Τσίπρας, Ανδρουλάκης, Κωνσταντοπούλου και Κασσελάκης, ανίκανοι να καταθέσουν προτάσεις για τα προβλήματα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.
Αλογο πολιτικής κούρσας, επίμονο μουλάρι αντοχής ή παιδικό καρτούν; Το ερώτημα δεν αφορά κάποιο ευφάνταστο σκαρίφημα κινηματογραφικής παραγωγής, αλλά την πολιτική πραγματικότητα της αυτοπροσδιοριζόμενης κεντροαριστερής αντιπολίτευσης στη χώρα μας.
Από τον πολλά υποσχόμενο, λαμπερό Στέφανο Κασσελάκη με τη συμπαθέστατη Φάρλι, τη διαμαρτυρόμενη –μονίμως ωρυόμενη– Ζωή Κωνσταντοπούλου με τις θεωρίες συνωμοσίας των ξυλολίων, τον «θυμωμένο» Νίκο Ανδρουλάκη, που πασχίζει να πείσει και τον εαυτό του ότι έχει κατακτήσει υψηλά επίπεδα αντισυστημικότητας, μέχρι την επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛΑΣ με προμετωπίδα το «εντιμόμετρο» των πολιτικών και της πολιτικής.
Μαθητευόμενοι μάγοι στην τέχνη της επικοινωνίας, κουρασμένοι και ανήμποροι… Αστραχάν στην πολύχρονη προσπάθειά τους να πείσουν πόσο κακός είναι ο Μητσοτάκης – και η κυβέρνησή του. Πολιτικές λύσεις για τη διακυβέρνηση της χώρας, με ορίζοντα τις επικείμενες εκλογές μπορεί να μην έχουν αλλά τα… δεμάτια με το σανό τα έχουν έτοιμα για να τα διαθέσουν στους πολίτες. Σανό υποσχέσεων και fake news για να ξεγελάσουν την πικρή γεύση τοξικότητας και λαϊκισμού, με την οποία δηλητηριάζουν την κοινωνία.
Ίντριγκα παρασκηνίου
Ολοι αυτοί που τώρα βγαίνουν μπροστάρηδες και παίρνουν θέση στη γραμμή εκκίνησης της εκλογικής κούρσας, τρώγοντας σάρκες από τα κόμματα που τους ανέθρεψαν, μέσα σε ένα πολεμικό σκηνικό με πρωτοφανείς εσωκομματικές κρίσεις και διασπάσεις. Στην αρχή ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης πέρασε στο ΠΑΣΟΚ, λόγω της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ και της ίδρυσης της ΝΕΑΡ, μετά διαλύεται η ΝΕΑΡ και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ από 3η κοινοβουλευτική δύναμη γίνεται 4η και οδεύει προς… εξαφάνιση.
Ολοι αυτοί που τα τελευταία χρόνια πορεύτηκαν με ένα και μοναδικό σλόγκαν στα χείλη: «Να φύγει ο Μητσοτάκης»! Και δεν σταμάτησαν εκεί. Ενα συνονθύλευμα ετερόκλητων βουλευτών διαφόρων –αντιθέτως κειμένων– και ακραίων αποχρώσεων διαμόρφωσε τη… συμμαχία των προθύμων σε ένα νέο σλόγκαν: «Να δικαστεί για εσχάτη προδοσία ο Μητσοτάκης»!
Και ο Αλέξης Τσίπρας στον «γυάλινο πύργο» του να αυτοπροβάλλεται ως ο «εντιμότερος» όλων, αναβαπτισμένος από το παρελθόν και τα λάθη του. Κι ας διαβαίνει στον νέο του δρόμο μέσα από τσαλακωμένες αξιοπρέπειες των πρώην συντρόφων του –πολλοί εκ των οποίων ζητιανεύουν ένα νεύμα του για προσφορά πολιτικής στέγης– και από τα αποκαΐδια του ΣΥΡΙΖΑ.
Του ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, του Κασσελάκη και του Φάμελλου, με τον πολιτικό διασυρμό του τελευταίου να ξεκινά από τη στιγμή που αποδέχθηκε να ηγηθεί ενός κόμματος που είχε ήδη περάσει από ένα Συνέδριο-παρωδία, μετά την επεισοδιακή εκπαραθύρωση του εκλεγμένου προέδρου Στέφανου Κασσελάκη και μια βαθιά αντιδημοκρατική εσωκομματική διαδικασία και δεν ξεκίνησε με την παραίτησή του, όπως κάποιοι υποστηρίζουν.
Σε παράλληλους δρόμους με τον Τσίπρα, ο Ανδρουλάκης επέλεξε την τοξική δημόσια αντιπαράθεση, χωρίς κανόνες και όρια. Με λάβαρο την ηθική του Πασόκου, επένδυσε στην… κόλαση και στο χάος. Μόνιμα οργισμένος. «Είμαι και ηθικός και νόμιμος», φωνάζει στα τηλεοπτικά στούντιο και προσθέτει: «Κάποιοι άλλοι είναι ανήθικοι και παράνομοι και το αποδεικνύουν οι πολλές δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και της ελληνικής Δικαιοσύνης».
Και η… ανυπότακτη Ζωή Κωνσταντοπούλου, παραδομένη στο τρελό ασανσέρ των δημοσκοπήσεων. Από το 13%-15% του 2025 (ιδίως την περίοδο των Τεμπών), τότε που φαντασιωνόταν ότι θα είναι η επόμενη πρωθυπουργός της χώρας, μέχρι τα τρέχοντα ποσοστά, που κινούνται γύρω στο 4%.
Οσο για τον Στέφανο Κασσελάκη, το αφήγημα του «νέου και φρέσκου» που θα άλλαζε τον πολιτικό χάρτη και τις πολιτικές νοοτροπίες αποδείχθηκε μια φούσκα που έσκασε με τον πιο ηχηρό και εξευτελιστικό τρόπο. Το 0,5% των τελευταίων δημοσκοπήσεων δεν αφήνει και πολλά περιθώρια στον μαθητευόμενο μάγο της πολιτικής!
Μια αλλοπρόσαλλη αντιπολίτευση, ανεύθυνη και ανέμελη σαν παιδική χαρά. Αρέσκεται στο επικοινωνιακό παιχνίδι και στον χαβαλέ με στόμφο εντυπωσιακές λεζάντες, χωρίς καμία πολιτική ουσία, προσφέροντας απλόχερα δικαίωμα στην αυταπάτη.
Χοντρά συμφέροντα…
Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία όμως δεν αναζητά πολιτικές αυταπάτες. Γνωρίζει ποιο είναι το κόστος. Εχει πληρώσει τις εύκολες υποσχέσεις, τις ανέφικτες βεβαιότητες, τις εμμονές και τις ιδεοληψίες. Εχει πληρώσει παραϋπουργεία και παρακράτη που έχουν στήσει πολιτικοί, μιντιακό σύστημα και διαπλοκή. Και όπως όλα δείχνουν, στην παρούσα συγκυρία η διαπλοκή έχει επιλέξει τον ιδεολογικό εχθρό της.
Πόλεμος στην κεντροδεξιά κυβέρνηση του Μητσοτάκη, που έβγαλε από τα ξεχασμένα υπόγεια σκοτεινές υποθέσεις που για χρόνια όλοι γνώριζαν, αλλά κανείς δεν άγγιζε. Παίζονται χοντρά συμφέροντα, ήταν για χρόνια η μόνιμη επωδός, όταν κάτι πήγαινε να κουνηθεί στην... κανονικότητα της διαφθοράς και των… εξυπηρετήσεων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη σφυροκοπήθηκε από πρωτοσέλιδα, κείμενα των μίντια και δήθεν ακτιβιστές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
«Κάποιοι έχουν μπλέξει τους ρόλους τους. Κάποιοι θεωρούν πως επειδή έχουν μία ομάδα, ή επειδή ελέγχουν κάποια μέσα μαζικής ενημέρωσης ή και τα δύο, μπορούν να εκβιάζουν, να υπαγορεύουν στην κυβέρνηση και να υπονομεύουν. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως οι ρόλοι του καθενός είναι απολύτως ξεκαθαρισμένοι: η κυβέρνηση έχει λαϊκή νομιμοποίηση, εκλεγόμαστε από τον λαό, θέλουμε τους επιχειρηματίες συμμέτοχους στην προσπάθεια προόδου της χώρας. Δεν είναι όμως ούτε υποβολείς μας ούτε είναι φορείς των δικών τους συμφερόντων που πιέζουν την κυβέρνηση για να γίνει το δικό τους χατίρι. Αρα το μήνυμα το οποίο στέλνω προς κάθε κατεύθυνση είναι ότι η κυβέρνηση και εγώ ούτε δεχόμαστε πιέσεις ούτε και γινόμαστε αντικείμενα εκβιασμού και δεν απευθύνομαι μόνο στη συγκεκριμένη περίπτωση, απευθύνομαι συνολικά».
Με αυτόν τον τρόπο έδωσε τις δικές του απαντήσεις ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε παλαιότερη συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου.
