Χθες ακούσαμε τον Γιούνκερ να λέει πως όταν κάποια στιγμή έπρεπε να μαζευτούν χρήματα, οι Ευρωπαίοι είπαν στον Αλέξη Τσίπρα - τότε πρωθυπουργό, να φορολογήσει τους εφοπλιστές, αλλά εκείνος προτίμησε επί της ουσίας να φορολογήσει τους συνταξιούχους.
Κάποιος θα μπορούσε λοιπόν να τον αποκαλέσει και «Ρομπέν των Εφοπλιστών». Και σήμερα, ο ίδιος άνθρωπος επιστρέφει στο Θησείο για να ανακοινώσει τον νέο πολιτικό του φορέα, εμφανιζόμενος ξανά ως υπερασπιστής της κοινωνικής δικαιοσύνης και των αδύναμων.
Το ερώτημα όμως παραμένει απλό: με ποιο πολιτικό παρελθόν; Γιατί η Ελλάδα που άφησε πίσω του το 2019 ήταν μια χώρα οικονομικά διαλυμένη, μια χώρα που έμοιαζε – χωρίς υπερβολή – με οικονομία Υποσαχάριας Αφρικής. Και σήμερα, μέσα σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον πολέμων, ενεργειακής κρίσης και διεθνούς ακρίβειας, η ελληνική οικονομία του Μητσοτάκη παρουσιάζεται ως παράδειγμα ανάπτυξης και σταθερότητας στην Ευρώπη.
Αυτό βέβαια δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τον ίδιο ούτε το ακροατήριό του. Στο Θησείο ξεκινά σήμερα μια νέα πολιτική καμπάνια, με γνώριμα συνθήματα και μεγάλες υποσχέσεις. Όμως υπάρχει μια απορία: θα ακούσουμε ποτέ αυτοκριτική; Θα παραδεχτεί ποτέ ότι έκανε λάθη;
Γιατί η ιστορία, όπως λένε και οι ίδιοι, γράφει και δεν ξεγράφει. Και τελικά ο μεγαλύτερος αντίπαλος του σημερινού Τσίπρα ίσως να είναι ο Τσίπρας του 2015.
