Όποιος έχει το κουράγιο να παρακολουθήσει την ατζέντα που επιχειρεί να διαμορφώσει η αντιπολίτευση –και κάποιοι εξωγενείς παράγοντες– είναι βέβαιο πως έχει ήδη κατανοήσει το κλίμα που θα επικρατήσει στον δρόμο προς τις εκλογές του 2027.
Το περιέγραψε και ο πρωθυπουργός από τη Σπάρτη λέγοντας ότι το επόμενο διάστημα θα ακουστούν από την αντιπολίτευση «σενάρια επιστημονικής φαντασίας», αν και τα σχετικά δείγματα υπάρχουν, και είναι και συγκεκριμένα. Η εργαλειοποίηση της τραγωδίας των Τεμπών, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά και το ζήτημα των παρακολουθήσεων, που έχει μετατραπεί σε προμετωπίδα μιας τοξικής και άνευ προηγουμένου επίθεσης κατά της κυβέρνησης αλλά και της Δικαιοσύνης.
Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που στοχοποιούνται σε σημείο δολοφονίας χαρακτήρων όσοι δεν ασπάζονται τη λογική και την τακτική της αντιπολίτευσης. Η χώρα το ζει από το 2011 με παραλλαγές. Μάλιστα, αποκαλύπτεται ότι όσοι ήταν μεταξύ των θυμάτων στο παρελθόν, επιδιώκουν να βρίσκονται σήμερα μεταξύ των… θυτών.
Η τοξικότητα και ο λαϊκισμός εξυπηρετούν –ή έτσι νομίζουν– όσους δεν διαθέτουν προτάσεις και τεκμηριωμένο και κοστολογημένο σχέδιο που να αφορά τους πολίτες.
Στην πορεία προς τις εκλογές αυτό που θα κριθεί δεν είναι αν κάποιος λειτουργεί ως αυτόκλητος εισαγγελέας, δικαστής και… δήμιος, αλλά αν κατανοεί τα προβλήματα των πολιτών και προωθεί λύσεις που διατηρούν την κοινωνική συνοχή χωρίς να επηρεάζονται η πορεία της χώρας, η δημοσιονομική –και όχι μόνο– σταθερότητα και η ασφάλεια.
Ροβεσπιέροι και Ιαβέρηδες πέρασαν πολλοί. Τα «καθαρά χέρια» χρησιμοποιήθηκαν ως προμετωπίδα σε καλές και… κακές στιγμές. Το ζήτημα είναι ότι αυτό που τελικά κρίνεται είναι κατά πόσο μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να διαχειριστεί κρίσεις, να αναγνωρίσει λάθη και να επιλύσει προβλήματα.
Ναι, τα θέματα κράτους δικαίου απασχολούν τους πολίτες, αλλά ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν υπάρχει ελευθερία λόγου και έκφρασης; Ποιος μπορεί να πει ότι δεν υπάρχει ελευθερία του Τύπου; Και δεν μιλάμε για τις διάφορες ΜΚΟ, αλλά για τη σιωπηρή πλειοψηφία αυτής της χώρας.
Ποια είναι, άραγε, τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών που βάλλονται από τη δήθεν κακιά κυβέρνηση; Το κράτος δικαίου βάλλεται από όσους χρησιμοποιούν α λα καρτ τη Δικαιοσύνη και στοχοποιούν με ακραίο τρόπο όσους δεν λαμβάνουν αποφάσεις που να τους ικανοποιούν.
Σε κάθε περίπτωση, από τις συνεχείς προσπάθειες δημιουργίας κλίματος και… κύματος αγανάκτησης απουσιάζει η βάση για να στηριχθούν...
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
