας Κασιδιάρης. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, μετατράπηκε σε πρωταγωνιστή σεναρίων που, όλως τυχαίως, συντείνουν στην αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού και στην ανακοπή της κυβερνητικής δυναμικής.
Το μεγάλο παράδοξο, ωστόσο, κρύβεται στην υποκρισία των δημιουργών αυτού του αφηγήματος. Ολοι όσοι υποτίθεται ότι αγωνιούν, κόπτονται και ανησυχούν για την άνοδο της εξτρεμιστικής Δεξιάς, είναι ακριβώς οι ίδιοι που συντηρούν το θέμα στην επικαιρότητα. Με την ακατάσχετη μικροπολιτική τους ρητορεία και την υπερπροβολή, επιχειρούν να καταστήσουν έναν κατάδικο σε ρυθμιστή των εξελίξεων.
Αντί να απομονώσουν τα άκρα, τα μετατρέπουν σε χρήσιμα εργαλεία για να πλήξουν τη σταθερότητα, ακόμα και με κίνδυνο να γίνουμε (πάλι) θεατές εγκληματικών πράξεων με ιδεολογικό περίβλημα. Ο κόσμος, όμως, βλέπει και καταλαβαίνει. Αυτοί που παριστάνουν τους διώκτες του φασισμού είναι οι μεγαλύτεροι χορηγοί του, αρκεί να «κλέψουν» την αυτοδυναμία από τη ΝΔ. Η Δημοκρατία, όμως, δεν εκβιάζεται από τεχνητές κρίσεις και δεν απειλείται από σάπια «φρούτα».
