Απόψε γίνονται τα… αποκαλυπτήρια του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα.
Προηγήθηκαν ένα βιβλίο και πολλές –ανά την Ελλάδα– παρουσιάσεις με διάφορα υπονοούμενα και χρησμούς σχετικά με τη δημιουργία, το όνομα και τον δρόμο που θα ακολουθήσει μεταξύ Κέντρου και Αριστεράς.
Ξεκίνησε από τον «δημοκρατικό καπιταλισμό» με σπόντες περί Κέντρου για να καταλήξει στα γνωστά σοκάκια της «κυβερνώσας Αριστεράς» με ολίγη από «νέο πατριωτισμό» και μεγάλες δόσεις αντισυστημικότητας αλλά και προγράμματος Θεσσαλονίκης, λίγο πιο «εκλεπτυσμένου» αφού δεν υπάρχουν μνημόνια για να σκίσει ενώ η περίφημη «σεισάχθεια» χάθηκε μεταξύ της πατριωτικής ευθύνης ως προς την πληρωμή του ΕΝΦΙΑ, των funds και των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και των 29 φόρων που επέβαλε ως ΠΦΑ (πρώτη φορά Αριστερά) τινάζοντας στην αέρα τη μεσαία τάξη.
Κυρίως όμως αυτό που επετεύχθη επί της πρωθυπουργικής θητείας του ήταν η απομυθοποίηση της Αριστεράς και του λεγόμενου «ηθικού πλεονεκτήματος» που αποτελούσε επί σειρά ετών την προμετωπίδα της όποιας ιδεολογικής αντιπαράθεσης.
Ο Αλέξης Τσίπρας ζητά δεύτερη ευκαιρία –αν και πρόκειται για την τρίτη αφού η δεύτερη του δόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2015– δηλώνοντας «ώριμος» αλλά και «έμπειρος» από την προηγούμενη διακυβέρνηση της χώρας, το «πείραμα» δηλαδή που έκαναν οι πολίτες και που στο τέλος οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.
Η παρουσίαση του νέου κόμματος συνδυάστηκε με μια επικοινωνιακή καμπάνια με όρους μάρκετινγκ και μέσα από το βιβλίο και μέσα από τη χρήση των social media θυμίζοντας κάπως και λίγο από Στέφανο Κασσελάκη. Οι «σύντροφοι», που αποτελούν ήδη το περιβάλλον του, μιλούν για τακτική Μαμντανί, του δημάρχου της Νέας Υόρκης, ο οποίος εξελέγη με υποσχέσεις που τώρα προσπαθεί να δει πώς θα τις υλοποιήσει διαπιστώνοντας ίσως και αυτός τη διαφορά μεταξύ… αυταπάτης και πραγματικότητας.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν όντως άλλαξε ο Αλέξης Τσίπρας και αν το rebranding είχε κάποιο αποτέλεσμα. Η αλήθεια είναι ότι μετά τις πρώτες άκαρπες προσπάθειες να πιάσει τον χώρο –που έχει αφήσει κενό ο Νίκος Ανδρουλάκης– στο Κέντρο και την αδιαφορία που καταγράφηκε και στις δημοσκοπήσεις οδήγησαν σε στροφή προς την Αριστερά. Η ρητορική που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα παραπέμπει σε αυτή που ακολουθήθηκε και πριν αναλάβει τη θέση του πρωθυπουργού και κατά τη διάρκεια της πορείας του ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Τα περί φορολόγησης του μεγάλου πλούτου, τα περί ελίτ και καρτέλ, τα περί κακών τραπεζών είναι αυτά που ακούστηκαν και στο παρελθόν. Αυτό που δεν είχε ακουστεί ήταν ότι –όπως είπε και ο ίδιος στη συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου– έκανε λάθος που δεν έκλεισε τις τράπεζες όταν έγινε πρωθυπουργός. Και, όπως και να το κάνει κανείς, έχει ένα ενδιαφέρον.
Σε κάθε περίπτωση, το κόμμα δημιουργείται, με μπλε και κόκκινες ρίγες, και από εδώ και πέρα θα κριθούν και οι θέσεις αλλά και το πρόγραμμα, που πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι θα κοστολογηθεί από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους πριν τις εκλογές ώστε να διαπιστωθεί ποιοι μιλούν με… λεφτόδεντρα και ποιοι με πραγματικά δεδομένα.
Από εκεί και πέρα, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις και καταγράφουν οι αναλυτές, ο Αλέξης Τσίπρας θα κληθεί να δώσει τη μάχη για τη δεύτερη θέση με τον Νίκο Ανδρουλάκη. Και αυτή θα είναι μια μάχη πολιτικής επιβίωσης.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
