Oι μαθητικές κινητοποιήσεις ήταν η αρχή. Πολύ γρήγορα τη σκυτάλη πήρε ο συνασπισμός των δυνάμεων που επεδίωκαν την πολιτική- κομματική εργαλειοποίηση στο εσωτερικό μέτωπο. Και όχι χωρίς λόγο.
Η Γαλλία έχει πολύ μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που σε ένα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας αλλά και των συνταξιούχων προκαλούν οργή και ανεξέλεγκτο θυμό. Ωστόσο, ήταν ζήτημα ημερών να βγει μπροστά και να ηγηθεί της βίας και των λεηλασιών στο Παρίσι, στη Λιμόζ, στη Μασσαλία ο συνασπισμός των εχθρών του ευρωπαϊκού πολιτισμού με τις «αγωνιστικές» μάσκες του αντισυστημισμού, του αντισημιτισμού ή του λαϊκισμού κατά της ακρίβειας που μαστίζει πολλές χώρες του πλανήτη.
Οι σχεδόν 1.500 συλλήψεις μέχρι χθες νωρίς το μεσημέρι συνέθεταν τον εκρηκτικό χάρτη των φυλών ακόμα μίας «ηφαιστειακής έκρηξης στην ευρωπαϊκή γη», όπως έγραφε ο Στέφαν Τσβάιχ. Ακραίοι περιθωριακοί, φανατικοί ισλαμιστές, αριστεριστές λάτρεις του χάους, της βίας, της καταστροφής, ακροδεξιοί μεταλλαγμένοι νεοναζιστές, λούμπεν ψεκασμένοι και άλλοι παρόμοιας κοπής. Καταστρέφοντας, βανδαλίζοντας και λαφυραγωγώντας στο Παρίσι και άλλες γαλλικές πόλεις, έγιναν δυστυχώς εύκολα εργαλεία στα χέρια όλων όσοι μισούν τον δυτικό πολιτισμό και επιδιώκουν την αντικατάστασή του με ερείπια και στάχτες. Η αριστερή εκδοχή του Μελανσόν μαζί με τη γαλλική συσπείρωση ακραίων ισλαμιστών έκαιγαν τη Γαλλία, ενώ η Ιταλία και το Βέλγιο έχουν αρχίσει να ζουν τις ίδιες εικόνες σε μικρότερη κλίμακα. Τα Κίτρινα Γιλέκα, ένα είδος Γάλλων «Αγανακτισμένων» ετοιμάζονται να ξαναβγούν στους δρόμους. Και πολλοί στην Ευρώπη, και εδώ στην Ελλάδα, με γραφεία πέριξ του ελληνικού Κοινοβουλίου, ψάχνουν τρόπους εισαγωγής της βίας και στους δρόμους της Αθήνας καθώς, όπως φαίνεται, πίσω από την καταστροφή και τις λεηλασίες βλέπουν τις ελπίδες της δικής τους πολιτικής επιβίωσης.
Η Λιμόζ στο επίκεντρο
Το Σάββατο, λίγο πριν σουρουπώσει, κουκουλοφόροι αποσπάστηκαν από την πορεία στη Λιμόζ. Ηταν η μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων ετών στη Γαλλία μέχρι που το σκηνικό άρχισε να μετατρέπεται σε πολεμικό από τις συγκεκριμένες ομάδες. Εβαλαν φωτιά σε όχημα της δημοτικής αστυνομίας, έσπασαν την είσοδο του δημαρχείου και το πυρπόλησαν με μολότοφ. Το κτήριο του 1883, χτισμένο πάνω στα θεμέλια ρωμαϊκής αγοράς και εμπνευσμένο από το Δημαρχείο του Παρισιού, βρισκόταν ήδη σε πρόγραμμα αποκατάστασης με δωρεές πολιτών. Μέσα σε λίγες ώρες κατέρρευσε ο πύργος με το ρολόι, το σύμβολο της πόλης. Η στέγη υποχώρησε και, σύμφωνα με τον νομάρχη, Μορίς Μπαράτ, τα δύο τρίτα της πρόσοψης χάθηκαν. Ο ίδιος μίλησε για «καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς» και για «εσκεμμένη ενέργεια ταραξιών».
Η βία απλώνεται σε όλη τη Γαλλία
Η Λιμόζ δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Στη Λιλ διαδηλωτές έσπασαν τις γυάλινες πόρτες του δημαρχείου, εισέβαλαν και κατέστρεψαν γραφεία. Στη Μασσαλία παραβίασαν την είσοδο του δημαρχείου, επιτέθηκαν σε τμήμα της δημοτικής αστυνομίας και λεηλάτησαν δεκάδες καταστήματα. Στο Μπορντό λεηλατήθηκε η επίσημη κατοικία του νομάρχη. Στη Λυών πυρπολήθηκε γραφείο τουρισμού στην πλατεία Μπελκούρ. Στο Παρίσι ο δήμαρχος έκανε λόγο για τεράστιες ζημιές και για δρόμους που καταστράφηκαν «με σχέδιο». Το υπουργείο Εσωτερικών σημείωσε ότι οι επιτιθέμενοι στόχευσαν «κέντρα εξουσίας» σε όλη τη χώρα. Τα συνθήματα έλεγαν «Καταστρέψτε το σύστημα» και «Παίρνουμε τη Βαστίλη». Τα επεισόδια σημαδεύτηκαν και από τον θάνατο από ανακοπή καρδιάς ενός διαδηλωτή στη Λεωφόρο Μαζεντά στο Παρίσι.
Οι πολιτικές ευθύνες
Η κυβέρνηση δείχνει την Ακρα Αριστερά. Ο Λεκορνί είπε ότι ομάδες της υπερ-Αριστεράς οργάνωσαν τη βία σε πολλές πόλεις. Τη χαρακτήρισε «προθέρμανση» για τις προεδρικές του 2027 και κάλεσε τους πολίτες να «διαλέξουν στρατόπεδο». Η νομαρχία του Παρισιού απέδωσε τις επιθέσεις στην Πλατεία Δημοκρατίας σε «μερικές εκατοντάδες βίαιους, κυρίως της υπερ-Αριστεράς», που κινήθηκαν με την τακτική των black bloc. Ο υπουργός Εσωτερικών, Λ. Νουνιές, μίλησε για «εξαιρετικά βίαια και ριζοσπαστικά γκρουπούσκουλα της υπερ-Αριστεράς». Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν φόρτωσε τα επεισόδια στην αστυνομία. Ο Λεκορνί τον αποκάλεσε κυνικό και τον κάλεσε να κατονομάσει τους δράστες.
Η σύγκλιση Αριστεράς και ισλαμισμού
Η σύγκλιση τμημάτων της ριζοσπαστικής Αριστεράς με το πολιτικό Ισλάμ είναι υπαρκτό πολιτικό ζήτημα στη Γαλλία. Το συνθέτουν η εκλογική στρατηγική της Ανυπότακτης Γαλλίας (La France Insoumise – LFI) σε περιοχές των προαστίων με το θέμα της Γάζας, οι δηλώσεις στελεχών της που καταδικάστηκαν ως αντισημιτικές και η εξεταστική επιτροπή της Εθνοσυνέλευσης για τους δεσμούς πολιτικών κινημάτων με ισλαμιστικά δίκτυα. Μεμονωμένοι αιρετοί, όπως ο δήμαρχος του Σαλόν σιρ Σοόν, κατήγγειλαν συνεργασία της Ενωσης, προσκείμενης στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, με την ακροαριστερή LFI του Μελανσόν.... Σημαντική και η παρέμβαση του Γάλλου φιλοσόφου Μπερνάρ Ανρί Λεβί, ο οποίος, σε συνέντευξή του στη «La Provence», μιλά για την πολιτική και κοινωνική κρίση στη χώρα του, χαρακτηρίζει την Ακρα Αριστερά και την Ακρα Δεξιά «εργολάβους του χάους» που λειτουργούν ως εκλογικός ατζέντης ο ένας του άλλου και στηλιτεύει τον αντισημιτισμό του Μελανσόν, για τον οποίο αναφέρει ότι μιλάει «σαν τον Μουσολίνι».
Η διπλή απειλή του χρέους και των άκρων
Τα περιθώρια στενεύουν δραματικά για τη Γαλλία, καθώς οι διεθνείς αγορές φαίνεται να εξαντλούν την ανοχή τους απέναντι στον δανεισμό κρατών με αναιμική ανάπτυξη. Καθώς η χώρα οδεύει προς τις κρίσιμες εκλογές του Μαΐου, το πολιτικό σκηνικό θυμίζει έντονα τις δραματικές διαπραγματεύσεις της Ευρωζώνης το 2015. Η γαλλική πολιτική ηγεσία καταφεύγει σε λαϊκίστικες ρητορικές: ο Ζαν-Λικ Μελανσόν ζητά ανοιχτά τη διαγραφή σημαντικού μέρους του δημοσίου χρέους, ενώ η Μαρίν Λεπέν, παρά τις διακηρύξεις για δημοσιονομική πειθαρχία, εμμένει σε κοστοβόρες υποσχέσεις για διατήρηση των ορίων συνταξιοδότησης και παροχών στη βάση της «εθνικής προτίμησης». Σε μια κατακερματισμένη γαλλική Εθνοσυνέλευση και με τον Εμανουέλ Μακρόν σε απόσταση από την πολιτική καθημερινότητα, το δημοσιονομικό ρίσκο της χώρας αυξάνεται επικίνδυνα.
